Jeremy

[Shaggy @MAGAShagster]

That’s funny 😆

[🇫🇷 LouiseFrance75 🇫🇷 🕎🇮🇱✝️ @LouFrance75]

La maman de Louis a demandé à ce que photos et vidéos de son petit soit diffusées partout dans le monde....faites circuler s'il vous plait😭💔

[Sander Sassen @SanderSassen]

The Rape Gang Scandal, de hoge prijs van het wegkijken

Zelden werd de kloof tussen bestuurlijk idealisme en maatschappelijke werkelijkheid zo pijnlijk zichtbaar als met de publicatie van The Rape Gang Inquiry Report van @RupertLowe10. Het meer dan 200-pagina’s tellende document vol gruwelijke getuigenissen van slachtoffers en overlevenden zou een golf van verontwaardiging moeten veroorzaken. In plaats daarvan heerst in Nederland, en bij publieke omroepen als de @NOS, een oorverdovende stilte.

Lowe’s Rape Gang Inquiry Report schetst een beeld van decennia aan systematische groepsgewijze seksuele exploitatie van vooral kwetsbare, jonge, blanke Britse meisjes door georganiseerde islamitische bendes, overwegend migranten. Getuigenissen spreken van meisjes die door tientallen, soms honderden mannen werden verkracht, vastgehouden in kooien, mishandeld, gedrogeerd en getraumatiseerd voor het leven. Schattingen lopen op tot 250.000 slachtoffers sinds de jaren vijftig, verspreid over tientallen Britse regio’s. Dit is geen geïsoleerd fenomeen maar omvat vrijwel het gehele Verenigd Koninkrijk met schrijnende situaties in Rotherham, Rochdale, Oxford, Telford, en de patronen zijn schokkend consistent.

De institutionele reactie was onbegrijpelijk en nalatig. Politie, jeugdzorg, lokale overheden en de NHS keken weg uit angst voor beschuldigingen van racisme. Uit meerdere onderzoeken blijkt dat instanties terughoudend waren om de etnische achtergrond van daders te benoemen uit vrees voor beschuldigingen van discriminatie. De vraag dringt zich op welke gevolgen die terughoudendheid heeft gehad voor de bescherming van de slachtoffers? Baroness Louise Casey’s audits en eerdere rapporten bevestigen dit: etniciteit van daders werd systematisch genegeerd of onderbelicht, ondanks disproportionele betrokkenheid van mannen met een migratieachtergrond uit islamitische gemeenschappen.

En dan de hamvraag, waar is de Nederlandse verontwaardiging? Waar zijn de Nederlandse media zoals de NOS, die anders zo alert zijn op onrecht wereldwijd? Een snelle zoekopdracht op de diverse nieuwswebsites leert dat er geen aandacht wordt besteed aan Lowe’s rapport. Da’s opmerkelijk, want terwijl Britse parlementaire debatten een zwart randje krijgen met getuigenissen van slachtoffers, blijven de Nederlandse media focussen op andere prioriteiten. In Nederland zelf bestaan vergelijkbare patronen met loverboys, in de regel jonge mannen van Marokkaanse of andere niet-westerse herkomst die kwetsbare meisjes groomen voor prostitutie en criminaliteit. Rapporten van het CKM (Centrum Kinderhandel & Mensenhandel) en andere instanties wijzen op duizenden verdachte gevallen, grotendeels onder de radar.

Toch ontbreekt de koppeling aan culturele en religieuze factoren. Waarom? Omdat de daders vaak uit gemeenschappen komen die als ‘strategische partner’ van links gelden in het multiculturele project. De islam, met zijn patriarchale structuren en opvattingen over kafirs (ongelovigen) en een geschiedenis van seksuele segregatie, speelt een aantoonbare rol in vrijwel alle gevallen. Dit is geen generalisatie van alle moslims, maar een empirische realiteit die onderzoeken keer op keer aantonen. Het negeren ervan is geen empathie, het is levensgevaarlijke ideologische blindheid.

