MARIPI GADET Pi 17

🎨Arte materico 💚 Biointeriorismo📚9 libros publicados 🍎Taller EcoEducativo AulaBio💚Construyendo Estilo de Vida NATURAL.

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

El Programa EcoEducativo AulaBio se ha impartido en cientos de colegios de la Comunitat Valenciana, La Rioja y Zamora. #AulaBio enseña la importancia de la alimentación #ecologica para el cuidado de la salud y la protección del Medio Amb. 🙏 @caecv y @CPAER_eco @DiputacionZA

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

QUIEN CORRE CON LA MENTIRA, EN ALGÜN MOMENTO TROPIEZA CON LA VERDAD. NADA PERMANECE OCULTO PARA SIEMPRE.
Albert Einstein

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

SER INTELIGENTE ES UNA MALDICIÓN.
ENTIENDES EL JUEGO, OBSERVAS LAS MENTIRAS, RECONOCES LOS PATRONES. PERO AÚN ASI NECESITAS HACERTE EL IDIOTA PARA SOBREVIVIR.
Einstein

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

La verdadera grandeza no hace ruido, solo deja huella. En un mundo donde muchos buscan destacar con gritos, aplausos o apariencias.
Existen personas cuya luz no necesita reflectores. Sin buscar reconocimiento tocan vidas, inspiran corazones y dejan huellas imborrables.
A. Camus

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

Cuantos corazones rotos injustamente y con derecho a una segunda oportunidad. Que historia tan bonita y llena de amor. ❤️❤️❤️

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Barınağa çok net bir planla gitmiştim. Genç bir köpek istiyordum. Belki bir yavru. Belki bir yaşında bir köpek. Kolay olacak, ağır bir geçmişi olmayan, gözlerinde acı taşımayan ve geçmişi yüzünden sonunda beni de üzmeyecek biri.
Kulübelerin arasında yürüyordum. Genç köpekler havlıyor, zıplıyor ve ziyaretçilere doğru uzanıyordu. Neredeyse yavru köpeklerin bulunduğu bölüme ulaşmıştım ki birden durdum.
En arkadaki kulübede Bruno vardı. Altı yaşında, iri bir rottweiler kırmasıydı. Yüzünde yara izleri vardı, kulaklarından biri garip bir şekilde düşüktü ve burnunun etrafındaki tüyler çoktan beyazlamaya başlamıştı. Havlamıyordu. Zıplamıyordu. İlgi istemiyordu. Sadece durup geçen insanlara bakıyordu.
Durduğumu fark ettiğinde aniden ayağa kalktı ve kulübenin arka tarafına koştu. Uzaklaştığını düşündüm. Ama ağzında bir şeyle geri döndü.
Bu eski, mavi bir battaniyeydi. Ya da daha doğrusu, battaniyeden geriye kalan şeydi: Deliklerle dolu, yıpranmış, kenarları sökülmüş bir kumaş parçası. Bruno onu dikkatlice parmaklıkların yanına bıraktı ve bana, sanki sahip olduğu en değerli şeyi veriyormuş gibi baktı.
Gülümsedim ve görevliye sordum:
“Benimle oynamak mı istiyor?”
Kadın başını salladı.
“Hayır. Bunu herkese yapıyor. Battaniyesini paylaşmayı sevmez. Ama onun elinde kalan tek değerli şeyin bu olduğuna inanıyor. Eğer onu verirse, birinin sonunda onu eve götüreceğine inanıyor.”
Kalbimin sıkıştığını hissettim.
Meğer Bruno neredeyse beş yıl boyunca bir aileyle yaşamış. Onu yavruyken sahiplenmişler. Çocuklarla birlikte büyümüş, evin içinde uyumuş, aileyle seyahatlere gitmiş. Ama sonra aile taşınmış ve büyük bir köpeğin artık onlar için uygun olmadığına karar vermiş. Onu bir torba mama, birkaç belge ve bu battaniyeyle birlikte barınağa bırakmışlar.
Battaniye, yavruluğundan beri onunlaymış. Eski hayatından kalan son parçaymış.
İlk günlerde Bruno neredeyse hiç yemek yememiş. Sadece battaniyeyi bir yerden başka bir yere taşımış, üzerinde uyumuş ve burnunu kumaşa gömmüş. Sonra her ziyaretçi geldiğinde battaniyeyi kulübenin kapısına getirmeye başlamış. Oyun oynamak için değil. Dikkat çekmek için değil. Sanki sahip olduğu her şeyi insanlara sunuyor ve sonunda birinin onu seçmesini umut ediyormuş gibi.
Tam o sırada çocuklu bir aile yaklaştı. Bruno canlandı, battaniyesini aldı ve parmaklıklara doğru koştu. Gözlerinde yeni bir umut ışığı belirdi. Adam kulübenin bilgi kartına baktı, sonra Bruno’ya döndü ve şöyle dedi:
“Daha küçük bir köpek baksak daha iyi olur.”
Ve gittiler.
Battaniye Bruno’nun ağzından düştü. Havlamadı. İnlemedi. Sadece beton zemine uzandı ve başını battaniyenin üzerine koydu. Bu öfke değildi. Reddedilmeye alışmış olmanın verdiği sessizlikti.
Görevli bana sekiz aydır beklediğini söyledi.
Sekiz ay boyunca her sabah eski battaniyesini parmaklıklara taşıyıp beklemişti.
Yavru köpeklerin olduğu bölüme baktım. Gitmeyi planladığım yere. Sonra tekrar Bruno’ya baktım. Beyazlamış burnuna, yara izlerine ve patilerinin altındaki battaniyeye.
Ve bir şeyi fark ettim: Karşımda zor bir köpek görmüyordum. Bir zamanlar kalbi kırılmış ama hâlâ sevmeye çalışan sadık bir yürek görüyordum.
Kulübenin yanına çömeldim.
“Bruno, battaniyeni sakla. Artık onu vermene gerek yok.”
Başını kaldırdı ve kuyruğunu hafifçe salladı.
Görevliye baktım ve dedim ki:
“Onu sahipleniyorum.”
Kapı açıldığında Bruno dışarı fırlamadı. Önce battaniyesini aldı. Sonra yanıma geldi ve hareketsiz kaldı; sanki hâlâ fikrimi değiştirmemi bekliyordu.
Tasmasını taktım ve fısıldadım:
“Eve gidiyoruz, koca oğlan.”
Bu olay üç yıl önceydi.
Bugün Bruno kanepemin yarısını kaplayarak uyuyor, öyle yüksek sesle horluyor ki bütün oda titriyor ve her sabahı hayat yeniden bir armağan olmuş gibi karşılıyor. Bir sürü oyuncağı var ama her akşam yine eski mavi battaniyesiyle uzanıyor.
Sadece artık onu kimseye vermiyor.
Başını üzerine koyuyor ve huzur içinde uykuya dalıyor.
Çünkü artık elinde kalan son şeyi vererek sevgiyi hak etmeye çalışmasına gerek yok.
Ben barınağa sevmesi en kolay köpeği arayarak gitmiştim.
Ama bana sevginin her zaman kolay olmadığını öğreten köpeği buldum. Bazen sevgi; yara izleriyle, beyazlamış tüylerle ve dişlerinin arasında eski bir battaniyeyle gelir.
Ve buna rağmen hayatındaki en doğru karar hâline gelir.
Eğer bu hikâye kalbinize dokunduysa, bir ❤️ bırakın ve geçmişi olan köpeklerin de sevgi dolu bir geleceği hak ettiğine inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL

[Jorge Álvarez Camacho @JorgeAlvarezCa]

Aprende a estar solo sin sentirte abandonado. Esa es la diferencia entre quien depende y quien decide. La soledad de quien se elige es paz. La de quien se conforma es castigo. Trabaja contigo primero. Después, la gente correcta llega sin esfuerzo.

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

Seamos sabios como el silencio, fuertes como el viento y útiles como la luz.
Buenas noches!

[Paroles d'auteurs @Paroles_auteurs]

Frida Kahlo à son mari Diego :

"Je ne te demande pas de m’embrasser,
je ne te demande pas de t’excuser quand je pense que tu as eu tort,
je ne te demanderai même pas de me prendre dans tes bras quand j’en ai le plus besoin.
Je ne te demande pas de me dire que je suis belle, même si ce n’est pas vrai,
ni de m’écrire quoi que ce soit de tendre.
Je ne te demanderai même pas de m’appeler
pour me raconter ta journée,
ni de me dire que je te manque.
Je ne te demanderai pas de me remercier pour tout ce que je fais pour toi,
ni de t’inquiéter pour moi quand mon moral est au plus bas.
Et bien sûr, je ne te demanderai pas de soutenir mes choix,
ni même de m’écouter quand j’ai mille histoires à te raconter.
Je ne te demanderai rien.
Pas même d’être à mes côtés pour toujours.
Parce que si je dois te le demander… alors je n’en veux plus".
Frida Kahlo

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

@NonNobis10 Será por eso que dicen que han aparecido cajas en los campos con garrapatas?

[dejanira @dejanirasilveir]

🚨⚠️ALERTA⚠️ todos los propietarios de perros y gatos ⚠️ ENTERATE ⚠️

El epidemiólogo Nicolas Hulscher (Fundación McCullough) explica:

"Una nueva vacuna de ARN/mRNA llamada Nobivac NXT (también conocida como Novavac NXT) se está administrando ahora a las mascotas ⚠️
Las partículas de ARN entran en las células, se descomponen y transforman las células de su mascota en fábricas de antígenos que se replican"

Hulscher advierte enfáticamente:
Asegúrense de que sus mascotas NO reciban el Nobivac NXT: no sabemos qué efectos puede tener, especialmente cuando interactúa con virus salvajes. Pregunten a su veterinario qué vacuna está utilizando y digan NO a esta.

Esto podría salvar vidas: compártanlo con todos los propietarios de mascotas que conozcan 🔥

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

@Javier__Sierra @claratahoces @FLMadrid @Planetadelibros @edit_planeta Eres un crack! Enhorabuena! ✨🌟💫☘️

[Clara Tahoces @claratahoces]

Hallan un patrón cerebral que distingue con precisión la conciencia del #sueño profundo - Infobae https://t.co/2m5UmYtHPv

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

La vida es eso que tienes: hoy!!

