Κύριε υπουργέ, @AdonisGeorgiadi,
Σας ευχαριστούμε θερμά για το ενδιαφέρον σας προς το ρεπορτάζ μας. Στο πλαίσιο αυτού θα θέλαμε να σας θέσουμε κάποια ερωτήματα για την Israel Allies Foundation και την -όχι, κατά τα λεγόμενά σας, μυστική- συνάντηση στην Αθηναϊκή Λέσχη:
➡️ Ποιοί βουλευτές, υπουργοί και επιχειρηματικοί παράγοντες ήταν τελικά παρόντες;
➡️ Ποια είναι τα μέλη της ελληνικής ομάδας βουλευτών της Israel Allies Foundation; Και με ποιους όρους;
➡️ Νοείται «κοινοβουλευτική ομάδα υποστήριξης» (όπως την αποκαλέσατε) με μυστικά μέλη;
➡️ Γνώριζε το προεδρείο της Βουλής τη δημιουργία του «caucus» (σώματος) Ελλήνων βουλευτών;
Και με την ευκαιρία, ένα ακόμη ερώτημα:
➡️ Όπως έχουμε αποκαλύψει στο #ReportersUnited (8.8.2024), το 2021 δεχτήκατε στο κινητό σας 11 μηνύματα μολυσμένα από το Predator, περισσότερα από κάθε άλλο στόχο στην Ελλάδα. Ενημερωθήκατε επισήμως από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων γι’ αυτά τα μηνύματα. Γιατί δεν προσφύγατε/προσφεύγετε στη δικαιοσύνη; Δεν τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας όταν ένας κορυφαίος υπουργός στοχοποιείται από ένα παράνομο λογισμικό υποκλοπών 11 φορές;
Και μια σημείωση για τα λεγόμενά σας (όπου συγκρίνατε το βίντεό μας με την πρακτική σας να βιντεοσκοπείτε πολίτες με τα γυαλιά σας Meta): Το να σας τραβάμε βίντεο και φωτογραφίες σε δημόσιο χώρο κατά την άσκηση των καθηκόντων σας ως δημόσιου αξιωματούχου είναι αναφαίρετο δικαίωμα του δημοσιογράφου και δεν αποτελεί παραβίαση των προσωπικών σας δεδομένων.
Ως προς τους χαρακτηρισμούς σας για το #ReportersUnited, να σας θυμίσουμε ότι χάρη στα ρεπορτάζ μας υποχρεωθήκατε να πάρετε πίσω (30.5.2025) τη μυστική σύμβαση που έφερε την υπογραφή σας για την παραχώρηση του DNA εκατοντάδων χιλιάδων βρεφών σε ιδιώτες.
Πριν 12 μέρες ο @zaralikos_chr έκανε εκπομπή για τον ανιψιό [!]
Και ξαφνικά τα ξερατά της Ομάδας Αλητείας του κάνουν επίθεση λάσπης.
Προφανώς ενόχλησε.
Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να ποστάρουμε την εκπομπή.
Εδώ:
https://t.co/j9yyD8MwUe
Γράφει στο fb η Vasiliki Kostopoulou:
Με λένε Βασιλική Κωστοπούλου.
Είμαι στο φάσμα του αυτισμού, έχω αγχώδη διαταραχή, ΔΕΠΥ και υποτροπιάζουσα κατάθλιψη.
Έχω δίπλωμα οδήγησης. Μαγειρεύω. Περπατάω. Μιλάω. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, πήρα τα πτυχία μου. Έχω 143 IQ, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι «υψηλής λειτουργικότητας» — γιατί δεν λειτουργώ με τα δικά σας στάνταρ. Πέρα από τα δικά μου 10 ζώα, βγαίνω πολλές φορές και το βράδυ και ταΐζω αδέσποτα, κρατώντας σακούλες — για να μη με κυνηγούν οι μη φιλόζωοι αυτής της πόλης, γιατί σίγουρα κινούμαι ύποπτα. Ή μπορεί να με δείτε να κοιτάζω κάτω από τα αμάξια σας, γιατί άκουσα ένα γάτο εγκλωβισμένο.
Είμαι από αυτούς που «δεν φαίνεται ότι είναι αυτιστικοί».
Υπάρχουν μέρες που δεν έχω τόσο μεγάλη υπερφόρτωση και μπορώ εύκολα να κρύψω την αναστάτωσή μου — να σας φαίνομαι «φυσιολογική». Αλλά υπάρχουν δυσκολίες που οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ:
Δεν αντέχω το τηλέφωνο.