De hypocrisie is moeilijk te negeren. Onderwerpen als toxische mannelijkheid, seksisme en machtsmisbruik domineren regelmatig het publieke debat, zijn letterlijk paradepaardjes voor progressief links. Juist daarom roept de beperkte aandacht voor een schandaal van deze omvang vragen op. Waarom geldt hier niet dezelfde morele urgentie? De slachtoffers zijn immers working-class meisjes, vaak uit gebroken gezinnen, precies de kwetsbare groep in een samenleving die links claimt te verdedigen. Maar als de daders niet in het plaatje van ‘onderdrukte minderheid’ passen, verdwijnen ze uit beeld. Dit is selectieve empathie: empathie voor de dadercultuur, met een stuitende onverschilligheid richting de slachtoffers.

Hardop vragen stellen is daarom noodzakelijk. Wat zegt het over de morele prioriteiten van de linkerkant dat ze dit verzwijgen? Het toont een empathie die zo ver is doorgeschoten dat deze suïcidaal wordt. Doordat ‘islamofobie’ als een doodzonde wordt gezien kijkt men bewust weg en offeren ze daarmee de meest kwetsbaren aan het altaar van diversiteit. Deze ‘strategische alliantie’ met islamitische gemeenschappen, ondanks incompatibele waarden voor wat betreft vrouwenrechten, homorechten en vrije meningsuiting, creëert hierdoor een moreel bankroet.

Links, dat ooit opkwam voor de onderdrukten en de machtelozen, ondermijnt zichzelf door import en stilzwijgende acceptatie van culturele normen en waarden die haaks staan op de eigen progressieve idealen. Wanneer meisjes uit de eigen achterban het slachtoffer worden, en instituties falen door zelfcensuur, erodeert niet alleen het vertrouwen, dan worden ook de eigen linkse doelstellingen met voeten getreden. Overal in Europa zien we dezelfde hypocrisie: instituties beschermen een ideologie, niet de burgers. In Groot-Brittannië leidt dit tot politieke verschuivingen terwijl het in Nederland al jaren broeit onder de oppervlakte.

Wat links zou moeten onderkennen is dat de rape gangs het symptoom zijn van een bredere falende integratie. Open grenzen, multicultureel relativisme en een weigering om culturele incompatibiliteiten te benoemen, hebben een parallelle samenleving gecreëerd waarin misbruik gedijt, en de zwakkeren in de samenleving de rekening betalen terwijl de deugende elite zichzelf op de borst klopt. De NOS en soortgelijke media dragen hier een zware verantwoordelijkheid: door selectieve aandacht voeden ze desinformatie en verlammen ze het publieke debat, hun rol is hiermee niets meer dan een instrument waarmee de multiculturele illusie in stand wordt gehouden.

Lowe's rapport zou niet slechts een item moeten zijn in de dagelijkse nieuwsverslaggeving. Het zou het begin moeten vormen van een ongemakkelijk, maar noodzakelijk maatschappelijk debat. Omdat het een onthutsend en zeer zorgelijk beeld schetst van wat er gebeurt wanneer instituties hun primaire verantwoordelijkheid uit het oog verliezen omdat ideologie belangrijker is geworden dan één van de eerste prioriteiten van een samenleving: de bescherming van kinderen.

De meest schokkende conclusie van het rapport is daarmee feitelijk niet wat de daders hebben gedaan, maar hoeveel mensen het zagen gebeuren en vervolgens bewust wegkeken. Bestuurders, hulpverleners, politiefunctionarissen en politici die signalen negeerden, risico's bagatelliseerden of moeilijke vragen uit de weg gingen. Wanneer de angst voor reputatieschade groter wordt dan de wil om slachtoffers te beschermen, ontstaat een moreel vacuüm waarin misbruik kan voortbestaan, gedurende decennia in dit geval.

