Yedi numara rüya, kısa sarı saçları ve iflah olmaz romantikliğiyle yerli bir meg ryan denemesiydi aslında. New york sonbaharında meg ryan olmak kolay, maharet ballıoğlu mantı ve çiğ börek salonunda bu ruhu yakalayabilmekte
Balkanlarla ilgili bir şey görünce ister istemez aklıma Atatürk’ün “ah Selanik seni bir daha Türk olarak görebilecek miyim” diye içerlenip ağlaması geliyor. 500 seneden fazla bulunduğumuz bir vatan kaybetmişiz resmen.
@yarenuzeel Bir yerlerde aynı şeyleri yaşıyor olmak ve aynı şeyleri hissediyor olmak. Bunları okuyunca o günlerde çekilen acıları en derinden hissettim
Babam vefat edeli neredeyse 6 ay oldu. Tedavi süreci film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor. Bulantısına çare bulamadığımız günler oldu, iştahı olmadığından bir kaşık çorba içse mutluluktan dans ettiğimiz, metastaz ağrıları yüzünden uyuyamadığı için benim de kenarda ağladığım geceler, kolostomi torbasının patlaması korkusu ile restoranlarda oturmalarımız, hastaneden çıkamadığımız son ayımız ve babamın bilincinin kapandığı gün, sımsıcak sevgisini hissederken sopsoğuk bedenine sarıldığım o son gün. Ve şunu fark ettim, inanılmaz hastaydı yorgundu, bilinci kapalıydı, ama babam hayattaydı. Onları çok zor günler sanardım, yanılmışım. Her güne babamın yokluğu ile uyandığım bu günlerin yanında bir hiçmiş o günler.
Yeditepe İstanbul’da Nilgün öyle evde otururken durduk yere “Çok şükür Ferhan var” diyip Ferhan’ı görmeye gidiyor. Sevdiğimiz birinin varlığına şükretmek, sığınmak, hep penceremizin kenarında saksılara tutunup ayakta kalan bir rüzgar gülü gibi. Dönüp duran, rengârenk, rengâhenk.
“Hiç gitmez zannedilenin bıraktığı boşluğu, ışığı yanan evlerin de karanlıkta kalabildiğini, zaman insanları alsa da evlerin hala direndiğini” hatırlarız bazen.
Sevmek diyorum herkes aşk anlıyor, oysa sevmek diyorum, dolu dizgin sevmek. Ülkemizi baştan başa saran yangınlara karşı cansiparane mücadele edenlere bin selam olsun...