Marcin Ledworowski🇵🇱❤️

#humanintelligence

#AI #genAI
private opinions

[Roland-Garros @rolandgarros]

What a way to qualify for your first Grand Slam final 🤩

#RolandGarros

[ppłk rez. Maciej Korowaj @Maciej_Korowaj]

ANALIZA OPFOR - Lekcja Irańska - lekcja dla nas?

Operacja, którą obserwuje, to podręcznikowe, wielowarstwowe uderzenie na system A2/AD państwa - i to takiego, które żyło w przekonaniu, że jego rosyjski „parasol” rakietowo‑OPL daje mu strategiczną głębię bezpieczeństwa.

W kilka godzin ten mit został brutalnie zweryfikowany.

Na poziomie planowania to nie był „nalot jednorazowy”, tylko pełnoprawna (raczej długa) kampania powietrzna skrojona pod konkretny efekt: zbić szczyt irańskich zdolności rakietowych i obrony powietrznej na zachodzie kraju, otwierając korytarz dla dalszych działań...

Nie chodziło o to, żeby „coś zbombardować”, tylko żeby systemowo zdemontować pierwszą linię zdolności ofensywnych Teheranu.

Faza poprzedzająca - ktoś od dawna czytał Irańczyków jak otwartą książkę

Zanim wystartował pierwszy F-16, F‑15 czy F‑35, ktoś przez miesiące - de facto lata - układał puzzle. Z orbity: precyzyjne śledzenie zmian w infrastrukturze, nowych nasypów ziemnych, świeżych wylotów z tuneli, ruchu wokół podejrzanych kompleksów. Z eteru: podpisy radarów, rytm pracy stacji, zmiany konfiguracji po poprzednich incydentach. Do tego HUMINT, SIGINT, wszystko, co przez ostatnią dekadę wyciekało z rosyjsko‑irańskiej współpracy.

I tu wchodzi „czynnik rosyjski”, który jest kluczowy, ale nie magiczny. Iran zbudował znaczną część swojej OPL i systemu dowodzenia wokół rosyjskiej architektury sprzętowo‑programowej. Równolegle, na Ukrainie, ta sama rodzina systemów od trzech lat jest rozbierana na czynniki pierwsze w warunkach bojowych.

W praktyce znaczy to tyle: profile emisji, algorytmy pracy, typowe „odruchy” rosyjskich radarów, ich ślepe plamy - to wszystko jest dziś opisane w bibliotekach zachodnich środków WRE i pocisków przeciwradarowych.

Iran dostał sprzęt, ale niekoniecznie pełnię wiedzy, jak bardzo jego konfiguracje są już dla drugiej strony przeźroczyste. A modernizacje? Te wymagają rosyjskiego serwisu, rosyjskich pakietów software’u i rosyjskich priorytetów - a Moskwa ma własną wojnę, własne braki i własną listę „ważniejszych potrzeb”.

Efekt: strona planująca nalot zna schemat zachowania irańskiej OPL lepiej, niż Iran zna skalę dziur we własnym systemie obronnym.

Wejście - SEAD/DEAD jako „otwieracz konserwy” czyli "Dzikie Łasice" na łowach.

Główne uderzenie nie zaczęło się od spektakularnych eksplozji w magazynach rakiet. Zaczęło się od precyzyjnego, niemal chirurgicznego demontażu zmysłów i nerwów obrony powietrznej.

Pierwsze powietrzne "pikiety" z COMAO - Composite Air Operation - czyli grupa różnych statków powietrznych (różne typy i role) działających jednocześnie, w jednym miejscu i czasie, pod jednym dowództwem - to klasyczny SEAD/DEAD i WRE. Wild Weasels (Dzikie Łasice) - specjalnie szkoleni piloci i ich samoloty, w specjalnej konfiguracji i uzbrojeniem - są „pierwsze nad celem”. Ich zadanie to: ogłuszyć radary, odciąć lub przynajmniej zagłuszyć (przejąć) łączność, zmusić Irańczyków do decyzji „w ciemno”.

To jest moment, w którym wychodzi na wierzch problem strukturalny, gdyż irańska OPL jest zlepkiem różnych generacji, różnych szkół i różnych dostawców. Integracja tego w spójny, sieciocentryczny organizm to lata pracy - i najwyraźniej tego czasu Teheranowi zabrakło.

Dane z irańskich (rosyjskich i chińskich) radarów spływają, ale nie tworzą szybko jednego obrazu. Lokalne baterie widzą swoje kawałki nieba, centra dowodzenia dostają zalew sprzecznych, częściowych meldunków. Do tego dochodzi presja czasowa - decyzje trzeba podejmować teraz, a nie po godzinie analizy.

"Łasice" wykorzystują to bez litości: radary, które włączają się w gorszym momencie, dostają po chwili pocisk przeciwradarowy; stacje, które milczą, zostają „oświetlone” WRE i zmuszone do reakcji. Chodzi nie tylko o fizyczne niszczenie sensorów, ale o pchnięcie całego systemu w stan chaosu decyzyjnego.

