Τηλεφωνεί γονιός:
«Γιατί βγάλατε το παιδί μου έξω;»
«Γιατί δεν σταματούσε να μιλάει.»
«Του είπατε να σταματήσει;»
«Πέντε φορές.»
«Μήπως του φωνάξατε, μπροστά στη τάξη;»
Και εκεί κατάλαβα:
Δεν με ρωτούσε τι έγινε.
Με ρωτούσε αν έκανα λάθος.
Δεν ήθελε εξηγήσεις.
Ήθελε ένοχο.
Και ο ένοχος έπρεπε να είμαι εγώ, όχι το παιδί του.
Δεν θέλω πλούτη, αυτοκίνητα, ταξίδια, εστιατόρια, ακριβά κινητά, δουλειά με μεγάλο μισθό κλπ...θέλω να κάθομαι σε ένα παγκάκι, με έναν καφέ στο χέρι χωρίς έγνοιες...
Μεγαλώνοντας πάντως καταλαβαίνεις ότι μεγάλο κομμάτι της''ξεγνοιασιας'' των 80ς και 90ς που έζησαν κυριως οι γονείς μας οφειλόταν στην ελλειψη πληροφορίας.
Περα απο τους καλύτερους μισθους,τιμες κλπ.
Το οτι δεν υπήρχε ιντερνετ ήταν πρακτικά σωτηριο για την ψυχολογία τους.
Και επειδή ο κόσμος έχει γεμίσει ανθρώπους με αυτοάνοσα μην ξεχνάς.. Πρώτα αρρωσταίνει η ψυχή και μετά το σώμα..Γιαυτο κράτα την ψυχή σου καθαρή και άστην να χαίρεται περισσότερο…
Μου πήρε 30 χρόνια για να καταλάβω γιατί ο πατέρας μου κάπνιζε στο μπαλκόνι μόνος του
στις 3 το πρωί και κοίταζε
το κενό. Πόσα πράγματα καταλαβαίνεις και πόσα αναθεωρείς μεγαλώνοντας.
Έτσι είναι η ζωή.