Η ζέστη με εκνευρίζει πολύ .
Δεν αντέχω τους απότομους θορύβους.
Έχω μισοφωνία.
Δεν αντέχω το δυνατό φως.
Οταν περνάει το απορριμματοφόρο, τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας τα αυτιά μου .
Δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με αγκαλιάζουν ή να με φιλάνε — αλλά αγκαλιάζω, αγγίζω και φιλάω εγώ, αν νιώθω άνετα με το άτομο .
Στο φως του ήλιου πονάνε τα μάτια μου.
Αν έχεις υψίτονη φωνή, είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσουμε .
Δεν συγκρατώ σχεδόν τίποτα από προφορικές οδηγίες , πρέπει να μου δώσεις χρόνο να τις γράψω — χρειάζομαι χρόνο να κατανοήσω τον προφορικό λόγο.
Δεν μπορώ να μου διαβάσεις κάτι ,δεν θα το συγκρατήσω με τίποτα .Χρειάζεται να μου δώσεις κάτι γραπτό, να το διαβάσω μόνη μου.
Αγχώνομαι παρά πολύ ακόμα κι όταν κάποιος μου λέει απλώς «θέλω να σου πω κάτι» — χωρίς να μου δίνει καμία εικόνα για το τι έρχεται.
Δεν ξέρω να μιλάω σε αγνώστους — χάνω τα λόγια μου.
Μπορεί να περιμένω τον κούριερ όλη μέρα στην καρέκλα μέχρι να έρθει, γιατί μόνο έτσι μπορώ να βγω από την παύση της αναμονής — μια παύση στην οποία δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο να πλύνω πιάτα.
Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω κάτι αν δεν το δω σε εικόνα.
Και για το τέλος άφησα μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μου.
Θα την περιγράψω με ένα πραγματικό γεγονός.
Και η ειρωνία είναι ,ότι αυτό το γεγονός,συνεβει στο σούπερ μάρκετ που βρίσκεται εκεί που πυροβολήθηκε ο Θοδωρής.
Μια κοπέλα με γυαλιά ηλίου, μαύρα ρούχα , ακουστικά , μπλε μαλλιά, σκουλαρίκι στη μύτη, τατουάζ, μπαίνει στο σούπερ μάρκετ. Κινείται περίεργα. Έχει πανιάσει, έχει ιδρώσει, ζαλίζεται , κάνει βιαστικές κινήσεις βάζοντας πράγματα στο καλάθι της.
Πίσω της, ο security την ακολουθεί — αδιάκριτα, χωρίς να της μιλήσει.
Σχεδόν τρέχει παράλληλα στον δίπλα διάδρομο Κ τη κοιτάζει επίμονα .
Ο κόσμος γυρίζει και κοιτάζει, άλλοτε εκείνον, άλλοτε εκείνη.
Στο τέλος αφήνει το καλάθι της και βγαίνει έξω, έτοιμη να λιποθυμήσει.
Ο security, με βλέμμα νικητή, νομίζει ότι έκανε τη δουλειά του. Ότι προστάτεψε την επιχείρηση και τους πελάτες — από μια κοπέλα που απλώς την είχε πιάσει κρίση πανικού.
Και σε λίγο θα περάσω κι από το ΚΕΠΑ, για να «αποδείξω» σε χαρτί το ποσοστό αθροιστικής αναπηρίας μου, με όλες τις συνοδές ασθένειες — σαν να μην έφτανε η καθημερινή μάχη, θέλει και επίσημη κρίση αν αξίζω αναγνώριση. Μια αναγνώριση που για τους άλλους σημαίνει : μη λειτουργική. Ανίκανη .
Αυτή η πόλη τους αυτιστικούς- επίσημα πλέον- δεν τους προστατεύει και δεν τους καταλαβαίνει.
Τους πυροβολεί από πίσω, στο κεφάλι και δίνει και τα εύσημα στον θύτη .
Γι' αυτό τα γράφω όλα αυτά.
Για να ξέρετε ποια είμαι και τι κάνω, από πρώτο χέρι, εγώ.
