Mostafa was executed by D mullahs Regime in D #1988massacre at age 22
---
مجاهد شهيد مصطفي ميرزايي، بعد از 7سال اسارت در #قتل_عام67 در سن 22سالگي بشهادت رسيد
مجاهد قهرمان وحید بنیعامریان، ۳۳ ساله 🥀💔
فرمانده وحید سروی استوار و سنبل سرخم قدغن
صبح امروز ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ بهمراه مجاهد والا ابوالحسن منتظر توسط حکومت جنایــ.تکار آخوندی سربدار شد.
قسم بخون یاران ایستادهایم تا پایان
🔵کریستینا بلکلاوز؛ کنفرانس حقوقبشر در مقر اروپایی ملل متحد، ژنو
ژنو، کنفرانس در مقر اروپایی ملل متحد در بارهٔ وضعیت وخامتبار حقوقبشر و موج اعدامها در ایران با حضور شخصیتهای سیاسی و حقوقدانان
بیشتر⬇️
جامعه جهانی در سال ۱۳۶۷ اقدام نکرد، نباید برای بار دوم مرتکب این قصور شود
کریستینا بلکلاوز- رئیس کانون وکلای انگلستان و ولز ۲۰۱۹-۲۰۱۸:
از ماه مارس تاکنون، مقامات ایران مجازات اعدام را با سرعت و هدفی به کار گرفتهاند که باید مایه هشدار برای تکتک دولتهای حاضر در این نشست باشد. این سنگینترین و مداومترین استفاده از مجازات اعدام در ایران از سال ۱۳۶۷ به این سو است.
اینها پروندههای کیفری عادی نیستند؛ عناوینی مبهم و با تعاریفی (مثل) «محاربه»، «بغی» و «افساد فیالارض» برای جرمانگاری مخالفت، حق تشکل و اتهام هواداری سیاسی به کار گرفته میشوند. متهمان بهطور سیستماتیک از حق دادرسی عادلانه محروماند، وکلای مستقل از ورود به پروندهها منع میشوند، اعترافات زیر شکنجه اخذ میشود، و خانوادهها در بیخبری نگه داشته میشوند. هدف در اینجا برقراری عدالت نیست، بلکه ایجاد رعب و وحشت است.
اعدام مخفیانه شش زندانی سیاسی در زندان قزلحصار
بین ۳۰ مار�� تا ۴ آوریل، شش زندانی سیاسی از زندان قزلحصار منتقل شده و مخفیانه بدار آویخته شدند. ویدئوهایی که بهصورت پنهانی از حیاط زندان به بیرون درز کرده، نشان می��هد که آنها سرودهای مقاومت میخواندند. یکی از آنها، پویا قبادی، مهندس برق، از «آتش» بهعنوان تنها پاسخ به سرزمینی میخواند که پاسخ گرسنگی را با چوبه دار داده است. در بیانیه آنها که پس از تأیید احکامشان انتشار یافت، آمده بود که آنان بارها و صدها هزار بار در تاریخ ایران اعدام شدهاند و بار دیگر استوار خواهند ایستاد. آن مردان شجاع، حقیقت انسانیِ نهفته در پس این آمار و ارقام هستند.
ارغوان فلاحی، نمادی از پروندههای بیشمار
همچنین میخواهم در باره زنی سخن بگویم که پروندهاش نمادی از پروندههای بیشمار دیگر است: ارغوان فلاحی، ۲۵ ساله. او نخستین بار در جریا�� خیزشِ به رهبری زنان در سال ۲۰۲۲ بازداشت شد و پس از آزادی، بار دیگر در ژانویه، ببخشید، در ژانویه ۲۰۲۵ بازداشت شد و ماهها را در انفرادی و زیر بازجویی سپری کرد.
من در زمره چند صد زن از سراسر جهان بودم که درخواستی را برای اقدام فوری بهمنظور جلوگیری از اعدام او امضا کردند. ما این کار را انجام دادیم چرا که پرونده او نمادین است؛ زن جوانی که بهخاطر پافشاری بر باورهایش، مجازات میشود.
