12 yıldır evli bir arkadaşım var. İlk birkaç yıl çocuk düşünmediler. Sonra istediler, olmadı.
Doktorlar, tedaviler, iğneler derken yılları geçti. Eşinin çantasında sürekli ilaçlar olurdu. Gittiğimiz her yerde saat kurup iğnesini yapardı. Bir süre sonra o kadar alıştık ki kimse sormuyordu bile.
İki kez hamile kaldı, ikisini de ilk aylarda kaybetti. İkinci kayıptan sonra yaklaşık bir yıl kimseyle görüşmediler. Arkadaşım bir akşam “Artık çocuk lafı açılan masalarda bile oturmak istemiyor” demişti.
Sonra bir gün telefon geldi. Hamileymiş.