مرگ در برابر عظمت روحی که با خون خویش عهد برابری را امضا کرد، حقیر است. شهید عبدالعلی مزاری مسیر سرخ عبور از برزخ تبعیض به بهشت برابری را گشود. هر تپشی برای آزادی، انعکاس قلبی است که در اوج غربت، برای کرامت انسان از تپیدن باز نایستاد.
هر ممنوعیتی، مقاومت میآفریند و هر تحمیل، پاسخِ طبیعی انسان است.
خوب، گناه از کسانی نیست که از هویت خود دفاع میکنند، گناه از کسانی است که هویت را جرم میدانند و یک قوم را معیار دولت میسازند.
به صحنه ای کوتاه از فیلم ترکی به نام «کاغذ» ۲۰۱۰ دقیق شوید؛
با منطق سینان چتین میپرسم:
وقتی زبان، نام، تاریخ و هویت چند ملیت ممنوع شود، مقصر کیست؟
کسی که مقاومت میکند یا کسی که حذف را قانون مینامد؟
ادامه نوشته در کمنت...
در افغانستان هویت افغان همیشه به معنایی بیطرف نبوده؛ افغان سازی هویتهای دیگر را کمارزش کرده و ممنوعیت، حذفِ بودن را رقم زده است.
هزارهها، تاجیکها، ازبکها و دیگرا اقوام وقتی این هویت تحمیلی را نمیپذیرند، به جای شورش برای بقا و کرامت خود مقاومت میکنند.
طالبان دین را به اطاعت از شخصی خلاصه کردهاند که خود را از حضرت عمر (رض) هم والاتر میگیرد اما برخلافِ او، نه در میان مردم است و نه دردی را حس میکند. وقتی دین از عدالت جدا شود، به ابزارِ توجیهِ فقر و خاموش کردنِ اعتراض مبدل میگردد.
#افغانستان#عدالت#طالبان#حقوق_انسان
قدرت، توهمی است که در اوج، ابدی به نظر میرسد و در سقوط، غریبه. این تصاویر، تجسمِ ساعتِ صفرِ واقعیت هستند؛ لحظهای که تشریفات دیپلماتیک جای خود را به جبرِ جغرافیا و سیاست میدهند.
تجربه افغانستان و عراق ثابت کرد که مداخله نظامی و حذف فیزیکی قدرت، به ثبات نمیرسد. حمله به ونزوئلا نیز نماد تعلیق حاکمیت ملی در نظمی است که زور را بر حقوق ترجیح میدهد. تغییر سیاسی پایدار، جراحیِ وارداتی نیست و فشار بر ایران نیز ریشه در همین منطقِ بحرانساز دارد.
@AFIntlBrk وقاحت هم حدی دارد! ادعای احترام به «حاکمیت ملی» افغانستان از سوی پاکستان، یک دروغ شاخدار و توهین به شعور مردم است. پاکستان نه به انتخاب مردم باور دارد و نه به تمامیت ارضی؛ سالهاست که نان را در خون ملت افغانستان میزند و حالا با ژست بیطرفی، به دنبال تطهیر نقش مخرب خود هست.
@AmrullahSaleh2 آقای صالح عزیز! اصرار شما بر هویت افغان مثل این است که در پنجشیر به دنیا بیایی، نان ازبکی بخوری، به فارسیِ سره شعر بگویی، اما اصرار داشته باشی که تخلصت «پشتونزاده»
باشد!
جناب معاون اسبق، هویت تحمیلی مثل کفشِ تنگ است هر چقدر هم واکسش بزنی، آخرش پای خودت را میزند!
آقای صالح عزیز! اصرار شما بر هویت افغان مثل این است که در پنجشیر به دنیا بیایی، نان ازبکی بخوری، به فارسیِ سره شعر بگویی، اما اصرار داشته باشی که تخلصت «پشتونزاده»
باشد!
جناب معاون اسبق، هویت تحمیلی مثل کفشِ تنگ است هر چقدر هم واکسش بزنی، آخرش پای خودت را میزند!