تکرار الگوی قتلعام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
این الگو تازه نیست؛ این تکرار سال ۱۳۶۷ است. در تابستان سال ۱۳۶۷، بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی در پی فتوایی اعدام شدند که بر اساس آن، کسانی که بر سر موضع خود در هواداری از سازمان مجاهدین خلق باقی مانده بودند، محارب تلقی شده و باید بهقتل میرسیدند. آن فتوا هرگز لغو نشده است. سال گذشته، برای نخستین بار، قطعنامه کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل به آن اعدامها اشاره کرد. این گ��می مهم بود، اما کافی نیست. شباهتهای امروز با آن مقطع، هم از نظر حقوقی و هم از نظر بستر وقایع، عیناً یکسان است: همان اتهامات، همان زمانبندی پس از فروکش کردن منازعات خارجی؛ دستگاه سرکوب متوجه داخل میشود. در ژوئیه ۲۰۲۵، یکی از رسانههای وابسته به سپاه پاسداران سرمقالهای با عنوان «چرا اعدامهای سال ۶۷ باید تکرار شود» منتشر کرد و آن کشتار را یک «تجربه موفق تاریخی» خواند. گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در امور ایران پس از ۶ سال تحقیق به این نتیجه رسید که اعدامهای فراقضایی و ناپدیدسازیهای قهری سال۱۳۶۷ مصداق جنایت علیه بشریت و نسلکشی بوده است.
مصونیت از مجازات، زمینهساز تکرار جنایت
مصونیت از مجازات در قبال وقایع سال۱۳۶۷ است که امکان تکرار آنرا متصور ساخته است. هر اعدامی که امروز در پی یک دادرسی نمایشی اجرا میشود، ناشی از قصور جامعه جهانی در رویارویی با آن کشتار پیشین است.
در پایان مایلم سخنی چند با کسانی بگ��یم که این پیام را بعداً خواهند شنید: زندانیان سیاسی در اوین، قزلحصار، قرچک و دهها زندان دیگر و خانوادههای آنان در سراسر ایران. شما فراموش نشدهاید؛ نامهای شما در این سالن طنینانداز است. سرودهایی که در حیاط زندانها خوانده میشود، پیامهایی که به بیرون راه مییابد، اعتصاب غذاهای سهشنبهها و تحصنها در قزلحصار؛ همه اینها شنیده شدهاند. شما شجاعتی را به نمایش گذاشتهاید که هیچ چوبه داری توان محو آنرا ندارد. خانوادههایی که پشت درهای زندان و بر مزار تهی عزیزانشان میایستند تنها نیستند. جامعه جهانی بیش از اندازه کُند و محتاطانه عمل کرده است و این رویه باید تغییر کند. ما چشم فرو نخواهیم بست. اکنون انتخاب پیش روی دولتها ساده است: در سال۱۳۶۷ جهان اقدام نکرد؛ نباید برای بار دوم مرتکب این قصور شود.
🔵ژنو؛ کنفرانس در مقر اروپایی ملل متحد درباره وضعیت وخامتبار حقوق بشر و موج اعدامها در ایران با حضور شخصیتهای سیاسی و حقوقدانان بیشتر📷سخنان بهزاد نظیری:
مؤتمر في مجلس الشيوخ #الإيطالي
مؤتمر دولي يسلط الضوء على نضال الشعب #الإيراني من أجل الحرية والديمقراطية، بمشاركة شخصيات سياسية ودولية بارزة تأكيداً على دعم الحقوق المشروعة ونبذ الاستبداد. ✌️🕊️
⬇️
https://t.co/vgh2cnotHM
🔵تظاهرات بزرگ نیویورک؛ چرا صدای مقاومت ایران هنوز در رسانهها و محافل سیاسی طنینانداز است؟
هزاران ایرانی در قلب نیویورک، پیام یک آلترناتیو سازمانیافته را به جهان رساندند؛ حرکتی که هنوز بازتاب آن در رسانهها و محافل سیاسی ادامه دارد.
