Nadia#ReparationForPoland

W podróży życia nie ma dróg płaskich: wszystkie biegną albo pod górę, albo w dół.( A. Graf)

[Marek Tucholski 🇵🇱 @tucholski_marek]

Szokujące, ale niestety spodziewane informacje dostajemy na zakończenie prac ekshumacyjnych w Ostrówkach i Woli Ostrowieckiej na Wołyniu.
Na 55 odnalezionych ofiar 26 to dzieci. Najmłodsze miały zaledwie kilka miesięcy. Na większości szkieletów odkryto obrażenia tylnej części czaszki, a ciała po mordzie wrzucano warstwami do dołów śmierci.
Wcześniej bo w czasie ekshumacji w 1992 roku w tym miejscu zaledwie kilkanaście metrów dalej podjęto szczątki 243 ofiar.

To pokazuje skalę okrucieństwa ludobójstwa dokonanego na Polakach. Mordowano całe rodziny, kobiety i małe dzieci.

Tym bardziej nie do przyjęcia jest, że formacje i przywódcy OUN-UPA odpowiedzialni za te zbrodnie są dziś na Ukrainie gloryfikowani i przedstawiani jako bohaterowie.

Fot. IPN

[Oskar Szafarowicz @Szafarowicz2001]

Dla Dawida Kacprzyka 1,6 mln zł za fikcyjną pracę, dla milionów seniorów cięcia listy bezpłatnych leków.

Służba zdrowia za Tuska.

https://t.co/UZjkPrApKg

[Zuzanna Falzmann @zuzannafalzmann]

„Dalsza praca to osobiste śmiertelne niebezpieczeństwo.”

Tak własnoręcznie zapisał w swoim kalendarzu mój Tata – Michał Falzmann. Kilka dni później już nie żył.

Dziś mija 35 lat od Jego śmierci.

Jako inspektor Najwyższej Izby Kontroli wykrył i ujawnił mechanizm afery FOZZ – określanej mianem „matki wszystkich afer” III Rzeczypospolitej. Za swoją uczciwość, odwagę i bezkompromisowość zapłacił najwyższą cenę.

W swoim kalendarzu zapisał również:

„Władza jest nadal w rękach KGB w Polsce.” “Szans na sukces nie widzę żadnych.”

Po 35 latach wciąż jest więcej pytań niż odpowiedzi. Nie wszystkie okoliczności tamtych wydarzeń zostały wyjaśnione.
Do dziś nie przedstawiono pełnego rozliczenia losów pieniędzy wyprowadzonych i rozkradzionych w aferze FOZZ.

Historia nie kończy się wtedy, gdy odchodzą jej bohaterowie.

Kończy się dopiero wtedy, gdy przestajemy zadawać pytania.

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@EwaZajaczkowska Nie wierzę w Pani zdziwienie. Cała konfederacja głosuje za Gregorczyk-Abram. Czy Pani liczy na głosy mniej zorientowanych przyszłych wyborców? Tak Tusk kazał? A może wyjdzie Pani z Konfy?

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@SKrupinski007 Największym zakłamaniem historii jest udawanie, że nie ma dokumentów świadczących o współpracy L.Wałęsy z SB jako TW „Bolek” .Nie buduje się wiarygodności na przemilczeniach. Młodzież zasługuje na prawdę, a nie na wybiórczą pamięć!

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@jens318581 @TalarczykMaciej Jednak z biegiem lat bardziej budzi we mnie smutek niż złość

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@dorotajan15753 @EdoMarcin Podałbyś może coś konkretnego? Ile, na co, kiedy?

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@rafa_pulka Psychiatra potrzebny od zaraz 🤦

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@bogo141 @PiotrWiel @Obywatelska_KO O wypraszam sobie, ja jestem normalna 🤷‍♀️

[Dariusz Brzozowski @Darekbrzoza]