Główna fala uderzeń - rakietowe „serce” zachodniego Iranu pod młotem

Dopiero gdy w obronie powietrznej pojawiają się pierwsze „dziury”, wchodzi to, co naprawdę interesuje planistów: uderzenie w wyrzutnie rakietowe i ich zaplecze.

Tu widać, że ktoś naprawdę odrobił lekcję z geometrii terenu i logistyki. Celem nie są tylko same „rury” wyrzutni. Celem są: magazyny pocisków i paliw, wyloty z podziemnych tuneli, drogi dojazdowe do startowych pozycji, punkty dowodzenia i łączności jednostek rakietowych, krytyczne elementy infrastruktury (zasilanie, węzły komunikacyjne).

Co ważne - uderzenia są zsynchronizowane. To nie jest lista celów odhaczana po kolei. To jest równoczesne, geograficznie rozproszone uderzenie tak, żeby odciąć wyrzutnie od zaopatrzenia, dowodzenia i możliwości bezpiecznego wyjścia z ukrycia.

Jeśli nie da się zniszczyć całego kompleksu (a nie da na szybko), wystarczy zablokować tunele, zasypać dojazdy, spalić paliwo, odciąć prąd. Z perspektywy użycia bojowego efekt jest podobny: wyrzutnia istnieje, ale nie strzela.

Tu wraca wątek ukraiński, tym razem bardziej „po cichu”: doświadczenia z niszczenia rosyjskiej logistyki, magazynów, węzłów C2 zostają przełożone na inną mapę. Zasada jest ta sama ale środki Zachodnie w pełnej skali (USA i Izrael) - nie musisz zabić każdego pojedynczego środka, wystarczy, że podetniesz mu łańcuch logistyczno-decyzyjny.

Reakcja Iranu - system, który nie nadąża

Po drugiej stronie mamy system, który de facto musi przejść w ciągu minut z trybu wyczekiwania w pełnoskalowy, wieloteatrowy kryzys. Problem w tym, że architektura jest do tego średnio przygotowana.

OPL i wojska rakietowe Iranu mają swoje mocne strony: głębokość rozmieszczenia, doświadczenie w maskowaniu, pewne zdolności do pracy w warunkach zakłóceń.

Ale cierpią na trzy fundamentalne bolączki: przeciążalne systemu dowodzenia (C2) - przy tej liczbie jednoczesnych bodźców (naloty w kilku regionach, zakłócenia, utrata części sensorów) centralne węzły dowodzenia nie są w stanie szybko przetrawić danych i wydawać spójnych decyzji. Zaczyna się improwizacja na dole, bez obrazu całości.

Niedoskonała sieciocentryczność - różne systemy widzą to samo niebo, ale niekoniecznie skutecznie dzielą się informacją w czasie rzeczywistym. To daje przeciwnikowi możliwość rozgrywania sektorów przeciwko sobie.

Wrażliwość „architektury rosyjskiej” na znane triki - jeśli twoje główne zestawy wysokiego piętra to warianty S‑300 i pochodne, a druga strona od trzech lat ćwiczy ich rozbrajanie, to wchodzisz do gry z kartami, które ktoś już kiedyś widział.

Irańczycy reagują - odpalają własne rakiety OPL, próbują przegrupować wyrzutnie, odcinają się od niektórych kanałów przejętej lub zagłoszonej łączności, wprowadzają procedury awaryjne. Ale robią to w tempie, które jest spóźnione względem dynamiki operacji.

Do czasu, gdy sztab zaczyna rozumieć skalę i cele uderzenia, pierwsza fala nalotu na wyrzutnie i kluczowe radary na zachodzie kraju jest de facto zakończona.

Bilans - co tak naprawdę zostało zniszczone, a co utracono „funkcjonalnie”

Trzeba oddzielić dwa poziomy: fizyczne zniszczenia i funkcjonalną degradację.

Fizycznie – nie zniszczono wszystkich wyrzutni, wszystkich magazynów, całej OPL zachodniego Iranu. To jest nierealne przy jednym nalocie, nawet tej skali. Część sił przetrwała, część jest w innych rejonach, część jest w głębi kraju.

Funkcjonalnie – kluczowe jest to, co dzieje się w pierwszych 24–72 godzinach po uderzeniu. A tu mamy: czasową utratę zdolności do zmasowanego, skoordynowanego użycia rakiet z zachodniego kierunku, przerwanie łańcuchów dowodzenia i logistyki w kilku ważnych węzłach, konieczność „inwentaryzacji strat” zanim da się cokolwiek planować na większą skalę.

Czyli: Iran nadal ma rakiety, nadal ma OPL, ale przez pewien czas jego zdolność do użycia ich jako zwartego systemu jest istotnie obniżona.

Czynnik rosyjski - nie cudowna broń, tylko cudowny problem

Osobny akapit poświecę bliskiej mi kwestii rosyjskiego sprzętu. Przez lata budowano wrażenie, że wejście S‑300/Bavar‑373 i innych rosyjsko‑inspirowanych systemów „zamyka niebo” nad Iranem.

