@SabriBokht من کتاب خوانم پورشریعتی رو خوندم و از خوندن نقد شما هم لذت بردم چون به عنوان یک مبتدی در تاریخ مباحثی که مطرح کردید رو نظر نداشتم.
متاسفانه تاریخ ما همیشه با غرض خونده شده نه فقط برای فهمیدن تاریخ، همیشه برداشت به زمان حال منتقل شده، خصوصا توسط افراد ایران گرا و «وطن پرست».
چون بعضیها کلاً روشنفکر ترجمهایاند، بهشون یادآوری کنیم که وقتی یک آمریکایی مثلاً در دوران جنگ ویتنام هویت «ضد جنگ» داشت، مخالف جنگطلبی دولت خودش بود. حالا شما هم به عنوان ضد جنگ باید مخالف جنگطلبی شبهدولت واقع در کشور خودتون باشید.
Donald Trump has announced that Iran was responsible for shooting down a US helicopter last night, stating that the United States must respond to the attack.
I'm confused. Just two days ago, Trump demanded that Israel refrain from retaliating against Iran because their attack resulted in zero casualties. Why is there a sudden double standard when it comes to a US response?
“Once upon a time, Iran had a tech scene as vibrant as any in the world”—but then the regime mounted a terrifying backlash, @yjtorbati and @bozorgmehr write. https://t.co/TLiyd4vq11
ما در یک هماوردیِ سهمگین پروپاگاندای رژیم درباره دیماه قرار داریم. رژیم مسوول مستقیم کشتار و نهادی است که شلیک، بازداشت، شکنجه و سرکوب را انجام داده است. متاسفانه رژیم توانست روایت خود را در بخش بزرگی از اپوزیسیون جای دهد و اکنون ما مدتهاست پس از کشتار بزرگ در یک عملیات جابهجایی مسوولیت قرار داریم و هر نوع «اما» حتی اخلاقی، تنها کمکی فنی و روایتی به رژیم است.
این یک فاجعه بزرگ است که رژیم اول کشتار را از ماهها پیش طراحی میکند، اجرایی کردن را در ابهام نگه میدارد و در موقعیت مناسبِ تنش جنگی، آن را به دلایلی که در تحقیق مفصلی که نوشتهام (به زودی منتشر میشود) اجرا میکند، بعد در لحظهی داغی خون، از شکاف عاطفی جامعه استفاده میکند تا قاتل را از مرکز تصویر بیرون ببرد و دعوتکننده به اعتراض را جای او بنشاند. این یک تکنیک کلاسیک است: پنهانسازی عاملیت جنایت از راه اخلاقیسازی کاذبِ پیامدها!
هر کسی و هر گروهی در لحظهی کشتار (همین روزها که چندان از فاجعه دور نیستیم)، به جای تمرکز بر فرمانده، ضارب، نهاد سرکوب و زنجیرهی فرمان، مسوولیت را به مخالف سیاسی منتقل کند، دانسته یا نادانسته به رژیم، امکان فرار اخلاقی میدهد.
صرفِ دعوت به اعتراض، حتی اگر پرهزینه شود، برای اتهام شراکت در جنایت، به سود رژیم است و در خطای فاحش اتهام به زیان ملت ایران عمل کرده است. این طوری باید هر رهبر اعتصاب، هر فعال مدنی، هر دعوتکننده به راهپیمایی و حتی هر رسانهای را در جنایت سرکوبگر شریک دانست؛ این منطق عملا حق اعتراض و خیابان را به عنوان یک نقطه سیاستگذاری تغییر در آینده نابود میکند.