گفتگو با شیرین نریمان
بیشتر⬇️
🔹اگر راهحل «نه جنگ، نه مماشات» امروز بیش از هر زمان دیگری مورد توجه قرار گرفته، آیا جهان آماده است صدای مقاومت و خواست مردم ایران برای تغییر را به رسمیت بشناسد؟
🔵جاودانگی و درگذشت خ��اهر مجاهد #نوشین_نامور، عضو شورای مرکزی سازمان #مجاهدین_خلق ایران
جاودانگی و درگذشت خواهر مجاهد نوشین نامور، عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران در آلبانی پس از ۴۹ سال مجاهدت در برابر دو دیکتاتوری
بیشتر⬇️
مجاهد والا و پاکباز نوشین نامور متولد ۱۳۳۹ در تهران در سال۱۳۵۶ در سالهای آخر دبیرستان با آرمان مجاهدین آشنا شد و در سال ۱۳۵۷ همراه با دوستانش در تظاهرات و قیام علیه دیکتاتوری سلطنتی فعالانه شرکت میکرد
نوشین نامور پس از انقلاب ضدسلطنتی بهطور حرفهیی در ارتباط تشکیلاتی با مجاهدین قرار گرفت و تمام وقت در مبارزات روشنگرانه ضدارتجاعی در صفوف مجاهد��ن جلودار بود
شرکت و تلاش همهجانبه در راهاندازی و تشکیل نخستین انجمن زنان مسلمان در خزانهٔ تهران از اولین مسئولیتهای وی بود و توزیع نشریهٔ مجاهد را ��م به عهده داشت. در شهریور ۱۳۵۹ حین فروش نشریه توسط کمیته سرکوبگر ارتجاع دستگیر و زندانی شد اما پس از ۳ روز بهخاطر اعتراض زنان هوادار آزاد شد
خواهر مجاهد نوشین نامور پس از ۳۰خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مقاومت انقلابی در پایگاههای عملیاتی مجاهدین وظایف رزمی گوناگونی برعهده داشت
در تیر ۱۳۶۱ بهمنطقهٔ مرزی اعزام شد و در سال ۱۳۶۶ با تشکیل ارتش آزادیبخش ملی ایران لباس رزم و شرف ارتش آزادی پوشید و در عملیات مختلف مسئولیت پشتیبانی داشت
قهرمان پاکباز نوشین نامور در دوران پایداری پرشکوه ۱۴ ساله در اشرف و لیبرتی در همه نبردها از جمله ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ و اعتصاب ۷۲ روزه، در نبر�� ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ در اشرف و در سلسله موشکبارانهای لیبرتی با شایستگی و شجاعت و صبر و تحمل فوق العاده، درخشید
نبرد با بیماری که بیش از یکسال به طول انجامید، جلوهٔ دیگری از صبر و پایداری و جنگندگی این مجاهد والا و صدیق بود که تا آخرین روزها به فعالیتهایش ادامه میداد
خانم مریم رجوی فقدان خواهر مجاهد نوشین نامور را به مجاهدین بهویژه شورای مرکزی و مسئول اول تسلیت گفت و به سطح عالی مجاهدت و جنگاوری و مسئولیتپذیری او درود فرستاد
خانم رجوی ۵ دهه مجاهدت بیوقفه نوشین نامور را از دوران مبارزات سیاسی ضدارتجاعی در تهران تا کارزارهای پس از ۳۰خرداد، نبردهای صفوف ارتش آزادی، پایداری پرشکوه در اشرف و لیبرتی، و دست و پنجه نرم کردن در برابر بیماری را از مظاهر اعلای درخشش زن انقلابی مجاهد خلق توصیف کرد
خانم رجوی گفت: خواهرم نوشین، زنی رزم آور و رها از نسل پیشتازان رهایی و برابری در نبرد با رژیم ضدبشری و زنستیز آخوندهاست که چراغ راهنما و نور تابان آزادی در ظلمات آخوندی هستند
خانم رجوی با تسلیت به دو فرزند نوشین که پدر آنها قهرمان مجاهد خلق غلامعلی کرمانی زندانی سیاسی در دیکتاتوری در زمان شاه و از شهیدان فروغ جاویدان است، افزود: یقین دارم که راه و رسم و مسیر پر افتخاری که نوشین در نبرد آزایبخش طی کرد، در خیزشها و نبردهای دختران و زنان شورشگر و پیشتاز رهایی بهویژه در تهران و منطقه خزانه که در آنجا فعالیت میکرد، تا روز پیروزی ادامه مییابد
🔵ژنو؛ کنفرانس در مقر اروپایی ملل متحد درباره وضعیت وخامتبار حقوق بشر و موج اعدامها در ایران با حضور شخصیتهای سیاسی و حقوقدانان
بیشتر⬇️
سخنان بهزاد نظیری:
بهعنوان یک زندانی سیاسی سابق که زندانهای اوین و قزلحصار را تجربه کردهام معتقدم سخنان بیانشده و حضور شما، مسافتهای طولانی را درمینوردد، به ایران و به این زندانها میرسد و دیوارهای این زندانها را خواهد شکافت.