Ta operacja pokazuje, że w XXI wieku sam sprzęt nie wystarczy, jeśli: jego architektura jest dobrze znana przeciwnikowi z innego teatru działań, modernizacje i poprawki software’u przychodzą z opóźnieniem, bo producent ma swoje wojny i swoje priorytety, a użytkownik nie zbudował własnej, głębokiej warstwy obrony, maskowania, rozproszenia i nie wypracował niezależnych taktyk.

Innymi słowy: rosyjskie systemy w irańskich rękach okazały się w dużej mierze systemami, których „język” przeciwnik już dawno rozszyfrował. A dopóki Teheran nie wyrwie się z zależności od rosyjskiego serwisu i filozofii użycia, dopóty będzie grał cudzymi kartami w grze, w której druga strona zna talię.

Wnioski ogólne – co nam mówi ta operacja

Jeżeli odetniemy emocje i sympatie, zostaje kilka zimnych wniosków:

Po pierwsze - zintegrowana, dobrze przećwiczona architektura rozpoznanie–dowodzenie–uderzenie jest w stanie w ciągu jednej nocy poważnie naruszyć system OPL i potencjał rakietowy państwa, które uchodziło za trudny cel.

Po drugie - systemy oparte na rosyjskiej technologii, nieprzebudowane głęboko i nieuzupełnione własną warstwą innowacji, są dziś w dużej mierze „przezroczyste” dla zachodnich środków walki.

Po trzecie - centralizacja dowodzenia w warunkach wielowymiarowego nalotu działa jak dławik - zamiast wzmacniać system, spowalnia go w krytycznym momencie.

Po czwarte - rozproszenie, redundancja, mobilność i własne warstwy obrony powietrznej są ważniejsze niż sama metka producenta na wyrzutni czy radarze.

I to jest lekcja dla nas. Każde państwo, które buduje sobie komfort psychiczny na bazie cudzej technologii i politycznych deklaracji, powinno obejrzeć tę operację klatka po klatce. Bo to, co dziś wydarzyło się nad Iranem, jutro może być matrycą dla zupełnie innego teatru działań.

Pozdrawiam i dziękuję.

[Wojtek Jabczyński @RzecznikOrange]

Zespół zajmujący się w @Orange_Polska rozwiązaniami #BigData zmierzył się z częstym pytaniem, ilu mieszkańców i mieszkanek Warszawy wyjeżdża ze stolicy w okresie świąteczno-noworocznym?

Odpowiedź 👉 W szczytowym momencie, w 1. dzień świąt, było ich niemal 782 tys. mniej niż 17 grudnia.

Jeśli chodzi o Sylwestra i Nowy Rok w stolicy zostało więcej mieszkańców i mieszkanek niż w dni świąteczne. Exodus wyniósł trochę ponad 300 tys. osób.

Jak można to obliczyć? Wystarczy wziąć dane z logowań telefonów komórkowych dla konkretnych dni, ekstrapolować je do całej populacji dzięki algorytmom oraz sztucznej inteligencji, by w ten sposób uzyskać rzeczywistą liczbę wszystkich mieszkańców i mieszkanek w danych okresach.

Więcej 👉 https://t.co/DEXUzuOzDm

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

Capitalistic socialism and development. 🤗
We the people of Poland love European Union and USA and UK.🩷🩷🩷
We like China and don’t like Russia….
And we do like Germans French Dutch and all Nordic states.
It is very simple equation for the wealth…

[Michael A. Arouet @MichaelAArouet]

Venezuela used to be much wealthier than Poland, which was suffering under socialism. Then Poland implemented free-market and capitalist principles and enjoyed an economic boom.

Venezuela chose socialism, which brought poverty and misery to its people.

That’s the difference.

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

@TomaszJ12214872 @Piotr_Malecki @JakubPalowski Delcy Rodriguez jest w Rosji… więc to zły kierunek. Ale zgadzam się że ktoś pomógł Maduro pilnie wyjechać do USA…

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

Obrać jajko na miękko. Zeszyć jajko:)
To jest demo potencjału. Czekam na fryzjera robotycznego:)

[Massimo @Rainmaker1973]

Robots have become so accurate that they can carry out surgery on an egg without breaking it.

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

And … where are ghosts located?

[Peter Girnus 🦅 @gothburz]

My CISO called me at 3 AM last Tuesday.

"We caught someone."

I asked, "Caught them doing what?"

He said, "Typing."

Let me explain.

We have an employee in IT. Great worker. Always online. Never complained. Perfect Slack etiquette.

One problem.

His keystrokes were arriving 110 milliseconds late.

One hundred and ten milliseconds.

That's 0.11 seconds.

The average American remote worker has 20-40ms of latency.

This guy? 110ms. Every. Single. Keystroke.

My security team ran the numbers.

That latency doesn't come from a bad router in Ohio.

That latency comes from Pyongyang.

Our "Senior DevOps Engineer" was a North Korean operative.

Running his work laptop through a laptop farm.

In America.

While he worked from a government building.

In North Korea.

He passed the interview. He passed the background check. He passed the vibe check.

