Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου. Έπεσε η αυλαία της πολύχρονης προσφοράς της στο θέατρο https://t.co/Xt3YP8mbNw μέσω @catisart Η Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου, που είχε καταγράψει με τα σκίτσα της ιστορικές παραστάσεις του ελληνικού θεάτρου
Το ουράνιο θέαμα θα συμβεί για πρώτη φορά μετά από περισσότερα από 2 χρόνια, και δίνει μοναδικές ευκαιρίες στους επιστήμονες να μελετήσουν τον ήλιο
https://t.co/58kbVvEPf2
🌞🌾 «Καλημέρα» με μια λέξη ~
❧ Kάθε πρωί στις 🕕 μια αλλιώτικη καλημέρα,
με μια λέξη κι ένα μικρό ποίημα να φωτίζουν τη μέρα...
~~~~
#kalimera_me_mia_lexi
Λήμνος: Ο «μπλε πνεύμονας» της Ανατ. Μεσογείου αναγεννάται – Το υποθαλάσσιο δάσος που απορροφά τις ετήσιες εκπομπές των αυτοκινήτων μιας μικρής πόλης https://t.co/LLvcribMT0
Άγγελος Αντωνόπουλος. Δεν επιδίωξε ποτέ το εύκολο χειροκρότημα. Δεν ήταν ποτέ «σταρ» https://t.co/yoJZNHG6al μέσω @catisart Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή ενώ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη η κηδεία του στην Κάρυστο Ευβοίας
Πρόσωπα
Γεννήθηκα στον Πειραιά, αλλά μεγάλωσα στην Ολυμπία απ' όπου καταγόταν η μητέρα μου. Ο πατέρας της είχε ένα μαγέρικο όπου έτρωγαν οι σιδηροδρομικοί και οι αρχαιολόγοι. Ο παππούς της, τη μέρα που γεννήθηκε, κέρασε από τη χαρά του όλο το ταβερνείο και τότε ένας αρχαιολόγος είπε:
''Θα τη βαπτίσω εγώ!..'' Ήρθε στη βάπτιση από τις Μυκήνες, όπου ανέσκαπτε, και της έδωσε το όνομα Μυκήνα. Ήταν ο Ερρίκος Σλήμαν.
Μετά την Κατοχή, ξαναγύρισα στο πατρικό μου, στον Πειραιά. Ένα βράδυ αποφάσισα να πάω στο Εθνικό Θέατρο να δω τον ''Θείο Βάνια'' σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν. Βγήκα από το θέατρο και κόντεψαν να με κόψουν τ' αυτοκίνητα. Από τη γοητεία που είχε ασκηθεί πάνω μου, δεν έβλεπα πού πήγαινα.
Δούλευα σ' ένα μπακάλικο. Δε μπορούσα να επιστρέψω εκεί. Κατέβηκα στο Υπόγειο και βρήκα τον Κουν.
-Θέλω να γίνω ηθοποιός, του είπα.
-Ελάτε αύριο, μου είπε.
Την επόμενη μέρα κάθισα στη μέση της σκηνής και απήγγειλα την ''Ιθάκη''. Μου πρότεινε να πάω στη σχολή. Μου ζήτησε να διαβάσω Ντοστογιέφσκι και Στανισλάφσκι. ''Στανισλάφσκι, Στανισλάφσκι''
επαναλάμβανα συνέχεια, για να μην το ξεχάσω μέχρι να βρω βιβλιοπωλείο. ''Τί πάει να πει Θέατρο; Τί πάει να πει ηθοποιός; Πού πας παιδάκι μου;''
Έτσι μου έλεγε η μάνα μου.
Ήρθαν τα πρώτα μεροκάματα. Άρχισε να βράζει το τσουκάλι και ν' αλλάζει η ζωή μας. Από εκεί που περνούσαμε μια δύσκολη καθημερινότητα, βρεθήκαμε σ' ένα νέο σπίτι. Θέλαμε να βάλουμε τηλέφωνο αλλά δεν είχαμε χρήματα.
Πήρα ένα ρόλο σε μια ταινία. Το τηλέφωνο κόστιζε 2.000 δραχμές και για το φιλμ πήρα 20.000 δραχμές. Η μητέρα μου τα έχασε. Δε μπορούσε να πιστέψει ότι πήρα τόσα χρήματα για να παίξω ένα ρόλο. Το μόνο που θέλαμε ήταν να ηρεμήσουμε και να πορευτούμε με το καλό που μας βρήκε.
Βοούσε η ζωή γύρω μου και προσπαθούσα να έχω αυτοέλεγχο. Να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη δίνη και ταυτόχρονα να τον ελέγχω.
Να του λέω ''Πρόσεχε!'' Γιατί είχα φοβερές εκδηλώσεις. Ήταν ωραία η ζωή. Πολύς κόσμος, πολλές προκλήσεις αλλά εγώ τα έζησα και ως πάσχον πρόσωπο. Δεν ήμουν μόνο κατακτητής αλλά και κατακτημένος. Μου άρεσε αυτό και νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η δίνη του έρωτα και της ζωής.
