مادر بود؛ ۵۵ ساله...
بیهیاهو، بیحاشیه مثل هزاران مادر دیگر؛ تا امروز حتی اسمش جایی شنیده نشده بود.
جانفدای میهن #مونا_حسینی_کاظمی ۱۹ دیماه در #اصفهان کشته شد.
اگر تا الان نفهمیدید، دیر نیست که بفهمید مردم عزیز از غنی نژاد و عبدالکریم و سروش و شریعتی و رهبر سومی و دومی و اولی و اصولگرا و اصلاح طلب و .... عبور کردند ...
مردم عزیز ایران
این آدمی که ۲ساعت به عبدالکریمی فحاشی کرد، یکی از اعضای همون محفل معروف نیاورانه که بعد انقلاب تا امروز منافع غربگرایان،اصلاح طلبان و الیگارشهای ثروت رو با روکش شیک و آکادمیک و عوامانه تئوریزه و با تصمیم سازی های اقتصادی خون مردم رو در شیشه کردن
#غنی_نژاد
خواننده اصلی (ابی) ممنوع الصدا و تصویره
آهنگساز (صادق نوجوکی) ممنوع الورود و ممنوع از کاره
ترانهسرا (لیلا کسری) سالهاست در غربت و تبعید مرده
چقدر لجنید شما مردهخوارها
#فیلیمو#صحنه
میگوید هرگز حرفی را که پل گیراگوسیان نقاش به او زد فراموش نخواهد کرد:
«محمود هیچکس در دنیا نمیفهمد ما چه کردیم و چه بر سرمان گذشت. جز آنانی که با ما شریک بودند.
آنچه شد بزرگتر از آنی بود که بتوان برای دیگرانی که نمیدانند سرکوب، کشتار و جنگ چیست، توضیح داد»
- از گفتگوی محمود عباس شاعر با ایوانا مرشلیان.
#محسن_محمدپور
#آبان_۹۸
بسیار خرسندم که همکاری خود را با مرکز پژوهش دادههای عمیق دانشکدهی پزشکی دانشگاه استنفورد آغاز کردهام. امیدوارم این همکاری برای جامعهی علمی، به خصوص دانشجویان و پژوهشگران زیستپزشکی، دستاوردهای ارزشمندی داشته باشد.
«محرومم کردهاید
از زندگی، از دریا
از مکانی برای دویدن
فضایی برای پریدن
پاهایم را به دوزخ تحمیلیتان زنجیر کردهاید
چه به دست آوردهاید؟
صدایم را چه؟
نامم را؟
توانستهاید طنین آنها از جنبش بازدارید؟
هرگز نتوانید!»
- اُسیپ ماندلشتام
به ياد او كه آرزويش، بيدارى ما بود #کیانوش_سنجری
«کاش اقلا میفهمیدیم برای چه ما را اینجا زنده بهگور کردهاند»
- محمدعلی جمالزاده (فارسی شکر است)
در فرازی از نامهاش به دکتر قاسم غنی نوشته بود:
«امروز کسانی که آمر و حاکم و با قدرت و با استطاعتند اصلاً چشمشان ماه به ماه و سال به سال به توده همشهریهایشان نمیافتد و کمکم کار به جائی میرسد که واقعاً همه مردم را مثل خودشان سیر و مرفه و آسوده میپندارند،
و چون سرنوشت ملک و ملت هم به دست همین عده نسبتاً معدود افتاده است معلوم است که کار چه صورتی پیدا میکند»
بیسبب نبود که صد و ده سال پیش در تلگرافی از برلین به تقیزاده نوشت؛ امروز ایران گرفتار است به خیانت حاکمان و بیمار است به بلاهت علما.
همان علمایی را میگفت که به مقلدان خود حکم کردند، کتاب “یکی بود، یکی نبود” او را به آتش کشند.
همانهایی را که کمی بعد در داستان “آخوند داریم و آخوند” دربارهشان بیتخفیف نوشت و هشدار داد؛
که این جماعت اگر از پایین سفره به بالای مجلس دعوت شوند «آخوندوار» بهجان غذای وسط سفره میافتند.
«پنجه را تا مچ در برنج و روغن فرو میبرد و باملچ و ملچ عجیبی لقمهها را از لای ریش و سبیل در چاله حلقوم میاندازد»/۱
«در لحظه خاصی از درد هیچکس نمیتواند کاری برایت انجام دهد، زیرا که رنج همیشه تنهاست»
- آلبر کامو (یادداشتها)
او که در همان ایام گفته بود از جهان کناره گرفته است، نه به این دلیل که دشمنانی دارد، بلکه به این خاطر که دوستانی دارد که از او میخواهند “دروغ” را تاب بیاورد،
کمی پیش از مرگش، در یادداشتهایش نوشت:
«این مُردن نیست که مرا به وحشت میاندازد، این زندگی در مرگ است که وحشتناک است»
- تولدت مبارک رفیق!
«گردن خود را میشکنم مبادا به ننگ ِشما آلوده شوم»
وقتی پس از انقلاب از دانشکدهای که خودش ساخته بود اخراج شد، دکتر شرفالدین خراسانی پایهگذار گروه فلسفه دانشگاه ملی، فارغ التحصیل و مدرس دانشگاه کمبریج، نویسنده و مترجم آثار فلسفی و ادبی،
کسی که اگر میخواست بنا به پیشینهی خانوادگی و فرزند روحانی بلند پایهایی چون آیتالله خراسانی بودن، میتوانست نور چشم حکومت ِفرومایگان باشد،
خطاب به “اعضای شورای انقلاب فرهنگی” گفت:
«کار شما تیشهزدن بر فرهنگ چند هزار سالهی این سرزمین است و تنها هنرتان تقلیل دانشگاه به دانشکاه»
اخراج و خانهنشین شد اما با ننگ ِانقلاب فرهنگی همراهی نکرد.
سالها پیش از آن روز که به گفتهی خودش به «گناه ناکرده» زندان ببیند، سالها بعد از آنکه اخراج شود و به حکم حکومت، روزگار را در عسرت و تنهایی تا لحظهی مرگ بگذراند،
در پاسخ به «چگونه آدمیان میتوانند زندگی خود را انسانیتر سازند؟» در جایی نوشته بود:
«تنها با نومیدی شرافتمندانه…
در پهنهی همین جهانِ دشمنوار و در دامان دیوان»
میگفت شاید به سِحر چنین نامیدی واقعی، اما شرافتمندانه، بتوان بارقهایی از انسانیت را در مواجهه با واقعیت ِدهشتناک جهان یافت. /۱