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

No guardes rencor, guarda distancia, es más sano, más sabio y mucho más elegante.

[MARIPI GADET Pi 17 @MARIPIGADET]

Nunca dejes de aprender, porque la vida nunca deja de enseñar.

[Jorge Álvarez Camacho @JorgeAlvarezCa]

Tu valor no baja porque alguien no sepa verlo.

[Ricardo De Spirito Balbuena. @elzorrotacneno]

Hulda Clark afirmaba que el 100% de los diabéticos tienen un parásito en el páncreas: Eurytrema pancreaticum.

[Determinante Mente @H_Determinante]

La elegancia no se compra: se nota en cómo hablas y cómo tratas a los demás.
Porque puedes llevar un traje impecable, pero si no sabes decir “gracias” o “perdón”, solo estás disfrazado.

[Tock @yvan_theriault]

Je m’appelle Philippe, j’ai 61 ans, et je suis chirurgien depuis plus de trente ans.

Mon fils Lucas, lui, a 28 ans.
Il est chauffeur routier.

Quand on est un médecin respecté, il existe une règle non écrite que la société vous impose : vos enfants doivent reprendre le flambeau. Ou au minimum devenir avocat, ingénieur ou exercer un métier considéré comme “prestigieux”.

Depuis que Lucas est petit, mes collègues me demandaient toujours en souriant :

— Alors, c’est pour quand la fac de médecine ?

Mais Lucas n’a jamais aimé les livres d’anatomie.

Depuis l’enfance, ce qui le passionnait, c’étaient les moteurs, la mécanique, les poids lourds et la route.

Quand il a eu son bac, je l’ai fait asseoir dans mon bureau pour parler de son avenir.

Il m’a regardé droit dans les yeux et m’a dit :

— Papa, je ne veux pas passer ma vie enfermé entre quatre murs à regarder des gens souffrir. Moi, je veux être sur la route. Je veux conduire des camions.

Je mentirais si je disais que je l’ai accepté immédiatement.

Il y avait cette petite voix toxique, nourrie par des années de conventions sociales, qui me faisait penser :

“Où ai-je échoué ? Pourquoi ne veut-il pas viser plus haut ?”

Je voyais le regard des autres changer.
Cette fausse compassion.

— Ah… l’important, c’est qu’il soit heureux, disaient-ils avec ce ton réservé à ceux qui ont “raté quelque chose”.

Et derrière mon dos, je savais très bien ce qu’ils murmuraient :

“Quel gâchis.”
“Avec le père qu’il a…”
“Finir chauffeur routier…”

Leur vision du monde s’arrête souvent au prestige d’un diplôme accroché au mur.

Puis un vendredi soir, il y a quelques mois, j’ai terminé une garde épuisante à l’hôpital.

Il était presque 4 heures du matin.

J’étais vidé, stressé, avec l’estomac noué par la fatigue, les tensions du service et la paperasse administrative.

En sortant sur le parking, j’ai appelé Lucas.
Je savais qu’il roulait déjà à cette heure-là.

Il a répondu en haut-parleur.

J’entendais le bruit grave et régulier du moteur de son camion derrière lui.

— Salut papa. Ta garde est enfin terminée ?

— Oui… une nuit infernale. Et toi, tu es où ?

— Je traverse les Alpes. La lune éclaire les montagnes enneigées. J’ai ma musique, le camion tourne parfaitement, et dans quelques heures je livre en Suisse. Franchement… je suis bien.

Mon fils a 28 ans.

Il conduit quarante tonnes sur des routes glacées, souvent seul, avec des responsabilités énormes.
Il respecte des délais difficiles pour que les magasins — ceux où même mes collègues les plus snobs font leurs courses — soient remplis chaque matin.

Il ne boit pas une goutte d’alcool parce qu’il sait que son permis, c’est sa vie.

Il dort dans sa cabine.

Il peut résoudre seul des problèmes mécaniques compliqués, parfois sous la pluie, en plein hiver, par zéro degré.

Il a une discipline et une éthique de travail immenses. Bien plus grandes que certains jeunes internes que je vois traîner dans les couloirs avec leur téléphone à la main, persuadés que le monde leur doit tout simplement parce qu’ils portent une blouse blanche.

On nous a fait croire que l’intelligence et la valeur d’une personne se mesuraient à un diplôme ou à un statut social.

Mais le vrai succès, c’est peut-être simplement de se réveiller à 4 heures du matin, regarder la route devant soi… et être exactement là où on veut être.

Lucas est un homme sérieux.
Il gagne sa vie honnêtement.
Et surtout, il est heureux.

Je ne pourrais pas être plus fier de lui.

Et aujourd’hui, quand certains me regardent avec pitié, je leur réponds avec le sourire :

— Moi, je sauve des vies. Mais c’est grâce à des hommes comme mon fils que vous avez de quoi manger dans votre assiette chaque matin.

Et ça… ça vaut tous les diplômes du monde.