Juist daarom is zwijgen nooit een neutrale keuze, ook niet wanneer de waarheid ongemakkelijk is, of indruist tegen alles waar je in gelooft. Wanneer media, beleidsmakers of maatschappelijke organisaties dit onderwerp mijden uit angst voor controverse, of te moeten reflecteren op de eigen ideologie of belangen dragen zij bij aan dezelfde cultuur van ontkenning die het probleem jarenlang in stand hield. Dit vraagt om meer dan verontwaardiging. Het vraagt om gedegen onderzoek, transparantie en de bereidheid om feiten onder ogen te zien, ook wanneer die ongemakkelijk zijn en daar consequenties aan te verbinden, ook als dat betekent dat mensen levenslang achter de tralies moeten verdwijnen.

Want een samenleving wordt uiteindelijk niet beoordeeld op de idealen die zij uitdraagt, maar op de wijze waarop zij haar meest kwetsbare leden beschermt: haar kinderen. Wanneer zelfs dat ondergeschikt raakt aan politieke correctheid en moet wijken voor ideologie, verdwijnt niet alleen het vertrouwen in instituties, maar ook iets fundamentelers: het morele kompas dat een beschaving onderscheidt van een verzameling gedeelde belangen.

Op dat moment beschermen instituties geen kinderen meer; dan beschermen zij vooral zichzelf. De slachtoffers verdwijnen naar de achtergrond, terwijl reputaties, dogma's, ideologie en politieke gevoeligheden voorrang krijgen. Dat is geen bestuurlijk falen meer, maar moreel falen.

De vraag die Lowe's rapport Europa voorhoudt is daarom even eenvoudig als ongemakkelijk: hoeveel slachtoffers zijn er nodig voordat de waarheid belangrijker wordt dan het narratief? Hoeveel signalen mogen worden genegeerd voordat wegkijken medeplichtigheid wordt?

Tienduizenden, mogelijk honderdduizenden jonge Britse meisjes hebben de prijs betaald voor decennia van ontkenning, lafheid en institutionele zelfcensuur. Hun leed kan niet meer ongedaan worden gemaakt. Maar er kunnen nog altijd lessen worden geleerd, mits politici, bestuurders, journalisten en opiniemakers de moed hebben de feiten onder ogen te zien, ook wanneer die botsen met hun wereldbeeld, ideologie of belangen.

De vraag is niet of Nederland dit debat moet voeren. De vraag is waarom het nog steeds niet gebeurt en waarom de Nederlandse media, de aanjager van het debat, er het zwijgen toe doet.

Bron: The Rape Gang Inquiry Report https://t.co/h2BMpI5Rrn

[Harm Beertema @harmbeertema]

‘Jarenlang leek het erop dat de zaak nooit inhoudelijk door een rechter zou worden beoordeeld. Aanvankelijk legde het Openbaar Ministerie de bestuurder die haar aanreed een strafbeschikking van 1500 euro op wegens onvoorzichtig rijgedrag. Daarmee werd de dood van haar kind afgedaan met een boete.
„Onverteerbaar.” Samen met slachtofferadvocaat Sébas Diekstra begon zij daarom een zogenoemde artikel 12-procedure om alsnog vervolging af te dwingen. Ze wonnen: er moest verder onderzoek komen.’

Zou er nou niemand zijn bij het @Het_OM die zich doodschaamt dat er zes jaar gevochten moest worden om via een artikel 12-procedure af te dwingen dat de ‘Duitsers’ (volgens nagenoeg alle media) voor de rechter zouden komen?
Nee, hè. Onze instituties, of je nu kijkt naar de Belastingdienst, de politie, de rechtspraak of het OM, hebben zich gekeerd tegen het eigen volk.

De @telegraaf:

[Symphony @Symphony_res]

Sterke reactie van Richard de Mos.

[Hananya Naftali @HananyaNaftali]

The internet is back in Iran.

Now the world is seeing what the regime tried to hide. Many of these protesters never came home.

Watch. Share. Don't stay silent.

