Kişiliğiyle bir kimlik inşa edemeyen insan unvanına sığınır. Makamını, diplomasını ve mesleki statüsünü kişiliğinin önüne koyar. O unvanın arkasına saklandığı kibri beslemeye yetmediği yerde de böyle anlamsız krizler çıkarır.
Unvanı doktor olabilir ama insanlık, nezaket ve tevazu diplomayla kazanılmıyor. Beyaz önlük mesleğini gösterir, karakterini değil! Eşi dostu varsa bir psikiyatriste götürsün.
Aşağılık kompleksi böyledir.
Kendini sürekli yetersiz hissettiği için mutsuz.
Profesyonel hayattaki "başarılıları" ile ruhundaki acıları dindirmeye çalışıyor.
Ama nafile.
O acıların çaresi tabii ki profesyonel hayatta aldığı ünvanlar ya da kazandığı başarılar değil.
Dikkat ederseniz insanlardan dert yanıyor.
İnsanları toptan bir kefeye koyup yine insanlara şikayet ediyor.
Ama asıl kavgası kendisiyle ve onu mutlu edemeyen işiyle.
Bu hakikati ise kendine kesinlikle itiraf edemez.
İşte o zaman bütün illüzyon biter, o uyduruk senaryo çöker.
Modernite kariyer peşinde koşan mutsuz insanlar yarattı. Fight Club gibi filmler bunu çok güzel işler.
Mutlulukla haz ayrımını yapamayan ve salt maddiyatla mutlu olacağını sanan milyonlar var.
Modernite ve onun en zehirli oku olan kapitalizm tam olarak budur işte.
Kalpler sadece Allahı ziktetmekle huzur bulur. Ayet işin aslını her zaman söyler.
“Bir hatâ ettim ki devrân dahi hayrân kaldı,
Gülşen-i ömrüm hazânın pençesine dûçâr oldu.
Bir sözüm vardı ki söylenmese cân incinmezdi, Söyledim... O dem gönlüm ebedi virân oldu..”
“Yıllar geçiyor, yollar bitiyor ten eskiyor, gönül susuyor. Geçip gidiyor ömür dediğin. Yıllar geçer, elden ayaktan kesilir insan. Yaşlılığa bırakır kendini. Zamanın azizliğinde akar gider. Sonsuz bir ırmak gibi..”