Στις σχέσεις μου μ' ενδιέφερε να υπάρχει επένδυση συναισθηματική. Να υπάρχει συγκινησιακή λειτουργία. Είναι μεγάλη ικανοποίηση όταν δικαιώνεται η επιλογή σου όσον αφορά την πορεία που έχεις διαγράψει. Και όταν δικαιώνεται η επιλογή σου, σημαίνει ότι φτάνεις κάπου όπου αποχαιρετάς αυτό το ταξίδι πλήρης. Ευδαίμων. Ο χρόνος σε κάνει να είσαι φιλόσοφος, να σκέφτεσαι τις ταχύτητές του που αλλάζουν από ηλικία σε ηλικία. Οι μόνες στιγμές που σκέφτομαι την ηλικία μου, είναι όταν γίνεται αισθητή η απουσία των παιδιών. Των απογόνων. Ως νέος δεν έδωσα σημασία σε αυτό.
Τώρα μελαγχολώ. Τώρα είναι αισθητή η ανάγκη των παιδιών. Ήμουν πάντα πλαισιωμένος από πολύ αγαπητούς φίλους. Με την ηλικία που έχω τώρα,
έχω ζήσει πολλές απώλειες. Κάθε φορά που φεύγει κάποιος νιώθω ορφανός. Νιώθω ερημιά. Δε μπορώ να πιστέψω ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο παρόντες, είναι πλέον απόντες. Αισθάνομαι μεγάλο πένθος. Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο του τέλους, συνηθίζω να ανατρέχω στην εκκλησιαστική γραφή:
Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και με καλή ευλογία.
Άγγελος Αντωνόπουλος
Σήμερα έφυγε από τη ζωή.
............................................................................
Πηγές:
kathimerini. gr Απόσπασμα από συνέντευξη στη Γιώτα Συκκά. lifo. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη στον Χρήστο Παρίδη.
oneman. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη στον Γιώργο Βλαχογιάννη.
ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ
✔️Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Αγία Σοφία έγινε σύμβολο μιας μεγάλης ιστορικής τομής. Μέσα στον ναό είχαν καταφύγει πολλοί κάτοικοι της Πόλης, αναζητώντας προστασία στις τελευταίες ώρες της πολιορκίας. Η είσοδος των Οθωμανών συνοδεύτηκε από λεηλασίες, αιχμαλωσίες και βίαιες σκηνές, όπως αναφέρουν οι πηγές της εποχής.
✔️Γύρω από εκείνες τις δραματικές στιγμές γεννήθηκαν αργότερα πολλοί θρύλοι. Ένας από αυτούς μιλά για εικόνες και τοιχογραφίες που δεν μπόρεσαν να καταστραφούν, επειδή η παράδοση ήθελε τη θεία δύναμη να τις προστατεύει. Τέτοιες αφηγήσεις δεν αποδεικνύονται ιστορικά, δείχνουν όμως πόσο βαθιά χαράχθηκε η Αγία Σοφία στη μνήμη του ελληνισμού.
✔️Η ιστορική αλήθεια είναι ότι πολλά ψηφιδωτά της Αγίας Σοφίας δεν εξαφανίστηκαν, αλλά καλύφθηκαν με επιχρίσματα κατά την οθωμανική περίοδο και επανήλθαν στο φως αιώνες αργότερα. Έτσι, η Αγία Σοφία δεν σώζει μόνο πέτρα και τέχνη· σώζει και τη μνήμη μιας αυτοκρατορίας που έσβησε, αλλά δεν ξεχάστηκε.
🌹Αν θέλεις να καταστρέψεις τον πολιτισμό ενός έθνους, υπάρχουν τρεις τρόποι:
Να καταστρέψεις την οικογένεια.
Να καταστρέψεις την εκπαίδευση.
Να ρίξεις τα πρότυπα αναφοράς.
Για να καταστρέψεις την οικογένεια, πρέπει να εξαφανίσεις τον ρόλο της μητέρας. Κάν’ τη να ντρέπεται που την αποκαλούν «νοικοκυρά».
Για να καταστρέψεις την εκπαίδευση, πρέπει να πλήξεις τον/την δάσκαλο/α. Μην του/της δίνεις σημασία στην κοινωνία και υποτίμησε το κύρος του/της μέχρι που οι μαθητές του/της να τον/την περιφρονούν.
Για να ρίξεις τα πρότυπα αναφοράς, πρέπει να επιτεθείς στους σοφούς. Πρόσβαλε τους, υποβάθμισε τη σημασία τους και σπείρε αμφιβολίες γι’ αυτούς, ώστε κανείς να μην τους ακούει ή να τους ακολουθεί.
Αν εξαφανιστούν η συνειδητή μητέρα, ο αφοσιωμένος δάσκαλος και τα πρότυπα αναφοράς, ποιος θα αναθρέψει την επόμενη γενιά στις αξίες;
Από το βιβλίο Lettura del futuro
Δρ. Mostafa Mahmoud — Αιγύπτιος επιστήμονας🌹
«Η ζωή και οι ελπίδες της Ρωμιοσύνης ακυρώνουν καθημερινά τη δύναμη των αριθμών και των μετρήσεων. Είμαστε ολίγοι και αμέτρητοι».
Αυτό ήταν το βασικό μήνυμα που έστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά τη συγκινητική ομιλία που απηύθυνε από το βήμα του «Παλλάς»