Αν με στοχοποιήσουν λέγοντάς μου Τουρκάλα, γύφτισσα, Αλβανίδα, Ρωσοποντία — σαν να είναι αυτό από μόνο του έγκλημα — ή αν με πουν εγκληματία, κλέφτρα, αν βρεθώ κι εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι, αν τύχει και αρχίσω να τρέχω στον ήχο του απορριμματοφόρου, ή αν με δείτε να κρατάω τον σουγιά που κουβαλάω πάντα μαζί μου, για ασφάλεια — θέλω να θυμάστε το όνομά μου…
ΕΚΤΑΚΤΟ: Η Κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα σε δικαστήριο για τη χάλια μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.
Πριν 15 μήνες είχαμε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης για το θέμα και από τότε ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ.
Η περίπτωση που αναφέραμε ήταν σοκαριστική: «Μια εργαζόμενη, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός με καρκίνο, ζήτησε άδεια για να κάνει θεραπείες, αλλά οι Αρχές της είπαν ότι δεν γίνεται και ότι θα πρέπει να βγει σε άδεια άνευ αποδοχών.
Το 2024 διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο, ήταν ανάγκη να λείψει τον Σεπτέμβριο 7 μέρες, σε άλλη πόλη για τις θεραπείες, όμως αντί να της επιτρέψουν, να κάνουν ηλεκτρονική ανάληψη καθηκόντων, οι Αρχές της απάντησαν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για όσους αναπληρωτές νοσούν από δυσίατα και ανίατα νοσήματα. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναλάβει καθήκοντα μια βδομάδα μετά, δηλαδή την ανάγκασαν να χάσει 7 μεροκάματα.»
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώθηκε και μας απάντησε διαβάζοντάς μας τον νόμο. Ουσιαστικά επιβεβαίωσε το απάνθρωπο πλαίσιο εντός του οποίου αν μια αναπληρώτρια πάθει καρκίνο αυτή τη στιγμή έχει λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες άδειες από έναν εκπαιδευτικό.
Εμείς είπαμε τότε ότι: «σε αυτό το θέμα έχει έρθει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα. Έχει στείλει επιστολή προειδοποιητική. Επειδή μας έστειλαν δεκάδες μηνύματα αναπληρώτριες με καρκίνους και σκλήρυνση κατά πλάκας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, προχωρήσαμε την έρευνα. Επιτρέψτε μου να πω τι ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο για την Ελλάδα σε αυτή την επιστολή. Είπε ότι λόγω των διακρίσεων που βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ξαναλέω οι διακρίσεις δεν είναι δικός μας όρος είναι της Κομισιόν, πρόκειται για μη ορθή μεταφορά της οδηγίας 1999/70/ΕΚ η οποία οδηγία απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν η Ελλάδα δέχθηκε τελικά πρόστιμο και αν εσείς θα αλλάξατε το νόμο που μόλις μας αναφέρατε για να υπάρχουν ίσα δικαιώματα, να μπορούν οι άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο να γιατρευτούν, να γίνουν καλά.»
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δικαιολόγησε τα μειωμένα δικαιώματα «για δημοσιονομικούς λόγους» κτλ κτλ.
Είπε βέβαια ότι «να δούμε τι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν. Και την ίδια την παραίνεση εγώ θα τη μεταφέρω προσωπικά»
15 μήνες μετά η Ελλάδα παραπέμπεται στο δικαστήριο.
Η διεθνής καταξίωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη συνεχίζεται.
Και αυτή τη φορά μιλάμε για μεγάλη διάκριση.
Διότι το να σε παραπέμπει η Κομισιόν ότι μεταχειρίζεσαι χάλια τους εργαζόμενους είναι σαν να σε παραπέμπει ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης ότι ασκείς πολύ βία.
Σε αναγνωρίζουν οι πιο ειδικοί.
Δεν ήθελαν να τη βιάσουν ,απλώς κατέγραφαν το βιασμό σε βίντεο και αρχικά ισχυρίστηκαν ότι οι πράξεις έγιναν στο περιπολικό αλλά μετά είπαν ότι έγιναν στα αποδυτήρια.Για αυτά δεν έχει αμφιβολίες ο εισαγγελέας , δε υπάρχουν αντιφάσεις εδώ ...#19χρονη
Θα μας πει ο εισαγγελέας ότι 19χρονων κοπέλα βγήκε βόλτα και δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να πάει να συνευρεθεί με μπατσους στο τμήμα και μετά να τραβιέται και να ταλαιπωρείται χρόνια για να αποδείξει ότι τη βίασαν... #18χρονη
Αν κάπου γύρω σας δείτε ένα παιδί ή έναν ενήλικα που φορά περιλαίμιο με ηλίανθους να γνωρίζετε ότι αποτελεί ένα διεθνές διακριτικό για αόρατες αναπηρίες.
