بگو ببینم...
تا حالا شده دلت بخواد تمام تصمیمگیریهای زندگیت رو، حتی برای چند ساعت، بسپاری دست یکی دیگه؟ اینکه یکی باشه که بهت بگه چی بپوشی، چی بخوری، و کی باید استراحت کنی.
چقدر به این حسِ «رها کردن کنترل» و سپردنش به دستهای کسی نیاز داری؟
برام از اون لحظهها بنویسید...
عکس کبودی انگشت شستم را براش فرستادم و نوشتم: «بار آخرت باشه! تنبیه میشی بابتش!»
ویس فرستاده بود، آن هم بدون اجازه. عذرخواهی کرده بود و میگفت: «اینطوری یادتون میمونه وقتی پستونک اصلیم رو میخوام، انگشت بهم ندید!»
پوزخند زدم.
از بکتاک خوشم میاد اما...
عواقبش سخته!
اگر شب سشن براش شربت دیفن هیدرامین خریدی و باز هم فردا صداش گرفته بود، بهت تبریک میگم به خودت بگو دام!
در غیر اینصورت خودت را دام صدا نکن! به ما هم توصیه دام به دام نکن!
با تشکر
@jointhejourneyy خارج نکردن سر از باسن بقیه نمود بارز تحلیل رفتن قوای اندیشه است.
ارتباط چندانی به سن نداره اما بحران میانسالی در پیدایشش بیتاثیر نیست.