We live in a generation of, not being in love, and not being together
But we sure make it feel like we're together
'Cause we're scared to see each other with somebody else
So cry if you need to, but I can't stay to watch you
Drake
@clashreport Clash report as the internet is shot down in Iran only focusing on iranian state tv claims are biased and I expect you to use your outlet to be an unbiased on Iran. Talking about people that were killed as there are unofficial sources claiming 500 to 1000 people have been killed.
دویچهولهی فارسی با تیتر «آغاز مدارس یا پایان زبانهای مادری؟» عمداً واقعیت را وارونه نشان میدهد! در ایران هیچکس از زبان مادریاش «محروم» نشده. هیچ قانونی وجود ندارد که بگوید کرد، لر، ترکمن یا بلوچ و عرب حق ندارد به زبان خود حرف بزند، بنویسد یا کتاب منتشر کند. زبانهای محلی در خانه و جامعه آزادانه زندهاند و نقش مهمی در فرهنگ مردم ایفا میکنند.
اما نکته اصلی اینجاست: آموزش رسمی و علمی به زبانهای محلی نه شدنی است و نه مفید.
نخست اینکه خود این زبانها یکدست نیستند: کردی شاخههای متعددی دارد (کرمانجی، سورانی، کلهری، هورامی…)، لری هم همینطور (شمالی، جنوبی، بختیاری…). هنوز حتی توافقی روی یک «کردی معیار» یا «لری معیار» وجود ندارد. حالا قرار است ریاضی و فیزیک را به کدام زبان تدریس کنیم؟
دوم اینکه تولید علمی به این زبانها شکل نگرفته. کتابهای پزشکی، مهندسی و علوم پایه به لری یا کردی و بلوچی وجود ندارند. ترجمه و بهروزرسانی مداوم آنها برای هر پایه و هر زبان، تقریبا نشدنیست.
فارسی در ایران نقش یک پل ملی را دارد. پلی که اقوام مختلف را به هم وصل میکند و دسترسی مشترک به منابع علمی، فرهنگی و اداری را فراهم میسازد. هیچ هویت قومی انکار نشده؛ مسئله این است که زبان ملی یک ضرورت برای ارتباط و پیشرفت مشترک است.
پس اگر زبان مادری ارزشمند است (که بیتردید هست)، وظیفهی پاسداری از آن بر دوش خود مردم است نه دولت. در خانه و جامعه محلی به زبان خود حرف بزنید، کتاب و شعر و داستان بنویسید، رسانه دیجیتال بسازید، تولید محتوا کنید. این یعنی هم زبان مادریتان زنده میماند، هم فرزندانتان با فارسی میتوانند وارد دنیای علم و ارتباطات ملی شوند.
آموزشِ زبان مادری حق همه است؛ اما آموزش به زبان مادری در همه دروس نه شدنی است و نه مفید. قیاس با کانادا یا بلژیک مغالطهای آشکار است. زبانهای فرانسه، آلمانی و ایتالیایی قرنها تولید علمی و دانشگاهی دارند، اما زبانهایی چون کردی، لری یا ترکمنی هنوز چنین بستر علمیای ندارند.
بنابراین تیتر دویچهوله بیشتر از آنکه دغدغه زبان داشته باشد، تلاشی سیاسی برای سیاهنمایی ایران است.