He did not pass the speed of light.

Here's what people don't understand about physics:

Light travels 186,000 miles per second.

But it still has to go through China.

And China adds latency.

Since April, Amazon has caught 1,800 of these attempts.

Eighteen hundred.

I called an emergency meeting with my board.

I said, "We need to implement Keystroke Velocity Auditing across all remote employees."

They said, "That sounds invasive."

I said, "You know what else is invasive? The Democratic People's Republic of Korea in your Jira tickets."

They approved the budget.

We now monitor keystroke timing to the microsecond.

If your latency exceeds 60ms, you get a call from HR.

If it exceeds 100ms, you get a call from the FBI.

We've already flagged 47 employees.

Turns out 44 of them just have bad Wi-Fi.

3 of them are "still under investigation."

The lesson?

You can fake a resume.

You can fake a background check.

You can fake an American accent on Zoom.

But you cannot fake the speed of light.

Physics is the ultimate background check.

Hire accordingly.

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

@grok what is this rate in Germany?

[Wall Street Mav @WallStreetMav]

Rapes per 100,000

What is going on in Poland?

🇵🇱 Poland : 1.3
🇦🇹 Austria : 25.5
🇳🇴 Norway : 42.1
🇫🇷 France : 62.7
🇸🇪 Sweden : 84.4
🇬🇧 England : 117.2

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

Pierwszą M wg mojej najlepszej wiedzy była Judi Dench.

[Michał Podlewski @trajektoriePL]

Blaise Metreweli, pierwsza kobieta na czele MI6, w swoim inauguracyjnym przemówieniu podkreśliła, że algorytmy mogą stać się "tak potężne jak państwa", kształtując przepływ informacji i zachowania społeczne. W tej nowej rzeczywistości oficerowie wywiadu muszą władać językiem Python równie biegle, co językami obcymi. Według Metreweli misja służb wykracza dziś poza samo wykrywanie zagrożeń – obejmuje także strategiczny nadzór nad rozwojem potężnych technologii, takich jak AI czy komputery kwantowe, by zapewnić ich bezpieczne wykorzystanie.

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

Australia zakazuje TikToka dla dzieci . I Facebooka…

https://t.co/gBYanyoSxU

[Aʟᴇᴋꜱᴀɴᴅʀᴀ ᴘʀᴢᴇɢᴀʟɪɴꜱᴋᴀ @Przegaa]

Przykra prawda o internecie: nikt nie wymyślił lepszego sposobu zarabiania niż reklamy. OpenAI to najlepszy dowód. Wyciekły właśnie dokumenty finansowe i obraz jest brutalny. W pierwszych dziewięciu miesiącach 2025 roku samo uruchamianie modeli kosztowało ich około 8,65 miliarda dolarów, podczas gdy przychody wyniosły mniej więcej połowę tej kwoty. Do 2028 roku prognozowane straty operacyjne sięgają 74 miliardów.
Problem OpenAI to nie dług technologiczny wobec Big Tech. Wręcz przeciwnie. Problem polega na tym, że firma od dawna nie jest już non-profitowym centrum badawczym, ale wciąż nie ma działającego modelu biznesowego. Wzajemne inwestycje między gigantami, ta finansowa karuzela Nvidia-Microsoft-OpenAI, niczego tu nie rozwiązuje. Ktoś w końcu musi za to zapłacić.Sam Altman w wewnętrznym memo ostrzega pracowników przed "rough vibes" i przyznaje, że Google "robi doskonałą robotę we wszystkich aspektach". W pesymistycznym scenariuszu wzrost może spaść do 5-10 procent. Microsoft wstrzymuje integracje Azure AI, Salesforce ogranicza piloty. Większość wdrożeń enterprise nie wychodzi poza fazę prototypu.
Co pozostaje? Reklamy. Właśnie wyciekł kod z wersji beta ChatGPT Android zawierający funkcje reklamowe, w tym karuzele sponsorowanych wyników w wyszukiwaniu. Altman nazywał to kiedyś "unsettling" i "last resort". Najwyraźniej ten ostateczny ratunek właśnie nadszedł.
Alternatywy? Można próbować ucieczki do przodu z jakimś przełomowym produktem agentowym, ale w kodowaniu Anthropic już ucieka, a w generowaniu obrazów Google z Nano Banana i świeżym Gemini 3 Pro Image po prostu dominuje.
Reklamy wygrywają. Zawsze wygrywają. To smutne, ale prawdziwe.
Pozdrowienia z Wawy, fajnie byc znow chwile na starym kontynencie;)

[Krzysztof Kurdyła @Chris_Kurdyla]

🇨🇳 🚀 ZhuQue-3 - udany debiut, obiecująca porażka przy lądowaniu

W Chinach zadebiutowała nowa rakieta firmy Landspace, która nie tylko udanie wyniosła ładunek na LEO, ale podjęła też pierwszą próbę lądowania boostera z lotu orbitalnego.

Nieudaną, ale obiecująco nieudaną.

1/9

[NO CONTEXT HUMANS @HumansNoContext]

What does your country have?

