umarım yolunuza, denize bakmak gibi hissettiren insanlar çıkar. yanlarında içiniz genişler, omzunuzdaki yük hafifler. hayallerinizi kursağınızda bırakmayan, hatırası can yakmayan o güzel insanlara rastlar ve dönüp dönüp hep ‘iyi ki’ dersiniz.
geçenlerde biri “şu gün de bir bitse diyerek geçiştirmeye çalıştığım şey benim hayatım” demişti. bundan yola çıkarak, iyi bir dönem, kötü bir dönem, iyi gün, kötü gün, şu tarihe kadarki gün, şu tarihten sonraki günler falan dediğim her şeyin benim hayatım olduğunu fark ettim