"W maju 2021 roku świat nagle zaczął mówić o młodej kobiecie z Mali.
Nazywała się Halima Cissé.
Miała zaledwie 25 lat.
I nosiła pod sercem ciążę, która sprawiała, że lekarze raz po raz sprawdzali wyniki USG.
Na początku medycy sądzili, że dzieci jest siedmioro.
Siedmioro.
Już samo to brzmiało niemal niemożliwie.
Rzadki przypadek.
Ogromne ryzyko.
Sytuacja, w której każdy kolejny dzień ciąży miał znaczenie.
Ale natura przygotowywała niespodziankę, której nikt nie był w stanie przewidzieć.
Halimę przewieziono do Maroka.
Do kliniki w Casablance.
Tam, gdzie lekarze mieli większe możliwości, by walczyć o jej życie i życie jej dzieci.
Ciąża była niezwykle skomplikowana.
Ciało kobiety nie jest stworzone do takiego obciążenia bez zagrożenia.
Serce pracuje za dwoje.
A tutaj — pracowało za dziesięcioro.
Każdy ruch był cięższy.
Każdy oddech głębszy.
Każda godzina oczekiwania wypełniona strachem.
W 30. tygodniu lekarze zrozumieli:
dłużej czekać było niebezpiecznie.
Trzeba było działać.
Żeby uratować matkę.
I dzieci.
Halima została przewieziona na salę operacyjną.
Wokół niej byli lekarze, pielęgniarki, neonatolodzy, sprzęt, inkubatory.
Wszystko było gotowe.
Ale nawet największe doświadczenie nie zawsze przygotowuje na moment, w którym życie przekracza wszystkie przewidywania.
Rozpoczęło się cesarskie cięcie.
I jedno po drugim dzieci przychodziły na świat.
Pierwsze dziecko.
Drugie.
Trzecie.
Czwarte.
Piąte.
Szóste.
Siódme.
A potem lekarze zrozumieli, że to jeszcze nie koniec.
Ósme.
Dziewiąte.
Pięć dziewczynek.
Czterech chłopców.
Dziewięcioro dzieci.
Nie siedmioro, jak sugerowały badania.
Dziewięcioro.
Wyobraźcie sobie tę chwilę.
Sala operacyjna.
Napięcie.
Głosy lekarzy.
Szybkie ruchy.
Maleńkie ciała natychmiast przekazywane w ręce neonatologów.
I poczucie, że jest się świadkiem czegoś tak rzadkiego, że nawet medycyna na sekundę milknie z zachwytu.
Każde z noworodków ważyło niewiele ponad kilogram.
Maleńkie.
Delikatne.
Niesamowicie kruche.
Tak małe, że wydawało się, iż jeden nieostrożny dotyk mógłby je zranić.
Ale oddychały.
Walczyły.
Każde na swój sposób.
Czekały na nie inkubatory.
Kroplówki.
Monitory.
Czujniki.
Sprzęt, który dzień i noc miał pilnować każdego uderzenia serca, każdego oddechu, każdego grama wagi.
Dla niektórych rodzin narodziny dziecka oznaczają pierwszy krzyk i szczęśliwe łzy.
Dla tej rodziny narodziny były początkiem długiej walki.
Bo przyjść na świat nie oznaczało jeszcze przeżyć.
Przed nimi były tygodnie na oddziale intensywnej terapii noworodka.
Wsparcie oddechu.
Kontrola temperatury.
Żywienie wyliczane niemal co do miligrama.
Bezsenne noce lekarzy.
Strach rodziców.
Modlitwy.
Czekanie.
Nadzieja trzymająca się najmniejszych zmian.
Jeden gram przybranej wagi był już zwycięstwem.
Jeden stabilny dzień był już cudem.
Jeden spokojny oddech był powodem, by znowu wierzyć.
Te dzieci były tak małe, że każdy ich dzień wydawał się pojedynkiem z kruchością.
Ale trzymały się.
Dzień po dniu.
Oddech po oddechu.
Serce po sercu.
A obok nich stali ludzie, którzy robili wszystko, co możliwe.
Lekarze.
Pielęgniarki.
Matka, która przeszła przez niewyobrażalną próbę.
Rodzina, która czekała na wiadomości i bała się cieszyć zbyt wcześnie.
Kiedy dzieci wreszcie mogły opuścić szpital, ich historia zdążyła już obiec cały świat.
Pisały o nich gazety.
Mówiły telewizje.
Ludzie nazywali to medycznym cudem.
Księga Rekordów Guinnessa oficjalnie uznała ten poród za największą liczbę dzieci, które przeżyły po jednym porodzie.
Dziewięcioro dzieci.
Jeden poród.
Jedna matka.
Jedna historia, w którą trudno uwierzyć nawet wtedy, gdy wiesz, że jest prawdziwa.
Ale za rekordem łatwo przeoczyć to, co najważniejsze.
Bo to nie jest tylko liczba.
Nie tylko „dziewięć”.
Nie tylko medyczna sensacja.
To dziewięć małych twarzy.
Dziewięć imion.
Dziewięć kołysek.
Dziewięć różnych charakterów, które dopiero zaczynają otwierać się na świat.
Dziewięć par oczu, które pewnego dnia spojrzą na swoją matkę.
Dziewięć pierwszych kroków.
Dziewięć pierwszych słów.
Dziewięć rodzajów śmiechu w jednym domu.
Dziewięć dziecięcych głosów, które kiedyś wypełnią pokoje życiem.
Wyobraźcie sobie dziewięć łóżeczek stojących obok siebie.
Dziewięć maleńkich klatek piersiowych unoszących się i opadających.
Dziewięć serc bijących jednocześnie.
I każde z nich jest odpowiedzią na strach.
Każde jest wyzwaniem rzuconym statystyce.
Każde jest dowodem, że życie czasem znajduje drogę tam, gdzie my widzimy tylko niemożliwe.
Dziś te dzieci dorastają otoczone miłością swojej rodziny.
Stały się symbolem nie tylko rzadkiego przypadku.
Ale wytrwałości.
Wspólnej pracy.
Siły matki.
Oddania lekarzy.
Ludzkiej wiary w to, że nawet najkruchsze życie jest warte walki.
Bo za każdym takim cudem stoi nie tylko natura.
Stoją ręce lekarzy.
Oczy pielęgniarek patrzących nocą w monitory.
Decyzje podejmowane w sekundach.
Modlitwy rodziny.
Odwaga matki, która nosiła pod sercem dziewięć istnień.
Często traktujemy narodziny jak coś zwyczajnego.
Jakby życie po prostu przychodziło.
Jakby to było naturalne.
Jakby tak właśnie miało być.
Ale niektóre historie przypominają nam:
każde narodziny są cudem.
Nawet jedne.
A tutaj było ich dziewięć.
Dziewięć dowodów na to, że świat wciąż potrafi zaskakiwać.
Dziewięć małych zwycięstw nad strachem.
Dziewięć powodów, by zatrzymać się i powiedzieć:
życie jest silniejsze, niż nam się wydaje.
Czasem natura pisze takie strony, które medycyna może czytać tylko z podziwem.
Czasem cud nie jest światłem z nieba.
Nie jest głośnym znakiem.
Nie jest czymś z bajki.
Czasem cud to dziewięć inkubatorów ustawionych w rzędzie.
Dziewięć maleńkich dłoni.
Dziewięć serc bijących obok siebie.
I jedna matka, która pewnego dnia udowodniła, że ludzkie ciało może być niewiarygodnie kruche.
Ale ludzka siła może być jeszcze bardziej niewiarygodna.💙"
za Kawa z mlekiem