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

#nanobanana

https://t.co/jecRoUTNW6

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

@front_ukrainian Poland

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

Brawo

[Cezary Tomczyk @CTomczyk]

Dziś na poligonie CSP w Ustce odbył się pomyślny start trójstopniowej rakiety suborbitalnej opracowanej przez konsorcjum Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia, Wojskowe Zakłady Lotnicze nr 1 w Łodzi oraz Gamrat. Rakieta zrealizowała wszystkie założone cele, tj. poprawne rozdzielenie stopni, naprowadzenie na wyznaczony punkt w przestrzeni oraz lot po założonej trajektorii. Osiągnęła wysokość 65 km, wykonując bezpieczny i stabilny lot, weryfikując prawidłowe działanie wszystkich kluczowych technologii opracowanych w kraju. @DziennikLodzki @WarNewsPL1 @Defence24pl @tvn24 @PolsatNewsPL @tvp_info

[Andrew Ng @AndrewYNg]

Releasing a new "Agentic Reviewer" for research papers. I started coding this as a weekend project, and @jyx_su made it much better.

I was inspired by a student who had a paper rejected 6 times over 3 years. Their feedback loop -- waiting ~6 months for feedback each time -- was painfully slow. We wanted to see if an agentic workflow can help researchers iterate faster.

When we trained the system on ICLR 2025 reviews and measured Spearman correlation (higher is better) on the test set:
- Correlation between two human reviewers: 0.41
- Correlation between AI and a human reviewer: 0.42

This suggests agentic reviewing is approaching human-level performance.

The agent grounds its feedback by searching arXiv, so it works best in fields like AI where research is freely published there. It’s an experimental tool, but I hope it helps you with your research.

Check it out here: https://t.co/n7ctnDilJJ

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

A

[Marcin Ledworowski🇵🇱❤️ @MLedworowski]

Świetna analiza dotyczącą sabotażu na kolei

[ppłk rez. Maciej Korowaj @Maciej_Korowaj]

GRA CIENI - Autorska analiza operacyjna OPFOR incydentu listopadowego 2025 na podstawie wypowiedzi premiera Donalda Tuska i dostępnych informacji medialnych.

Seria aktów sabotażu na linii Warszawa–Dorohusk to kontrolowana operacja rosyjskich służb z wykorzystaniem Ukraińców jako proxy.

Test zdolności Polski do ochrony infrastruktury NATO.

KONTEKST TAKTYCZNY I POZIOM OPERACYJNY

Seria aktów dywersji na linii kolejowej nr 7 (Warszawa Wschodnia–Dorohusk) w dniach 15–17 listopada 2025 roku stanowi klasyczny przypadek operacji agenturalno-sabotażowej typu proxy, przeprowadzonej przez rosyjskie służby specjalne z wykorzystaniem obywateli Ukrainy jako wykonawców jednorazowego użytku.

Nie jest to incydent spontaniczny - to kontrolowana operacja testowa, zaprojektowana w celu weryfikacji polskiej zdolności do reagowania na sabotaż infrastruktury krytycznej oraz wprowadzenia napięć w relacjach polsko-ukraińskich.​

I. Profil sprawców - mechanika rekrutacji i model „agenta-technika"

Premier Donald Tusk w exposé sejmowym 18 listopada 2025 potwierdził, że polskie służby - we współpracy z wywiadem sojuszniczym -ustaliły tożsamość dwóch wykonawców. Obaj to obywatele Ukrainy współpracujący „od dłuższego czasu" z rosyjskimi służbami.​

Sprawca pierwszy:

Skazany przez sąd we Lwowie w maju 2025 za akty dywersji na terenie Ukrainy. Po wyroku przebywał na Białorusi - poza zasięgiem ukraińskiego systemu bezpieczeństwa, w strefie oddziaływania aparatu rosyjsko-białoruskiego. To typowy profil „wypalonego agenta" - osoby, która straciła możliwość normalnego funkcjonowania na Ukrainie i została podporządkowana rosyjskim oficjerom prowadzącym jako zasób operacyjny do wykorzystania poza granicami FR.​

Sprawca drugi:

Mieszkaniec Donbasu, przedostał się do Polski z Białorusi jesienią 2025. Profil rekrutacyjny wskazuje na człowieka, który albo był zwerbowany przez GRU/FSB podczas okupacji części Donbasu, albo został „odłowiony" już jako migrant na terytorium Białorusi — klasyczna technika wykorzystywana przez rosyjskie służby od 2022 roku.​

Klucz interpretacyjny:

Obaj sprawcy stanowią kategorię „agentów-techników" -ludzi przeszkolonych w podstawach materiałów wybuchowych, montażu ładunków i technik maskowania, ale nie posiadających pełnej profesjonalnej kompetencji etatowych funkcjonariuszy GRU.

