هر چیز سالمی که بگی تو این یکی دو سال گذشته ترند شده و چقدر عالی.
لایف استایل سالم، غذای سالم، موی سالم، ورزش کردن و بدن سالم، تراپیست رفتن و روان سالم و ...
ولی نمیدونم چرا رابطهی سالم هیچوقت ترند نشد که آدما یه ذره ازین زندگی تخمی که توش گیر کردن در بیان.
سالها قبل یه پارتنری داشتم و یه روز بهش گفتم فلانی این همه مدته ما با همیم و همش یا رفتیم بیرون یا من تو خونه برات آشپزی کردم، بیا یه بار هم که شده تو یچی درست کن باهم ناهار بخوریم.
برگشت گفت من اگه برای یکی غذا درست کنم ینی خیلی دوسش دارم.
نکرد و فرداشم من ازش خدافظی کردم.
دوستم بهم دلمه داده بود. یکیشو خوردم و واکنشم دقیقا این بود:
عااحححح 😩😩
از شدت خوشمزگی نزدیک بود اشکم دربیاد.
و فکر میکنید چیکار کردم؟
بقیهشو نگه داشتم برای فردا که با دوستپسر قشنگم با هم بخوریم.
این، برای من، بالاترین سطح عشق به یه آدمه.
تو امروز برای عشقت چیکار کردی؟
سینگل بودن خیلی خوبه، مثلا:
هرکاری دلم بخواد میکنم ( هیچ کاری )
هرکی رو دلم بخواد میبینم ( هیچکس )
هرجا دلم بخواد میرم ( هیچ جا )
همهی پولام برای خودمه ( همه رو خرج پتم میکنم)
همهی غذاهامو خودم میخورم ( فستم همیشه)
همش مهمونی و پارتی ( شب ساعت ۱۰ میخوابم)