من به دو نتیجهگیری مهم بسنده میکنم: نخست، چرا این اعدامها انجام میشوند و چرا اینچنین شتاب گرفتهاند؟ زیرا یک تهدید وجودی از جانب مردم ایران، موجودیت رژیم را تهدید میکند. این دلیل، انگیزه و علت واقعی این اعدامهاست. و نکته دومی که مایلم مطرح کن�� این است که جامعه بینالمللی و کشورهای عضو سازمان ملل، در درک وخامت اوضاع در ایران دچار تأخیری جدی هستند.
رژیم کاملاً از وضعیت انفجاری جامعه ایران آگاه است. دلایلی که به قیام دیماه۱۴۰۴ انجامید که طی آن هزاران نفر در تهران و شهرهای بزرگ کشور قتلعام شدند. همه آن کیسههای سیاهی را که در سردخانههای شهرهای مختلف ایران روی هم تلنبار شده بود به یاد دارند؛ تصویری که در ذهن ما ماندگار شد و ما را تکان داد. اما دلایل این قیام، عوامل اجتماعی و اقتصادی بود. این عوامل پابرجا هستند و وقوع جنگ در ایران در فوریه ۲۰۲۶ نیز این علل را از میان نبرده است؛ این وضعیت تنها آتشی زیر خاکستر است.
ترس رژیم از قیام مردمی و بسیج نیروهای سرکوبگر در تهران
رژیم آخوندها بیش از هر کس دیگری آگاه است که قیامی بزرگ، حتی گستردهتر از آنچه در دیماه دیدید، در چشمانداز است. رژیم بیش از هر کس بر این امر واقف است و بههمین دلیل بسیار اهمیت دارد که ما عمق این وضعیت را دریابیم.
جامعه بینالمللی، کشورهای عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا در درک وخامت این وضعیت تأخیر شدیدی دارند. در سال۱۳۶۷ ظرف چند ماه ۳۰هزار نفر اعدام شدند؛ تا ژوئیه ۲۰۲۴، یعنی ۲۸ سال طول کشید تا این فاجعه بهعنوان جنایت علیه بشریت بهرسمیت شناخته شود و چند سال دیگر نیز زمان نیاز است تا در قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل گنجانده شود. آیا باز هم میخواهیم شاهد همان تأخیر باشیم؟
از مارس۲۰۲۶، اعدامها بهویژه با روندی شتابان از سر گرفته شد.
جدا از اقداماتی که ما مطالبه میکنیم، کافی است به تدابیری بنگرید که رژیم آخوندها بهتازگی اتخاذ کرده است. برای کنترل تهران بزرگ در این ایام، ۵۱هزار نیروی سرکوبگر، شامل ۲۱هزار نیروی ا��تظامی و امنیتی و ۳۰هزار تن از نیروهای سپاه پاسداران، فقط برای کنترل پایتخت بسیج شدهاند. باید پرسید که علت چیست؟ رژیم از چه هراس دارد؟ آیا رژیم از بمبارانهای هوایی واهمه دارد یا از مردم معترضی که علیه آن قیام خواهند کرد؟
نتیجه این است که ما در حال حاضر در مقطعی بسیار حساس و بحرانی پیرامون ایران به سر میبریم. ما در یک نقطهعطف قرار داریم. اما فراتر از این بعد ژئوپلیتیکی که رسانهیی شده است، باید وخامت وضعیت حقوقبشر را دید؛ وضعیتی که تعهد و مسئولیتپذیری همه ما را میطلبد.