Sposób przeprowadzenia ataków - techniczne przygotowanie ładunków, 300-metrowy kabel inicjujący, obejma stalowa, telefon z powerbankiem do rejestracji - świadczy o przeszkoleniu na poziomie kursowym, a nie głębokim doświadczeniu operacyjnym.​

II. Rekonstrukcja operacji (prawdopodobna) - sześć faz działania

FAZA I – PRZERZUT I PRZYGOTOWANIE (przełom października/listopad 2025)

Sprawcy przekroczyli granicę białorusko-polską jesienią 2025, wykorzystując „okno czasowe" po zakończeniu manewrów Zapad-2025 (12–16 września) i ponownym otwarciu przejść granicznych 25 września. Zamknięcie granicy w okresie 12–25 września było reakcją Polski na rosyjskie manewry - po ich zakończeniu nastąpiło „wyciszenie operacyjne", które rosyjskie służby wykorzystały do przerzutu agentury.​

W tym okresie nastąpiło:

Pozyskanie materiałów wybuchowych (C4 wojskowego typu lub ACE)​

Kontakt z lokalną infrastrukturą wsparcia (safe house, punkt kontaktowy)

Przygotowanie elementów maskujących i rejestrujących (telefon z powerbankiem)

Wniosek operacyjny:

Istnienie lokalnego wsparcia logistycznego w Polsce jest potwierdzone przez sprawność logistyczną operacji - sprawcy nie działali „na własną rękę", lecz mieli zapewnione zaplecze.​

FAZA II – REKONESANS (początek listopada)

Sprawcy przeprowadzili rozpoznanie linii nr 7, identyfikując najbardziej wrażliwe odcinki w rejonie miejscowości Mika (pow. garwoliński) oraz okolic Puław. Wybór infrastruktury nie był przypadkowy — linia nr 7 to kluczowy korytarz logistyczny NATO w kierunku Ukrainy, obsługujący około 115 pociągów dziennie, zmodernizowany do prędkości 160 km/h.​

Znaczenie strategiczne:

trasa prowadzi przez Lublin do przejścia granicznego w Dorohusku, a dalej do Kowla i Kijowa. W pobliżu znajduje się Lotnicza Akademia Wojskowa w Dęblinie oraz zakłady chemiczne Azoty w Puławach - podwójne znaczenie militarne i przemysłowe.​

FAZA III – PIERWSZY AKT DYWERSJI (ok. 14–15 listopada)

Zamontowanie obejmy stalowej na torze oraz instalacja telefonu z powerbankiem do rejestracji. Próba miała wywołać wykolejenie - była całkowicie nieskuteczna. Służby zabezpieczyły ślady techniczne, co wskazuje na błąd wykonawczy albo na celowy „test przedwstępny" mający sprawdzić reakcję służb i czas ich dotarcia na miejsce zdarzenia.​

FAZA IV – DRUGI AKT DYWERSJI — ATAK KINETYCZNY (15 listopada, godz. 20:58)

Detonacja ładunku C4 za pomocą kabla elektrycznego o długości 300 metrów podczas przejazdu pociągu towarowego Warszawa–Puławy. Eksplozja spowodowała niewielkie uszkodzenie podłogi wagonu, którego maszynista nawet nie odnotował. Na miejscu zabezpieczono drugi, niewybuchły ładunek.​

Paradoks operacyjny:

Profesjonalne przygotowanie techniczne (długi przewód inicjujący, elastyczny materiał wybuchowy, maskowanie) versus niska skuteczność kinetyczna. To potwierdza, że sprawcy byli „agentami-technikami", a nie etatowymi dywersantami saperami GRU. Możliwe także, że celem nie było rzeczywiste zniszczenie, lecz demonstracja zdolności i test reakcji systemu bezpieczeństwa.

FAZA V – TRZECI INCYDENT (16–17 listopada)

Uszkodzenie infrastruktury w rejonie miejscowości Gołąb (pow. puławski) — maszynista pociągu z 475 pasażerami zmuszony do gwałtownego hamowania. Nikt nie ucierpiał, ale incydent ujawnił seryjność działań oraz ich rozłożenie czasowo-przestrzenne, co świadczy o planowaniu wieloetapowym.​

FAZA VI – EWAKUACJA (noc z 15 na 16 listopada)

Sprawcy opuścili Polskę przez przejście w Terespolu przed ujawnieniem aktów dywersji przez służby. Ten element jest kluczowy - wskazuje na istnienie wcześniej przygotowanej „zimnej ścieżki ewakuacyjnej", typowej dla operacji prowadzonych przez rosyjski wywiad wojskowy, wykazujący bezwładność systemu bezpieczeństwa - czyli brak możliwości uszczelnienia granicy po wykryciu zamachu.

Wykorzystanie Terespola - głównego przejścia osobowego na granicy polsko-białoruskiej - sugeruje posiadanie dokumentów umożliwiających legalne przekroczenie granicy lub wsparcie kurierskie. Dodatkowo pozostawia "ślad informacyjny" wskazujący na obywateli Ukrainy przydatny do dalszych operacji informacyjnych.

