@odinezamaneh الان شما دنبال چی میگردی اقای فردوسی پور🤨😂؟
منم اینو میدونم که زمین تا آسمون از لحاظ رسته و خانواده و همه چی فرق دارن.
من که نگفتم از یه خانواده ن.گفتم قیافشون شبیهه
ولی خداوکیلی قیافه رو نگا
زیر شکمشون عین همه
شاخکارو ببین تولوخدا
من وقتی میگم روی یه نفر کراش دارم منظورم این نیست که میخوام باهاش وارد رابطه بشم؛ من وقتی میگم روی کسی کراش دارم یعنی مثل یه مجسمهی زیبا، یه کتاب خوشقلم، یه شعر قشنگ، یه نقاشی پرمفهوم یا یه موسیقیِ دلانگیز تحسینش میکنم و میخوام ساعتها بشینه جلوم تا درموردش بنویسم و بپرستمش.
گم شده و نمیدونم حالش چطوره کجاس و داره چیکار میکنه گشنه س
سیره
زنده س یا مرده
سرنوشتش معلوم نیست و من شب و روز به فکرشم که کجاس
هرکیو میبینم ازش میپرسم که ندیدتش؟
دنیا رو سرم خراب شد
واقعا خیلی دلتنگشم…
https://t.co/cGKoNqISYc
دیروز یه پست دیدم و چقدر بعدش گریه کردم
چقدر حالم بد شد
تا شب یکسر گریه کردم و به حدی حالم خراب بود که چشام پف کرده بود و دیگه باز نمیشد
انقد گریه کردم که دستمال کاغذیای محل کارم جوابگو نبود
مگه میشد یه پست انقدر منو غمگینم کنه؟
شاید فک کنین منو یاد عشقم انداخته ولی نه!!!
اینکه یک نفری یک جای دنیا یک سگی از نژاد سگ من داشته دقیقا به همون رنگ دقیقا
و صاحب سگ هم دقیقا شبیه من فرفری بوده و چقدر سگشو دوس داشت
و از مدت زمانی که باهم گذروندن ویدیو ساخته بود که سه ساله پتشو داره
و وقتی یادم افتاد که من نمیتونم این ویدیو رو درست کنم چرا که یک ماهه سگم
وقتی داشتم کیکمو با چایی میخوردم یه اخیش خیلی بلند گفتم
اخیشششش خستگی یک سال از بدنم در شد
واقعا چقد امسال کیف کردم
امسال واقعا خیلی تلاش کردم و جوابشونم گرفتم و همونش خیلی کیف داد
امیدوارم همه این حسو تجربه کنن که روز تولدشون کیف کنن و از تموم شدن یک سال از زندگیشون خوشحال باشن
دوروز پیش تولدم بود و یکی از عجیب ترین حس های دنیارو داشتم.
وقتی داشتم کیکمو فوت میکردم به این فک میکردم که چقد امسالم پر زحمت بود و چقدر از این تلاشایی که کردم راضی ام
راستش امسال اولین سالی بود که واقعا توی روز تولدم شاد و خوشحال بودم
امسال کیک تولدم خیلی بیشتر بهم چسبید
وظیفم امرو نهی نیس
وظیفم اینه که اگه این مدل مطالبو نمیپسندم ازشون گذر کنم و تا جای ممکن باهاشون برخورد نداشته باشم
ولی اینکه میبینین دارم مینویسم واسه اینه که میدونم قرار نیس کسی بخونه و دارم غر الکی میزنم
درواقع یعنی من تریبونی برای نقد ندارم بلکه برای خودم مینویسم مثل ۷/
یکمی واقع بین بودن و حفظ غرور و عزت نفس برای هر انسانی لازمه.
مثال برای اینجور توجه طلبی ها زیاده
ظرفیت روانی من به شخصه برای اینجور چیزا واقعا پایینه و کشش ندارم برای تحملشون
ولی خب از طرف دیگه
چون توی یه جامعه ی بزرگیم نمیشه به کسی خرده گرفت
منِ بیننده اگر خوشم نمیاد ۶/
همین موضوعو تعمیم بدیم به پیج های شخصی و پیام های شخصی
دنبال چی میگردین
با هزارجور استوری و کپشنای کنایه آمیز و هزارجور بازی و داستان که بهتون توجه بشه؟
که چی؟
انقد عزت نفستون کمه؟
غرورتونو از تو گوهدونی پیداکردین؟
چرا بلد نیستین که اتفاقات زندگیتونو توی تعادل و اندازه نگه دارین
یا میبینی هیچ دستاورد خاصی تو زندگیش نداشته میاد از خودش یه پست میذاره بعد دوباره همونو استوری میذاره روشو میپوشونه که نیو پست
خب به عنم که نیو پست عزیزم
خب من چرا باید پیج تورو بشناسم اخه چه چیز جدیدی به دنیا اضافه کردی که انقد اصرار داری پستت دیده بشه
بکشین بیرون دگ بسه
اون توجهی که به هرقیمتی میخوای بگیری اصلا ارزش مفهومی -اجتماعی نداره
چه مرگتونه اخه
یارو یه کسشر اجتماعی توییت میکنه و خودشم میدونه کسشره و قراره هیت بگیره ولی حاضره اون هیته رو بگیره که ایمپرشنش بره بالا
بابا مگه تو لایک و کامنت فراوون چی ریخته
بگین ماعم بدونیم
انقد عقده دارین؟
یا مثلا آدماییکه جنده ی توجهن واقعا کله مو خراب میکنن
به هر نحوی که شده با هر بهونه ای دنبال ایمپرشن و پیام و جواب و واکنشن
توی هر شرایطی ام هستن
توی پستای اینستا و توییتر بگیر
تا پیوی و دایرکت و زنگ و تلفن
خب حاجی..
اون ایمپرشنی که با این کارا به دست بیاد به درد لای جرزم نمیخوره