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@yethisisinsider @PUsiadek To ty manipulujesz i nie znasz historii. Nie wchodź na mój profil jak cię irytuję!

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@SamuelPereira Najgorsze jest to, że takie słowa padały z ust polskiego polityka. Kreml nie musi nic dopowiadać, gdy dostaje gotowe cytaty.

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@sowasowa11 Niezwykłej pogody ducha, energii i wręcz młodzieńczej pasji życia - Danusia Szaflarska

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@WitalijPortnikow najwyraźniej pomyliłeś role. To nie Polska ma się tłumaczyć z pamięci o swoich ofiarach, lecz Ukraina powinna zmierzyć się z własną historią!

[Paweł Usiądek @PUsiadek]

Ukraiński publicysta chce obcinać Polsce unijne fundusze i odebrać jej prawo głosu. Bo upominamy się o prawdę o Wołyniu❗

Ukraiński komentator publicznie proponuje, by karać Polskę za obronę własnej pamięci historycznej. Odbierając nam pieniądze i głos w Unii Europejskiej.

Witalij Portnikow opublikował tekst, w którym wprost napisał: "Nie można szantażować historią. Szantażystom należy obcinać fundusze europejskie i trzeba szukać sposobów, by pozbawiać ich prawa głosu, przynajmniej w sprawach naszej integracji."

Ukraiński publicysta nazywa "szantażem historią" sytuację, w której Polska stawia warunek. Najpierw rozliczcie ludobójstwo na Wołyniu, umożliwcie ekshumacje i przestańcie czcić UPA, a potem rozmawiajmy o waszym wejściu do Unii. To nie jest szantaż. To elementarna przyzwoitość, jakiej każdy naród ma prawo oczekiwać od sąsiada.

A odpowiedź Portnikowa jest taka. Polskę, państwo członkowskie UE, płatnika unijnego budżetu i kraj ofiar rzezi wołyńskiej, trzeba ukarać. Obciąć fundusze. Odebrać prawo głosu. Za to, że upomina się o pomordowanych.

Barbarzyńcy czczący ludobójców mówią nam co mamy robić u siebie? Karać nas choć sami są peryferią Europy?

To jest odwrócenie wszystkiego do góry nogami. To nie ofiara ma prawo, lecz kat stawia warunki. To nie sprawca ma przepraszać, lecz upominający się o prawdę ma zostać ukarany.

Zapamiętajmy dobrze ten sposób myślenia. Bo pokazuje, jak część ukraińskich elit naprawdę widzi Polskę. Nie jako partnera, lecz jako przeszkodę, którą należy zdyscyplinować i uciszyć.

Witalij Portnikow powinien otrzymać zakaz wjazdu do Polski za antypolską propagandę!⁩

[Barbara Piela @baspiela]

#Plastusie
O tym jak doktor Kacprzyk wywołał pożar w KO i jak się Trzaskowskiemu zaczęło palić koło d.

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@ZalewskiPawel Panie @ZalewskiPawel, czy może Pan pojąć, że nie wszyscy Polacy są ograniczeni intelektualnie? Putin jakby chciał, dawno by nas zaatakował. Ukraina nie jest żadnym buforem naszego bezpieczeństwa.

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@AnnaKseniaELO Zdolna dziewczyna🤩. Musi smakować obłędnie, ślinka mi cieknie

[Nadia#ReparationForPoland @Manarynka]

@K_Stanowski @Katarzy35415660 Wygląda na to, że ta pani nie wpisała się w obowiązującą narrację. 😉