III. Środki techniczne — profesjonalizm vs. błędy wykonawcze

Zastosowane środki wskazują na wysokie przygotowanie operacyjne, choć z pewnymi błędami:

C4 typu wojskowego: elastyczny materiał wybuchowy, mało wrażliwy na wstrząsy, umożliwiający precyzyjne formowanie​

Kabel 300 m: inicjowanie detonacji z bezpiecznej odległości- typowa technika sabotażu kolejowego

Obejma stalowa: element mający wywołać wykolejenie przez mechaniczne uszkodzenie toru

Telefon z powerbankiem: rejestracja zdarzenia dla mocodawców - klasyczny element kontroli wykonania zadania w operacjach proxy, a także "ślad informacyjny".​

Konkluzja techniczna:

sprawcy byli przeszkoleni w zakresie podstaw materiałów wybuchowych, ale nie posiadali głębokiego doświadczenia operacyjnego. Operacja mogła być nadzorowana zdalnie przez rosyjskich oficerów łącznikowych na Białorusi - standardowy model w operacjach typu proxy.​

IV. Kanał przerzutowy Białoruś–Polska - stały szlak operacyjny - proxy

Odcinek Białoruś–Terespol–Mazowsze stanowi obecnie część stałego szlaku operacyjnego rosyjskich służb, wykorzystywanego od 2022 do przerzutu kurierów, agentów oraz wykonawców sabotażu.

Model działania:​

Przerzut przez granicę z Białorusi

Krótkotrwały pobyt w Polsce z realizacją zadania

Szybki powrót do strefy kontrolowanej przez służby rosyjskie (Białoruś)

Kontekst geopolityczny:

manewry Zapad-2025 (12–16 września) i zamknięcie granicy przez Polskę w okresie 12–25 września. Po ponownym otwarciu 25 września nastąpił okres „wyciszenia", który rosyjskie służby wykorzystały do przerzutu agentów i przygotowania operacji. Można założyć istnienie co najmniej jednej komórki pośredniczącej w Polsce - infrastruktury wsparcia obejmującej "safe house", punkt kontaktowy oraz osoby zapewniające środki komunikacji i logistykę.​

V. Cele operacji - czterowymiarowa projekcja strategiczna

A. Cel wojskowo-logistyczny

Destabilizacja kluczowego korytarza NATO miała na celu:

Utrudnienie/opóźnienie tranzytu wojskowego w kierunku Ukrainy

Test zdolności Polski do ochrony infrastruktury krytycznej

Weryfikację czasu reakcji służb i skuteczności monitoringu

Polska, pełniąc rolę hubu logistycznego, przez który przechodzi około 80% zachodniej pomocy dla Ukrainy, jest szczególnie narażona na rosyjskie ataki dywersyjne.​

B. Cel psychologiczny

Tworzenie poczucia zagrożenia w społeczeństwie, destabilizacja bezpieczeństwa wewnętrznego. Premier Tusk określił incydent jako „być może najpoważniejszą sytuację z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa polskiego od momentu wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie", dodając że „przekroczono pewną granicę".​

C. Cel polityczny - kluczowy element narracji

Wprowadzenie nieufności wobec uchodźców ukraińskich, podsycanie napięć społecznych. Wykorzystanie obywateli Ukrainy jako wykonawców miało wzmocnić przekaz: „Ukraińcy atakują infrastrukturę Polski".

Premier Tusk przestrzegał, że jednym z celów Rosji jest „budzenie nastrojów antyukraińskich" oraz wykorzystanie incydentów do osłabienia polsko-ukraińskiej solidarności. Rosyjskie agencje TASS i RIA

Novosti szybko opisały zdarzenia, podkreślając linię kolejową prowadzącą do Ukrainy — narracja o „ukraińskich prowokacjach".​

D. Cel informacyjny - test środowiska decyzyjnego

Testowanie reakcji mediów, społeczeństwa i służb. Przygotowanie środowiska informacyjnego pod przyszłe operacje. Rosyjskie analizy operacyjne wskazują, że polaryzacja w Polsce nie generuje pasywności, lecz wysoką wrażliwość społeczną.

Moskwa kalkuluje, że emocjonalność polskiej polityki sprawia, że przekaz obcy - nawet jeśli trafia do odbiorców - natychmiast napotyka kontrnarrację.​

VI. Model „proxy sabotage" - rosyjska taktyka wojny hybrydowej

Operacja listopadowa idealnie ilustruje model „proxy sabotage", wykorzystywany przez GRU (Białoruś) i GZ (Rosja) w ramach "wojny zrównoważonej" przeciwko państwom NATO.​

Charakterystyka modelu:

Wykorzystanie agentów-proxy z obywatelstwem państwa trzeciego

Rekrutacja przez Telegram i inne kanały cyfrowe - tworzenie sieci „agentów jednorazowego użytku"​

Zrzucanie odpowiedzialności na wykonawców, oficerowie prowadzący pozostają w bezpiecznej odległości

Wiarygodne preteksty przekraczania granicy (uchodźcy, migranci) - "ślad proxy"

Przeszkolenie w podstawach materiałów wybuchowych bez pełnego profesjonalizmu

Zdalne nadzorowanie przez rosyjskich oficerów łącznikowych na Białorusi​

Szerszy kontekst:

Instytut Wschodniej Flanki (@EFI_IWF ) i jego eksperci wskazują, że Rosja od 2022 systematycznie rozwija operacje w Europie Środkowej i Wschodniej, a Polska jest szczególnie narażona jako główny hub logistyczny dla pomocy wojskowej kierowanej na Ukrainę.