از همه مهمتر، بهرسمیت شناختن این اصل است که امروز، در شرایطی که مردم ایران با دستهای خالی در دیماه هزاران قربانی دادند و چندین قیام به خاک و خون کشیده شد، «حق مقاومت» وجود دارد؛ حق مقاومتی که در مقدمه اعلامیه جهانی حقوقبشر ثبت شده و حتی در قانون اساسی برخی کشورهای اروپایی، مانند فرانسه و پرتغال، جایگاهی بنیادین دارد. از این رو، حق مقاومت مردم ایران باید از سوی جامعه بینالمللی بهرسمیت شناخته شود و این همان راهحل واقعی برای تغییر رژیم است که از درون کشور رقم خواهد خورد.
مژگان و اکرم و نوشین، در کمتر از ۵۰ روز پر کشیدند و از میان ما رفتند🕊️؛
اما آنچه بودند و به ما آموختند، آن همه عشق و متانت و مهربانی و امید، هرگز از میان ما نخواهد رفت.
و من باور دارم که در روز آزادی، با ما خواهند بود؛
با همان نگاه پرامید، همان لبخند آرام و همان عشق بیپایان.❤️
Die @FNFreiheit will Pahlavi treunhänderisch den Freiheitspreis übergeben. Die iranische Diaspora und insbesondere Überlebende der SAVAK gehen auf die Barrikaden:
Zu Freiheit und Demokratie gehört die Aufarbeitung von Verbrechen gegen die Menschlichkeit. Pahlavi ist davon weit entfernt: Bedrohung und Angriffe auf Andersdenkende und stolz auf das Handeln des Vaters zu sein haben nichts mit freiheitlichen Werten zu tun.
Dieser sehr gelungene Artikel macht deutlich, warum dieses Vorgehen der Stiftung so fragwürdig ist.
Danke an @fr #no2pahlavi
https://t.co/KtaPPDBryi
درک این فداکاری بزرگ بسیار سخت است
انسانهایی که مثل شما
فقط یکبار فرصت زیستن داشتند
و تمام آنرا
تمام ثانیه و لحظات و روزها و هفتهها را
بدون هیچ منفعتی
بدون پول
بدون لذت
و حتی بدون «نام»
مبارزه کردند...
#نوشین_نامور
🚨 Iran hanged a man it arrested as a child, after 21 years in prison
Omid Moradi was under 17 when he was detained in 2005, accused of murder.
He spent 21 years in Sepidar prison, Ahvaz.
He was hanged on 24 May.
The report came out this week.
سخنرانی دکتر هنریک هرمانسون:
« اعدامهای سیاسی بهسرعت در حال افزایش است و آمار کلی اعدامها تقریباً به بالاترین رکورد تاریخی خود رسیده است حکومت ایران هدف قرار دادن وکلا، سندیکاها، خبرنگاران، کادر درمان و انواع مدافعان حقوق شهروندی را آغاز کرده است ... »
#حقوق_بشر
وزير البيئة النرويجي الأسبق: الأزمة البيئية في إيران تحولت إلى كارثة حقوقية.. والتغيير الجذ��ي بات حتميا
⬇️
https://t.co/Qdx5LciRFw
عُقد في مقر الأمم المتحدة بمدينة جنيف مؤتمر دولي موسع ناقش التدهور الحاد في حالة #حقوق_الإنسان وموجة الإعدامات المتصاعدة في إيران، بمشاركة نخبة من الشخصيات السياسية والخبراء القانونيين والحقوقيين الدوليين.
🔵ژنو، کنفرانس در مقر اروپایی ملل متحد دربارهٔ وضعیت وخامتبار حقوقبشر و موج اعدامها در ایران با حضور شخصیتهای سیاسی و حقوقدانان
سخنان آزاده عالمی: من بهنمایندگی از «انجمن زنان ایرانی در فرانسه» سخن میگویم.
برای درک واقعیت امروزِ زنان ایرانی، باید از سادهانگاریهای رسانهیی فراتر رفت.
بیشتر⬇️
مقاومت آنان تنها به اعتراض علیه پوشش اجباری محدود نمیشود؛ ما شاهد یکی از عمیقترین و اصیلترین مبارزات سیاسی عصر خود هستیم.