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

NGO’s: de onzichtbare macht die niemand heeft gekozen
Max von Kreyfelt

niet-gouvernementele organisaties noemen zichzelf “maatschappelijke organisaties”. Dat klinkt warm, betrokken, bijna onschuldig. Alsof ze ergens tussen buurtbarbecue en vrijwilligerswerk opereren. Maar kijk door een vergrootglas en je ziet een strak georganiseerd netwerk van invloed, geld en macht. Niet gekozen. Niet gecontroleerd. Wel dominant, ideologisch sturend.

Welkom in het tijdperk van de NGO als schaduwbewind.

Het mechanisme is elegant. Eerst komt het ideaal: klimaat, inclusie, mensenrechten, moreel onaantastbare thema’s. Vervolgens komt het geld. Subsidies, loterijmiljoenen, Europese fondsen. En dan, als alles op z’n plek ligt, volgt de echte stap: invloed. Aan tafels waar beleid wordt gevormd. In rechtszalen waar beleid wordt afgedwongen. In ministeries waar oud-collega’s inmiddels “onafhankelijk adviseur” zijn geworden.

Niemand stemt op een stichting. Toch schrijven ze mee aan wetten.

De draaideur draait soepel. Politici stappen over naar NGO’s, NGO’ers schuiven door naar adviesraden, en voor je het weet is beleid geen uitkomst meer van debat, maar van consensus binnen een netwerk dat zichzelf voortdurend bevestigt. Wie buiten die kring valt, mag nog wel stemmen, maar kijkt vooral toe.

En het slimme is: kritiek wordt direct verdacht gemaakt. Wie vragen stelt over deze macht, krijgt etiketten opgeplakt. Tegen vooruitgang. Tegen solidariteit. Tegen de toekomst. In het debat wordt niets weerlegd, maar gemoraliseerd. Zo blijft het systeem intact.

Ondertussen betaalt dezelfde burger twee keer. Eerst via belastingen die subsidies voeden. Daarna via beleid dat zonder directe inspraak tot stand komt. Democratie als theaterpodium, niet als beleidsmachine.

Het is gestructureerd.

Een structuur waarin idealen en instituties vervlochten zijn geraakt. Waar geld en moraal elkaar versterken. En waar macht zich verschuilt achter goede bedoelingen.

Maar wie controleert hen?

Want in een gezonde democratie hoort macht zichtbaar te zijn. Aanspreekbaar. Verkiesbaar. Alles daarbuiten, hoe nobel ook verpakt, verdient geen blind vertrouwen, maar een scherpe blik.

📌
En lieve mensen, steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1

[Henrique, eremin-X-ter van Staat. 🇵🇹🇳🇱 @HenryJP55]

Ik heb hem in de afgelopen jaren al vaker geplaatst, maar voor de mensen die het niet kennen en nog steeds denken iets te kunnen veranderen aan de armoede met kreten als ‘De wereld is van ons allemaal’, iedereen rijk, nogmaals …

[Jan-Jaap van Peperstraten @jjvpeperstraten]

Je kan niet zeggen dat datgene wat je hebt getolereerd, wegverklaard, goedgepraat en aangemoedigd "geen plaats heeft in ons land".

Niet alleen heeft het die plaats, je hebt het water gegeven, met pokon erbij.

En nu sta je te toe te kijken terwijl je tuin wordt overwoekerd.

[Jeremy @Mastop74]

@paulcliteur @vraagstaart @rkemp59 Inkru

[Bart Nijman @BartNijman]

Metafoor voor een meisje dat in plaats van de nachttrein in de Randstad toch maar liever een taxi neemt.

[𝒮𝒶𝓃𝓃𝑜🌪 @Miss_Royal73]

Het #hitteplan met boerenverstand 💦💚💦

[James Melville 🚜 @JamesMelville]

"You have people like Bill Gates saying that planting trees to deal with CO2 is ridiculous. How is that ridiculous? They literally turn CO2 into oxygen. It is their food."