Od początku 2025 roku w Polsce zatrzymano ponad 32 osoby podejrzane o współpracę z rosyjskimi służbami w ramach operacji dywersyjnych i sabotażowych.​

VII. Reakcja państwa polskiego - mobilizacja sytemu bezpieczeństwa

16 listopada 2025 premier Tusk zwołał nadzwyczajne posiedzenie rządowego Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Narodowego.

Tego samego dnia Prokuratura Krajowa wszczęła śledztwo w sprawie aktów dywersji o charakterze terrorystycznym, skierowanych przeciwko infrastrukturze kolejowej i popełnionych na rzecz obcego wywiadu.​

Zabezpieczono bardzo obfity materiał dowodowy: monitoring z okolicznych kamer oraz liczne elementy techniczne, które pozwoliły na szybką identyfikację sprawców.

Premier zapowiedział wprowadzenie trzeciego stopnia alarmowego CHARLIE na określonych liniach kolejowych. Stopień CHARLIE wymaga całodobowych dyżurów ważnych instytucji, ograniczenia dostępu do niektórych budynków użyteczności publicznej, częstszych kontroli osób i pojazdów oraz zamknięcia stref w pobliżu chronionych obiektów.​

Rząd podjął działania dyplomatyczne wobec Białorusi i Rosji, żądając ekstradycji podejrzanych. Premier Tusk podkreślił, że Polska „zrobi wszystko, by ścigać sprawców tych zdarzeń".​

VIII. Wnioski operacyjne - precedens i implikacje dla NATO

Incydent listopadowy stanowi precedens w zakresie aktów dywersji kinetycznej o charakterze terrorystycznym na terytorium RP od początku wojny w Ukrainie. Premier Tusk określił go jako przekroczenie „pewnej granicy".​

Potwierdzenie modelu operacyjnego:

✓ Kontrolowana operacja sterowana z Białorusi

✓ Proxy sabotage z wykorzystaniem Ukraińców

✓ Profesjonalne przygotowanie techniczne, ale błędy wykonawcze

✓ Istnienie kanału ewakuacyjnego

✓ Wsparcie lokalne na terenie Polski

Status operacji z punktu widzenia Moskwy:

Częściowo skuteczna - cele informacyjno-polityczne zrealizowane (niepokój społeczny, test reakcji państwa, wzmocnienie narracji o „ukraińskich sabotażystach")

Nieskuteczna kinetycznie - brak ofiar, minimalne szkody materialne

Ujawnienie modelu działania - wzbudzenie czujności polskiego aparatu bezpieczeństwa, co utrudni realizację podobnych akcji w przyszłości

Konsekwencje dla bezpieczeństwa państwa:

Wzmocnienie ochrony infrastruktury transportowej (pas logistyczny Lublin–Rzeszów–Dęblin)

Zacieśnienie współpracy służb (Polska–Ukraina–Litwa–NATO)

Pełna kontrola kanałów migracyjnych z kierunku białoruskiego

Mechanizmy natychmiastowej neutralizacji prób sabotażu na obiektach infrastruktury krytycznej​

PODSUMOWANIE OPERACYJNE

Wszystko wskazuje na to, że była to kontrolowana operacja dywersyjna sterowana z Białorusi, mająca na celu przetestowanie zdolności Polski do reagowania na sabotaż infrastrukturalny.

Podwójne proxy (Ukraina - Białoruś) wskazuje na modus operandi działań Głównego Zarządu (GZ) Sztabu Generalnego - a szczególnie powstałego w 2023 roku w ramach GZ -Departament Zadań Specjalnych (DZS). Departament ten przejął część uprawnień od FSB i wchłonął kluczowe jednostki operacji zewnętrznych, a także ścisłe współpracuje z służbą "K" w obszarze cyber.

Sprawcy byli typowymi wykonawcami- proxy, a głównym celem operacyjnym była destabilizacja bezpieczeństwa wewnętrznego oraz informacyjne wzmocnienie rosyjskiego przekazu o „niewdzięcznych Ukraińcach" dopuszczających się ataków na Polskę.​

Operacja potwierdza, że rosyjskie służby prowadzą "Wojnę Zrównoważoną" (Сбалансированная война) przeciwko Polsce jako kluczowemu hubowi bezpieczeństwa NATO w tym regionie.

Oceniam, że będą eskalować działania dywersyjne w miarę narastania napięć geopolitycznych.

Polska musi traktować incydent jako sygnał ostrzegawczy i przygotować się na seryjne próby sabotażu infrastruktury krytycznej w nadchodzących czasie.

Powinna też rozważyć politykę eskalacyjną i dać jej przykład - by służyła jako argument odstraszania wobec takich wrogich działań - "Dyplomacja Wywiadowcza"

Pozdrawiam i dziękuję.