Bazı şeyleri olağan akışında tutmaya mecalinin olduğu yanılgısı . Rutinler hayattır, rutinler ödüldür, ne vakit rutinleri bozan karşı konulmaz şeyler yola çıkınca.
Aranan telefonun açılması,herkesin iyi olması, bir kahveyi tasasız içebilmek. Bunlar basit gözükse de ödüldür.
“Rutinler Rahmettir”demişti Bekir Develi bir kitabında.
Sabah kahvaltı yapılan , okula gidilen , akşam yemek yenilen , ve birbirini takip edip belki biraz da sıkıcı geçen günlerin rahmet olduğu.
rutinlerden sıkılınca , ne kadar önemli nimet olduğunu hatırlıyoruz bir şekilde.
Beklemek
Bir şeyin yoluna girmesini beklemek…
Beklerken olacak olanın, olması için gereken her türlü başka hale geçişlere, kalışlara tahammül etmek ne zor şeydi.
Başı da, ortayı da, sonu da bilip beklemek ne tahammülü güç şeydi.
İnsan bazen hissetmeyi özlüyor, yaşamayı özlüyor, bir elin omzuna değip hiçbir şey demeden seninle gökyüzünü izleyen bir insanın varlığını özlüyor bir şey demiyor ama ne hayaller kurduğunu biliyor hayallerine eşlik ediyor. Öyle işte...