از همان زمان انقلاب ۱۳۵۷، زنان ایرانی بهویژه دانشجویان و دانشآموزانی که در مبارزه علیه دیکتاتوری سلطنتی فعال بودند، در خط مقدم قرار داشتند. هزاران تن از آنان به این مبارزه پیوستند و سپس توسط رژیم خمینی اعدام شدند.
مطالبات زنان ایرانی به بنیادهای حقوق شهروندی گره خورده است: برابری کامل حقوقی، پایان دادن به مصونیت شکنجهگران، عدالت اجتماعی و حق بنیادین تعیین سرنوشت خود. آنان خواهان اصلاحات ظاهری در احکام نیستند، بلکه مشروعیت یک نظام دینی و مردسالار را به چالش میکشند.
امروز بهرغم موج اعدامها و نظارتهای فراگیر، دیوار ترس فرو ریخته است. این زنان با قرار دادن رهایی زنان در رأس مطالبات دموکراتیک، بار آینده تمام کشورشان را بر دوش میکشند. در برابر این شجاعت، مجازات اعدام همچنان آخرین حربه رژیم است.
ما بهطور مؤکد از این مجمع میخواهیم که حداکثر فشار دیپلماتیک را حفظ کند، توقف فوری اعدامها را مطالبه کند و از زنان مدافع حقوقبشر حفاظت بهعمل آورد. وظیفه ما این نیست که فقط نظارهگر باشیم، بلکه باید بیوقفه بازتابدهنده ص��ای آنان باشیم و در برابر سرکوبگرانشان خواستار اقداماتی قاطع بشویم.
It is with heavy hearts that we declare the passing of Noushin Namvar, a member of the Central Council of the People’s Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) in Albania, after 49 years of struggle against two dictatorships.
Born in Tehran in 1960, Noushin Namvar became acquainted with the ideals of the Mojahedin in 1977, during her final years of high school. In 1978, together with her friends, she actively participated in demonstrations and the uprising against the monarchical dictatorship.
Following the anti-monarchical revolution in 1979, Noushin Namvar became a full-time activist within the PMOI and was at the forefront of the organization’s awareness-raising campaigns against Khomeini’s reactionary forces.
Among her first responsibilities was her active participation and extensive efforts in launching and establishing the first Association of Muslim Women in the Khazaneh district of Tehran. She was also responsible for distributing Mojahed, the PMOI’s newspaper. In August–September 1980, while selling the publication, she was arrested and imprisoned by the regime’s repressive Committee, but was released after three days following protests by women supporters.
Following June 20, 1981, and the beginning of the revolutionary resistance, Noushin Namvar assumed various combat duties at the PMOI’s operational bases.
In June 1982, she was dispatched to the border region. In 1987, with the formation of the National Liberation Army of Iran, she joined the NLA and held support responsibilities in various operations.
Noushin Namvar distinguished herself with extraordinary merit, courage, patience, and endurance throughout the 14-year period of resistance at Camp Ashraf and Camp Liberty in Iraq, including during the clashes of July 28 and 29, 2009, the 72-day hunger strike, the April 8, 2011, attack against Camp Ashraf, and the series of missile attacks on Camp Liberty.
Her battle with illness, which lasted more than a year, was another manifestation of her patience, perseverance, and fighting spirit.
Noushin Namvar’s five decades of uninterrupted struggle is among the highest manifestations of the selflessness of the PMOI’s revolutionary women in the struggle against the mullahs’ inhuman and misogynistic regime. Women like Noushin are the guiding beacon and shining light of freedom in the darkness of the mullahs.
The path, tradition, and proud course that Noushin followed in the liberation struggle will continue in the uprisings and battles of rebellious girls and women who are pioneers of freedom, particularly in Tehran and the Khazaneh district where she was active, until the day of victory against the tyranny of the mullahs’ regime.
مقعد إيران في #الأمم_المتحدة ملكٌ للشعب الإيراني ومقاومته الوطنية، وليس للنظام الإيراني ولا لوفده الدبلوماسي.
فتح المنابر الدولية لمن ارتكبوا المجازر وسفكوا الدماء يُعتبر إهانة صارخة للضمير الإنساني والقيم الدولية.
⬇️
https://t.co/YVDLk5QRfE