Ramazan CAN

@samiltayyar27 "Akşam çilingir sofrasını kurar günü değerlendirirler" bu cümle tamamen sana ait, Allahtan henüz alçaklığın ölçüsü yokta yerini bilemiyoruz.

Ramazan CAN @MEBS88

18 days ago

@samiltayyar27 Üfle üfle yangın büyüsün çkl

Ramazan CAN @MEBS88

18 days ago

@cihangirislam Hocam sen kıymetli bir insansın alet olma KK na

MEBS88 retweeted

SSB TV

@ssbmedyagrup

20 days ago

OYAK'ta yönetime gelen kim varsa soygununu vurgununu yapıyor, pislikleri ortaya çıkmasın diye kovulduktan sonra öneli yerlere kendi adamlarını yerleştiriyor, vatan hainlikleri ortaya çıkmasın diye. Çaycısı-şöförü kim varsa OYAK yöneticilerinin tüm yolsuzluklarına şahit. Kovulduktan sonra da bun şahısları alıp götürüyorlar, konuşmasınlar diye. Nema oranlarımızın düşük olmasının 1. sebebi yüksek ve inannılmaz derece yüksek personel maaşları. 2. si ise 1 TL edecek şirketi 500 TL'ye OYAK'a satılması ve bir takım kişilerin burdan paylarını alması. İhalelere fesat karıştırıp ceplerini dolduranları söylemiyorum bile. Bakın, süleyman erdemin OYAK'a gelmeden önceki mal varlığına, kovulduktan sonra ki mal varlığına bakın, vurgunun büyüklüğünü göreceksiniz. TSK mensuplarına yazık ettiler. İnancı olan- Vatanını seven-TSK'yı seven asla askeri personelin birikimlerini çalmaz, canı pahasına korur. Bir gün tüm gerçekler ortaya çıkacak, inanın. #ssbtv #oyaktaçöküş #ssbradyo #ssbmedyacomtr

413

135

130K

MEBS88 retweeted

Mehmet Emin Kurnaz

@m_emin_kurnaz

22 days ago

Kendi vatandaşları hariç herkesin istediği yerde toplanabildiği, istediğini içip istediği gibi eğlenebildiği ülke.

19K

311

388K

MEBS88 retweeted

Ali Yaycıoğlu

@ayayciog

23 days ago

Sanırım bugün Saray/Cumhur çevrelerinin en azından bir kısmında belirginleşen hava şu: Bir rejim değişimi yaşanıyor. Bu, onların gözünde jeopolitik bir zorunluluk. Ortaya çıkmakta olan yapı Erdoğan’ın etrafında örülüyor; fakat mesele yalnızca Erdoğan’ın kişisel iktidarı değil. Onun ötesine uzanan, daha kalıcı, daha kapsamlı bir siyasal düzen ve güvenlik mimarisi tasarlanıyor. Bu tasarımda demokrasi bütünüyle ortadan kalkmıyor; ancak giderek daha fazla tiyatral bir niteliğe bürünüyor. Seçimler, partiler ve muhalefet varlığını sürdürüyor; fakat bunların işlevi iktidarın gerçekten el değiştirmesini sağlamak değil, rejimin meşruiyetini ve sürekliliğini üretmek haline geliyor. En azından geçiş dönemi için öngörülen model bu. Devlet siyasetin, “devlet aklı” siyasetçinin önüne geçiriliyor. Siyasal aktörler kendilerine uygun görülen yerlere yerleştiriliyor. Erdoğan’ın liderliğini yaptığı, Saray’ın merkeze oturduğu, AKP’nin becerebildiği ölçüde siyasal meşruiyet sağladığı bu kompozisyonda MHP ve Bahçeli, yeni mimarinin fikrî kurucuları olarak görülüyor. Öcalan’a ve Kürt siyasetine ayrı bir rol biçiliyor; “bin yıllık kardeşlik”, “önderlik” ve yeni bir mutabakat dili etrafında konumlandırılıyorlar. CHP içindeki Kılıçdaroğlu ve Butlan girişimine de bir işlev yükleniyor. Kurucu CHP tasfiye edilmiyor; aksine rejimin butik ortaklarından birine dönüştürülmek isteniyor. Bir tür müze, anıt ya da tarihî referans noktası gibi. Kılıçdaroğlu’na da kaybettiği itibarın bu yeni tasarım içinde iade edileceği ima ediliyor. Herkes için bir yer var; yeter ki oyunun kurallarını kabul etsin ve kendisine verilen rolü oynasın. Fakat bu tasarımın ciddi çelişkileri ve kırılganlıkları var. Rejim içindeki herkes aynı pozisyonda değil. İktidar alanının kendi içinde farklı beklentiler, fanteziler ve tahayyüller mevcut. Ama en önemlisi, siyasal aktörlüğünü ve iradesini terk etmesi beklenen toplumun büyük çoğunluğunun buna gönüllü olmaması. Ekonomik çöküntünün yükünü taşıyan geniş toplumsal kesimler değişim istiyor. Geleceksizlik duygusuyla kuşatılmış genç kuşakların önemli bir bölümü ise bu siyasal düzene karşı derin bir hoşnutsuzluk duyuyor. Bu nedenle asıl mesele, halkın siyasal iradesinin nasıl yönetileceği, denetleneceği ve gerektiğinde nasıl etkisizleştirileceği. Bu çevrelerde hâkim görünen düşünce şu sanki: Seçimlere kadar olağanüstü yöntemlere ihtiyaç duyulacak. Yargı müdahaleleri, siyasi operasyonlar ve yoğunlaşmış istisna hâlleri bu dönemin araçları olacak. Çünkü bu bir inşa süreci. Acılar yaşanacak, bedeller ödenecek, tatsızlıklar olacak; fakat bunlar daha büyük bir dönüşümün kaçınılmaz maliyetleri olarak sunulacak. Amaç, seçimlerde bir “kaza” ihtimalini ortadan kaldırmak. Bu perspektiften bakıldığında bugünkü sert müdahaleler kalıcı değil; yeni düzenin kuruluş sürecinin zorunlu araçları olarak görülüyor. Tasarım, seçimlerden sonra siyasetin yeni bir normale kavuşacağı, toplumun zamanla bu yeni durumu kanıksayacağı ve bugünün çalkantılarının unutulacağı varsayımına dayanıyor. Ama asıl mesele burada başlıyor: Halkın iradesini askıya alarak kurulan bir düzen, zorla istikrar kurabilir mi? Yoksa “geçici” diye sunulan olağanüstü yöntemler, yeni rejimin kaçınılmaz olarak ve kalıcı (hatta artarak devam eden) işleyiş biçimine mi dönüşür? Ya da çok daha kötü ihtimallere mi gebe bu yorgun ülke. Özgür Özel’in demokrasi ve güvenlik ilişkisinin altını çizdiği Newsweek’teki yazısındaki ifade bence önemli bir uyarı niteliğinde. Öyle bitirelim: “Demokrasi, vatandaşların iktidarı barışçıl yollarla değiştirebileceği güvenilir kanalları korumak demektir. Bu kanallar ortadan kalktığında, siyasal hoşnutsuzluk da ortadan kalkmaz. Yüzeyin altında birikir ve sonunda infilak eder.”

200

783