@realZalmayMK@TOLOnews@UN Mr. @ZalmayKhalilzad,
In Washington, they may call you a diplomat, but in the streets of Afghanistan, your name is synonymous with trading a nation's destiny.What did you sell and what did you gain in Doha that resulted in total darkness for the girls of this land? #DohaBetrayal
تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که در قرن ۲۱، تنها در یک نقطه از جهان، دروازههای مکتب و دانشگاه را به روی نیمی از پیکر جامعه بستند.افغانستان تنها کشوری است که در آن دانستن برای دختران جرم تلقی میشود. این نه سیاست است و نه حاکمیت؛ این خودزنی ملی است.
#LetAfghanGirlsLearn
اظهارات آصف درانی اعتراف به شکست منطقی است که سالها قدرت را جایگزین جامعه کرد. طالبان محصول و در عین حال سند شکست سیاستهای ابزارگرایانه منطقه هستند. حذف مذهب و زنان، ابزار تثبیت این قدرتِ بیریشه است؛ چرخهای از جهل و ثباتزدایی که شعلههایش به کل منطقه بازخواهد گشت.
Our Afghan friends' grouse against Pakistan is understandable; even a sincere gesture evokes sarcasm and recrimination. This is not their fault. They are the ones who left their hearths and homes; some live in the West, and many more want to go there to lead a peaceful and free life.
However, our Afghan brothers will require soul-searching to see who is responsible for their predicament. Look around and see hundreds of former warlords living lavishly after ruining the country during the two decades of “democratic” bonhomie.
The present rulers in Afghanistan don’t look different from their predecessors, as under their watch, the country is heading towards the Stone Age; women are left illiterate as if their existence is meaningless. One wonders what kind of Islam these people are representing. May Allah have mercy on Afghanistan.
سفر زلمی خلیلزاد به کابل، بازگشت معمارِ خیانت به صحنهی جرمی است که خود طراحی کرد. او که با حذف ملت و رهایی ۵۰۰۰ زندانی، طراحِ سقوط نظام بود، اکنون در نقش دلالِ قدرت برای طالبان بازگشته تا نظمی را که بر ویرانههای اراده مردم بنا شده، تثبیت کند. این یک معامله است، نه صلح!
هیچ گروهی وکیل دین خدا نیست. فهم محدود یک حلقه قدرت، عین شریعت نمیشود. حکومتی که با زور آمده، رأی مردم را ندارد و پاسخگو نیست، حق ندارد فرمانهای خود را دین الله بنامد. مصادره دین بهنام دین، هم به مردم ظلم است و هم به خود اسلام.
قلب ما در کنار خانواده ابراهیمزاده میتپد. آزادی او، ترمیم قلوب خانوادههای نگران و احیای امید یک ملت است. اجازه ندهید بحران کرامت به فاجعه تبدیل شود.
#ندای_وجدان_جهانی#AbbosaIbrohimzodaniOzodQiling
@ShavkatMirziyoyev
سه ماه حبس، بازی با جان یک انسان است!
عباس ابراهیمزاده، سرمایهگذار ملی افغانستان، با دیابت و بیماری قلبی در زندان ازبکستان در خطر است. حق حیات او غیرقابل تعلیق است. اختلافات مالی نباید بهای جان باشد.
فوری آزاد کنید!
#FreeAbbasIbrahimzada
@president_uz@MFA_UZBEKISTAN
وقتی اجرای حکم را به دست یک نوجوان ۱۳ ساله میدهند و آن را در برابر جمعیت بزرگ برگزار میکنند، این عدالت نیست؛ این تبدیل دین به ابزار قدرت و تبدیل جامعه به تماشاگر خشونت است. نتیجه آن، زخمی شدن روان یک نسل و حاکمیت ترس به جای عدالت است.
همهچیز را طوری جار میزنند که انگار طالبان سقوط کرده، کابل نفس راحت کشیده و همان چهرههای خسته دوباره به چوکیهای سابق چسپیدهاند.
واقعیت؟ هنوز هیچچیز تغییر نکرده؛ فقط توهم پیروزی است که با صدای بلند پخش میشود.