Είμαι άσχετη με το Twitter, αλλά περνάω καλά εδώ μέσα και αναρωτιέμαι τι στο καλό έχουν μερικοί μέσα στο κεφάλι τους και γράφουν με τόσο χιούμορ και τόσο πνεύμα
@kynourieus111@daspec@PyrrhocoraxGr Ζω σε ένα χωριό που τα αδέσποτα σκυλιά είναι περισσότερα από τους μόνιμους κατοίκους. Και στειρωμενα. Και πληθαίνουν. Βάλε με τις γάτες που δεν είναι εύκολο να τις ελέγξεις
@u9t22RYkqHNgYin Προσωπικά, πιστεύω (από όταν ξεκίνησε) οτι δεν πρέπει να πάει 2η. Ούτε η Παραλία μου άρεσε, όσο τον πρώτο χρόνο. Παρακολουθούμε μία ξεχωριστή σειρά και ας μείνει έτσι.
@fraoulina@slu_rrp Βγαίνουν και από τα σιφωνια σε κουζίνα και μπάνιο. Αν σε τσιμπήσει, μόνο οινόπνευμα και με τίποτα πάγο. Ας μη μιλήσω για πόνο, γιατί και μόνο που το θυμάμαι, ξαναποναω
1/3 True story - Τη δεκαετία του '60, σε κεντρικό δρόμο του Κολωνακίου, υπήρχε ένας χώρος οπου εκδιδόταν η Νίτσα. Κάποτε η Νίτσα παντρεύτηκε έναν απο τους καλύτερους πελάτες της - κάποιον αξιωματικό και φυσικά, εγκατέλειψε το επάγγελμα. ⬇️ #PortoLeone
2/3 Ο χώρος πέρασε στους γονείς μου, που τον χρησιμοποίησαν για επαγγελματική στέγη-εννοείται με άλλο αντικείμενο. Η Νίτσα, κυρία αξιωματικού πλέον, έφερε εκείνα τα Χριστούγεννα, ένα κουρδιστό τανκ στον αδερφό μου κ σε εμένα μία κούκλα με ροζ μαλιά, την Ροζαλία, που έχω ακόμα.⬇️
Πόσα ωραία σήριαλ δεν έχουμε παρακολουθήσει, που απλώνονται οι ιστορίες και στο τέλος τα τελειώνουν με συνοπτικές διαδικασίες, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα...
#PortoLeone εντάξει αν πω τώρα μια μαλακιά και μισή θα φταίω ? Ο Μανώλης δεν έμαθε ποτέ για τον γιο του ο στελαρας σκότωσε τους πάντες ελεύθερος και ωραίος ο Χρόνης δεν έμαθαν όλοι τις πουστιες που έκανε τι να πω ρε μλκ 🙆♀️
@tylipake92384 Η μητέρα μου έχει πεθάνει πριν 41 χρόνια. Πριν λίγες ημέρες βρέθηκα με άτομο της ευρύτερης-εξ αγχιστείας-οικογένειας που μιλούσε με τόση αγάπη για εκείνη, μετέφερε τις αναμνήσεις της και την αποκαλούσε θεία και αυτό με γέμισε με μία χαρά γιατί η μνήμη της παραμένει ζωντανή