Dilan

Ruhumu veriyordum.
Faust'un yaptığı gibi değiş tokuş ederek değil, fırlatıp atarak!

[Dilan @Maudeabrantes]

"Bir serçenin göğsünü nişan almıştım ki sana aşık oldum.
serçe omzuma kondu
ve ben mahir bir avcı oldum.
Ondan sonra asla bir kuşu avlamaya çıkmadım..."

[Dilan @Maudeabrantes]

"Kimse başa dönmemiştir, dönemez
Hele sen
geçtiğin o ormanlar,
rüyalarındaki canavarlardan sonra
çok uzaksın o ilk
fırlatıldığın zamana."

[Dilan @Maudeabrantes]

Ay hep kızlardeşler fav atmış bayılıyorum size ❣️

[Dilan @Maudeabrantes]

4 aylık diyetimin yarın son günü. Azmimden ötürü önce kendime sonra diyetisyenime teşekkür ederim :)

[Dilan @Maudeabrantes]

@kubragergin44 Verirsiniz bence. Teşekkür ederim❣️🎉

[Dilan @Maudeabrantes]

@kubragergin44 Her şey sizin iradenize bağlı emin olun yani ben tam anlamıyla uysam 20 garantiydi. Başarılar size ❣️🧚‍♀️

[Dilan @Maudeabrantes]

@kubragergin44 Her zaman uyamadım ama 15

[Alkan Okuducu @AlkanOkuducu]

"Düşünce dünyasının bugün artık bir zamanlar Marx'ın Ruge'ye yazdığı mektupta dediği gibi, acımasız bir eleştiriye, kutsal sayılan her şeyi tepeden tırnağa eleştirmeye, kısacası putları kıracak bir 'fikirler terörüne' ihtiyacı var."

Ulus Baker

[Dilan @Maudeabrantes]

@alyeskastroloji Bugünlerde çok sık duyar oldum bu cümleyi.

[Dilan @Maudeabrantes]

@mahmutboduc İnsan kendini kime şikayet eder?

[Dilan @Maudeabrantes]

@Halilen13198324 @REsmerayy :)))

[Hüseyin Aygün @HuseyinAygun62]

Ülkenin -olması gereken- asıl gündemi..

[Dilan @Maudeabrantes]

@Halilen13198324 @REsmerayy Şey öyle demeseniz olur mu bir arkadaş çok üzülüyor 🥺

[Dilan @Maudeabrantes]

Bugün bir sokaktan geçtim bir küçük bir lokantada son ses Gazapizm'in müşkül şarkısı çalıyordu. Bi abi vardı içerde tek başına yere paspas atıyordu, şarkıya kulak kesilmiş. Tam o sırada;
"Herkesin hakkıydı
Gönlünce yaşamak, özgürce solmak" diyordu Gazap. Bir şeyler dokundu bana.

[Dilan @Maudeabrantes]

@edosnasi Bu kadar fav almışken şarkıyı da atayım dinleyin bari
https://t.co/94LHwT62xA

[Dilan @Maudeabrantes]

@edosnasi Kalben'in bi şarkı sözü var. "Yarayı kapatan aşk, yaradan da derin..." diye.

[FERHAT TUNÇ @ferhatttunc]

Reha Muhtar öldü

Ölenin ardından konuşmak, cenaze evinde fısıltı gibidir. Sesi yükseltmek ayıp sayılır. Ama toplum hafızası cenaze evi değildir. Hafıza, vicdanın aynasıdır. Yüzleşmezsek, aynı filmi tekrar seyrederiz. Ki seyrediyoruz da. Bu yüzden birkaç söz söylemek borcumdur.

Mikrofonu kim tutuyordu?

Türkiye’nin 90’larını yaşayanlar bilir. O yıllar televizyonun krallık yaptığı yıllardı. O krallığın tahtında da Reha Muhtar oturuyordu. “Sıcak Saatler” deyince evler susar, sokaklar boşalırdı. Haber, onunla birlikte ciddiyetini yitirdi. Stüdyodan çıktı, salona indi, oradan da magazin sayfalarına gömüldü. Reha Muhtar reytingi tanrı ilan etti. Geri kalan her şey put oldu.

