یکی از چیزهایی که قبلا فکر میکردم میتونه معیار خوبی برای سنجش ظرفیت روانی ادما باشه میزان تضاد هایی بود که تو زندگی باهاشون مواجه شده
ولی حقیقتا خیلی بستگی داره به اینکه چطور تونسته اونهارو حل بکنه و تونسته بگذره یا نه
مشکلم با سینگل دیده شدن این نیست که بقیه هدفشون چیه؛ اینه که حس میکنی تمام هوش، شخصیت و خود واقعیت رسماً سانسور شده. انگار انسان نیستی که بشه باهات دو کلمه حرف معمولی زد، صرفاً یه سوژهای که هر تعامل سادهای باهات باید به لاس زدن ختم بشه. چقدر خستهکنندهست این دیدگاه.
@_Cinemagraph_ واقعا چی هست که اینقدر معروفشون میکنه؟ من اصلا درک نمیکنم. خب گریه کردن و خیلی احساس های دیگه رو خیلیا میتونن بازی کنن. همین حسن پورشیرازی بهتر از اینه
نمیدونم تا حالا تجربش کردین یا نه
به محض اینکه در یه مسئله مصمم میشین انجامش بدین هنوز هیچی نشده کلی آدم خفن تو اون حوزه میان سمتت و کمکت میکنن ✨
خیلی قشنگه
اینکه میتونم بعضی ادما رو از خودشون بیشتر بشناسم یه قدرت ماورایی در منه یا یه زوال عقلی در اونها نمیدونم
نه نه ببین تو اشتباه متوجه شدی و کوفت
وقت مارو نگیر
لاس باکیفیت لاسیه که جار نزنه که لاسه. نشونه توجه و دقت مبتنی بر هوش طرف مقابل به شما باشه با رگههایی ظریف از شوخطبعی. به عبارت دیگه بر اساس ویژگیهای خود شما باشه نه جملهای که بشه به صدنفر دیگه هم گفت.
لاس زبونبازی نیست. گفتگوی هوشمندانهایه که نشانهای جدی از توجه درش هست.
تو خودم اصلا این میزان فداکاری که زنای متاهل شاغل دارن انجام میدن رو نمیبینم. برم سرکار و بیام و بازم کار خونه و آشپزی رو من بکنم و مسئولیتش با من باشه؟ نه مرسی. نمیخوام حمال کسی باشم.