Δείχνει διακριτικά ότι ο χρήστης έχει μια κρυφή πάθηση κ ίσως χρειάζεται περισσότερο χρόνο ή λίγη βοήθεια.
Δειξτε κατανόηση.
Η Μαρία Καρυστιανού κάνει ένα βασικό λάθος. Ο όρος «γυναικοκτονία» θα συνιστούσε πράγματι διάκριση, αν αποκαλούσαμε έτσι κάθε φόνο γυναίκας.
Αν κάποιος αρχίσει να πυροβολεί στο πλήθος και σκοτώσει και γυναίκες, δεν θα έχουμε γυναικοκτονία.
Ούτε αν μια γυναίκα δολοφονηθεί για λόγους άσχετους με το φύλο της, πχ λόγω κτηματικών διαφορών, θα χρησιμοποιηθεί αυτός ο όρος.
Η γυναικοκτονία αφορά την ανθρωποκτονία γυναίκας όταν το κίνητρο συνδέεται με διακρίσεις, έλεγχο, κυριαρχία που απορρέει από το φύλο του θύματος.
Δεν είναι η ονομασία που δημιουργεί τη διάκριση. Η ονομασία αναγνωρίζει και περιγράφει μια διάκριση που έχει ήδη εκδηλωθεί εις βάρος του θύματος.
Συνεπώς, η γυναικοκτονία είναι φόνος με συγκεκριμένο κίνητρο, όπως ακριβώς μια ανθρωποκτονία με ρατσιστικό κίνητρο εις βάρος ενός μετανάστη.
Εντωμεταξύ, η Καρυστιάνου προτείνει την οικογένεια ως ενίσχυση της γυναίκας τη στιγμή που οι περισσότερες γυναικοκτονίες προέρχονται από το στενό περιβάλλον του θύματος.
Ρε ανώμαλοι, αν δεν είστε φοιτητές, μαθητές ή εισοδηματίες, τι στον πούτσο βρίσκετε όμορφο στο καλοκαίρι; Που περπάτησα 10 λεπτά μέχρι το σουπερ μάρκετ στη 1 το μεσημέρι και ήταν λες και με τηγανίζουν στο τσιμέντο. Σιχτιρ ανωμαλάρες.
Με βαθιά θλίψη παρακολουθούμε το περιστατικό με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη.
Σε τέτοιες στιγμές, χρειάζεται όλοι, Μέσα Ενημέρωσης, πολίτες και χρήστες των social media, να σταθούμε με προσοχή, ευθύνη και σεβασμό.
Η αναπαραγωγή αποσπασμάτων, προσωπικών σημειωμάτων ή λεπτομερειών γύρω από το περιστατικό δεν είναι απλή ενημέρωση. Αγγίζει την ιδιωτικότητα των παιδιών, επιβαρύνει τις οικογένειές και τους φίλους τους και μπορεί να επηρεάσει αρνητικά άλλα παιδιά και εφήβους που βρίσκονται σε ψυχική δυσκολία.
Δεν χρειάζεται να μοιραστούμε τις τελευταίες σκέψεις ενός παιδιού για να καταλάβουμε τον πόνο του.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε δημόσια την πιο ευάλωτη στιγμή του για να μιλήσουμε για την ανάγκη στήριξης.
Γιατί κάπου μπορεί να υπάρχει ένα άλλο παιδί που θα το διαβάσει σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Ένα παιδί που νιώθει μόνο, πιεσμένο, φοβισμένο ή κουρασμένο.
Και οι λέξεις αυτές μπορεί να μη λειτουργήσουν ως ενημέρωση, αλλά ως ταύτιση.
Ας μην κάνουμε τον πόνο περιεχόμενο.
Ας επιλέξουμε να προστατεύσουμε.
Με σεβασμό στο παιδί που το έγραψε.
Με ευθύνη απέναντι σε κάθε άλλο παιδί που μπορεί να το διαβάσει.
📞 Για κάθε παιδί που χρειάζεται να μιλήσει, η Εθνική Γραμμή SOS 1056 λειτουργεί δωρεάν, ανώνυμα, 24 ώρες το 24ωρο, με εξειδικευμένους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.