az önce kitapta şöyle bir cümle okudum: "susmanın bir ifade biçimi olduğunu savunmuyorum. ben sadece anlatmayı denemekten vazgeçtim." o kadar haklı bir kırgınlık ki bu, yaşayan bilir.
İnsan, kendisini en çok “düşünülürken” sevilmiş hisseder. Çünkü düşünülmek, “benim varlığım sende bir yer kaplıyor” mesajıdır. Ve bu, en temel güven duygusunu besler.
Sevgi, ne kadar hissettiğinizle değil; ne kadar düşündüğünüzle gerçek olur.
Birisi bana “yapacaktım, gelecektim, götürecektim” gibi cümleler kurunca, o kadar samimiyetsiz geliyor ki. Yapmadın, gelmedin, gitmedin, götürmedin. Bana boş cümlelerle gelmeyin. Ben icraate bakarım, vaatlere değil.
Bilmiyorum arkadaşlar Rabbim hepimizin hevesini tazelesin, zor çok zor böyle…
Rabbim, bize en ummadığımız yerlerden gönlümüzü huzurla dolduracak, defalarca şükredeceğimiz sevinçler nasip etsin. Âmin.