~ Joe Rogan

[non aesthetic things @PicturesFoIder]

She is right. 😂

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column – Het verdienmodel van de eeuwige oplossing
Max von Kreyfelt (Met dank aan Harry Starren )

Er wordt druk gewerkt aan oplossingen in Nederland. Aan stikstofproblemen, klimaattransities, zorgcrises, onderwijshervormingen, woningtekorten, migratievraagstukken. Eindeloze vergaderingen, taskforces, commissies, convenanten en pilots. Rapporten met glimmende kaften. Strategieën die over elkaar heen buitelen in hun abstracte urgentie. Alles is in beweging, behalve de uitkomst.

Waarom? Omdat niemand in het systeem belang heeft bij het oplossen van wat hij zegt op te lossen.

De waarheid is rauw: wie werkt aan een oplossing, heeft vaak meer zekerheid, invloed en inkomen dan wie er daadwerkelijk een realiseert. Problemen zijn het kapitaal van consultants, beleidsmakers, activistische ngo’s, wetenschappers, bestuurslagen en tussenlagen. Zolang het probleem bestaat en liefst complex, systemisch en intersectioneel is, blijven de budgetten rollen, de congressen vol, de agenda’s gevuld.

Een écht opgelost probleem? Dat betekent einde project, einde functie, einde subsidie. En dus wordt er gewerkt aan “structurele trajecten”, “verdiepende dialoogtafels”, “meerjarig onderzoek”, “transitiefasen”, “maatschappelijke herijking”. Alles, behalve oplossing.

Het is het perverse verdienmodel van de moderniteit: probleembehoud als bestaansgrond. Niet uit kwaadaardigheid, maar uit structuur. Niet omdat mensen niet willen, maar omdat het systeem hun loont om te blijven willen, in plaats van te durven doen.

En dus lossen we niets fundamenteels op. We managen. We schuiven. We faciliteren. We renderen het probleem uit in spreadsheets. En wie zegt: “Dit kan anders. Dit moet radicaal eerlijker, simpeler, effectiever” wordt weggezet als populist, wappie of naïeve buitenstaander.

De oplossing is er al lang. We verdragen haar alleen niet. Want ze kost banen. Ze ontmaskert maskers. En ze maakt zichtbaar dat veel mensen geen probleem willen oplossen ze zijn het probleem.
#kunst #FreeSpeech #journalist #media #CBDC #WaaromMeedoenAanEenPsyop #NOS #NPO #kabinet #politiek

[Jeremy @Mastop74]

@JoostNederpelt Bedankt weer voor de geschiedenisles. Goed artikel!

[Humble Flow @HumbleFlow]

In 1917, Russia was collapsing. The Tsar had abdicated, World War I was bleeding the country dry, and revolution was in the air.

Then, suddenly, Vladimir Lenin—Russia’s most radical revolutionary—returned from exile.

How? Germany smuggled him back... (bookmark this):

[Erik-Unchained @ErikUnchained]

I’m not her dad and I’m proud of her.

[Brick Suit @Brick_Suit]

Best real world takedown of a protester I have ever seen.
And it's not even close

[Rob Roos 🇳🇱 @Rob_Roos]

Deze miljardairs steunen al jaren de links liberale agenda. Zowel financieel als via hun opinie. Was nooit een probleem.
💰George Soros - Open Society Foundations
💰Tom Steyer - Farallon Capital Management
💰 Mark Zuckerberg - Meta (Facebook)
💰 Pierre Omidyar - eBay
💰 Reed Hastings - Netflix
💰 Marc Benioff - Salesforce
💰 Michael Bloomberg - Bloomberg LP
💰 Bill Gates - Microsoft / Bill & Melinda Gates Foundation

Maar nu er één miljarder de macht breekt van het establishment moeten we ons wapenen?

Wees blij dat @elonmusk eindelijk het kindermisbruik in het VK aan de kaak stelt dat al decennia door het establishment onder het tapijt is geschoven. Deze man verdient een Nobel prijs.