حتی اگر تا آخر عمر تنها بمانی و شریکی برای زندگیت پیدا نکنی، تحمل این موضوع، بسیار آسانتر از آن است که شب و روز با کسی سر و کار داشته باشی، که حتی یکی از هزاران حرف تو را نمیفهمد.
و درد به استخوانمان رسیده
اما هنوز خودمان را نباختهایم
و روزگار را زندگی میکنیم.
و هنوز آنقدر میخندیم که
سرمان از این همه ناخوشیهایی که
مجبور به پذیرفتنش کردیم درد میگیرد...