Ama asıl mesele reyting değildi. Mesele, mikrofonu kimin adına tuttuğuydu. Sermayenin koridorlarında, tekçi medya patronlarının masalarında gazeteci Reha Muhtar değil, “tetikçi Reha Muhtar” vardı. Gücün sopasını eline alan kalem, artık yazmaz, vururdu. Türkiye medyası o yıllarda bu vebali çok ödedi. Reha Muhtar, o dönemin en görünür yüzlerinden biriydi.

Unutulmayacak o gece

Tarih, Magazin Gazetecileri Gecesi’ni “utanç arşivi”ne mühürledi. Ahmet Kaya sahneye çıktı. Kürt olduğunu söyledi. Kürtçe şarkı yapacağını açıkladı. O cümle biter bitmez salon koptu. Çatallar havaya kalktı. Bardaklar fırladı. Küfürler yağdı. “Vatan haini” diye bağırıldı. Bir sanatçı, kendi memleketinde, kendi meslektaşlarının önünde, sadece Kürt olduğu için linç sehpasına çıkarıldı.

Tarihi utandıran sadece linç değildi. Linci sahneleyen, mikrofonu elinde kırbaç gibi sallayıp kalabalığı gaza getiren, “daha çok” diye alkışa tempo tutan adamdı: Reha Muhtar.

O gün yalnız değildi, kuşkusuz. Arkasında avuçları patlarcasına alkışlayan bir koro vardı. İsimlerini saymama gerek yok. O kare hafızalarda. Gazeteci, şarkıcı, iş insanı... Hepsi oradaydı. Hepsi alkışa ortaktı. Ama baş aktör, sahnenin ortasındaki adamdı: Reha Muhtar.

Sevgili dostumuz Ahmet Kaya ülkesinden sürüldü. Bir yıl sonra Paris’te, sürgünde son nefesini verdi. Sürgün Ahmet’e ağır geldi. Kalbi o bir yıla sığmadı. 43 yaşındaydı. 43 yaş, bir sanatçının en olgun, en üretken çağıdır. Reha Muhtar ve linç korosunun çoğu, yaşattıkları utancın bedelini ödemedi. Kariyerlerine devam ettiler. Ekranlar utançlarını gizlemeyi sürdürdü.

Ölüm, her şeyi aklamaz

“Öldü bitti” kolaycılıktır. Kişisel vebal Allah’ladır, itirazım yok. Ama kamusal vebal ölmez. Reha Muhtar mikrofonu eline aldığı an, gazeteciliği bıraktı, linci yönetti. Bir sanatçının kapısına “vatan haini” yazan mürekkebi sıktı. Bu bireysel bir kayma değildi. Bu, toplumun ortak vicdanında oluşan bir kırılmaydı. Kırılan vicdan, cenazeyle gömülmez.

Ölüm, kırılan vicdanı onarmaz. Sadece faili toprağa indirir. Geride 10 Şubat’ın utanç görüntüleri kalır. Unutursak, mikrofon yine kınından çıkar. Yine bir sanatçı hedefe konur. Yine bir salon alkışla suça ortak olur.

Hafıza intikam için değil, tekrar etmesin diye vardır.

Ferhat Tunç

[Dilan @Maudeabrantes]

@ddurgun68 🙏🍀

[Dilan @Maudeabrantes]

Bu fotoğrafa bakıp da gözü dolmayan varsa vicdanım var demesin.
Sayın Selahhattin Demirtaş başta olmak üzere tüm siyasi tutuklular derhal serbest bırakılmalıdır. O kanlı ellerle tutunduğunuz koltukların altında ezilmeniz dileğiyle...

[٨ @simitkandili]

acikcasi rabbimden de ozur diliyorum bunca nimetine ragmen icimdeki bir parca tamamlanmamisligi her yere tasidigim icin