Instytucja żałoby narodowej to przykład paternalizmu państwowego, który narzuca obywatelom emocjonalną reakcję i ogranicza ich wolność wyrazu oraz działalności gospodarczej. Decyzja o tym, kiedy i jak społeczeństwo ma „żałować”, powinna należeć do jednostek.
@PGoik@RPasnicki Tak, ale to nie usprawiedliwia kolejnej ingerencji – żałoba narodowa to jeszcze jeden zbędny krok w stronę kontroli nad życiem prywatnym.
@WarNewsPL1@AndrzejDuda Instytucja żałoby narodowej to przykład paternalizmu państwowego, który narzuca obywatelom emocjonalną reakcję i ogranicza ich wolność wyrazu oraz działalności gospodarczej. Decyzja o tym, kiedy i jak społeczeństwo ma „żałować”, powinna należeć do jednostek.
@WarNewsPL1@AndrzejDuda@donaldtusk Instytucja żałoby narodowej to przykład paternalizmu państwowego, który narzuca obywatelom emocjonalną reakcję i ogranicza ich wolność wyrazu oraz działalności gospodarczej. Decyzja o tym, kiedy i jak społeczeństwo ma „żałować”, powinna należeć do jednostek.
@donaldtusk@WarNewsPL1 Instytucja żałoby narodowej to przykład paternalizmu państwowego, który narzuca obywatelom emocjonalną reakcję i ogranicza ich wolność wyrazu oraz działalności gospodarczej. Decyzja o tym, kiedy i jak społeczeństwo ma „żałować”, powinna należeć do jednostek.
@PGoik@RPasnicki Bo państwo narzuca, co „wypada” czuć i robić – zamyka kina, odwołuje koncerty, wpływa na treści w mediach. To ingerencja w decyzje jednostek i firm.
@prezydentpl@wkolarski@AndrzejDuda Instytucja żałoby narodowej to przykład paternalizmu państwowego, który narzuca obywatelom emocjonalną reakcję i ogranicza ich wolność wyrazu oraz działalności gospodarczej. Decyzja o tym, kiedy i jak społeczeństwo ma „żałować”, powinna należeć do jednostek.
Instytucja żałoby narodowej to przykład paternalizmu państwowego, który narzuca obywatelom emocjonalną reakcję i ogranicza ich wolność wyrazu oraz działalności gospodarczej. Decyzja o tym, kiedy i jak społeczeństwo ma „żałować”, powinna należeć do jednostek.
Nie powinna być odgórnie dekretowana. Wprowadzenie żałoby narodowej często wiąże się z przymusowym zamknięciem instytucji kulturalnych czy rezygnacją z imprez rozrywkowych, co godzi w swobodę działalności oraz indywidualne poczucie żalu – lub jego braku.