Ungur drengur fótar sig á fjallsbrún með baikal einhleypuna á lofti til að verja sig frá fuglunum sem dýfa sér á hann eins og orrustuflaugur. Hvellurinn bergmálar og fýlsflaugin hrapar. Hann hleður hratt, annað skot beint í mark.
Í annarri höndinni hefur hann fötu sem hann tínir egg í snögglega. Honum skrikar fótur en nær taki í klettavegginn. Þverhnípt fjallahlíðin kallar mjúklega til hans. Hann lokar augunum og andar inn og síðan út. Slátturinn í höfðinu lækkar aðeins.
Af hugrekki fyllir hann fötuna þegar líður á daginn og stráfellir fuglana sem gera að honum atlögu.
Gangan í bæinn er strembin og stuttu fæturnir eru holdvotir í mýrinni. Hann felur rússann á leynistaðnum og kaupir sér miða í ferjuna. Það er gott í sjóinn og ferðin er skemmtileg, enda er hann hreykinn af barmafullri fötunni.
Hjá kaupmanninum æfir hann samningatæknina, hótar því að selja annarsstaðar, þeir fara yfir kosti stöðugra viðskipta og magnafsláttar. Á endanum ná þeir saman. Drengurinn kaupir sér malt og prins póló á leiðinni heim. Hann rígheldur um peningana sem hann fékk fyrir eggin.
Þegar hann kemur heim skýst hann beint inn í herbergi og felur krónurnar undir rúmi, læðist fram til að fá sér kvöldmat og fer dauðuppgefinn í bólið. Hann brosir með sjálfum sér, enda búinn að safna fyrir rúmlega helmingnum af nýja hjólinu með bögglaberanum. Þá gæti hún Friðmey setið aftan á og þau gæti hjólað hvert sem er.
Næsta morgun vaknar hann á undan sólinni, klæðir sig í fötin og finnur til rússann og fötuna…
Perurnar byrjaðar að þroskast, hansarósirnar byrjaðar að springa út og jarðaberin farin að láta sjá sig.
Hver segir að við búum á hrjóstrugri eyju? Hér er allt í blóma. Við getum allt.
Er að klóra veggina og hárreita mig, blóðsprunginn í augunum hefur gripið mig mikil geðshræring því ég fattaði það. Ég hafði í hendi mér hugmyndina, í nokkrum setningum sem mynda málsgrein, sem myndi breyta öllu. Fá ykkur til að skilja. Smjúgq svo mjúklega í gegnum siggmettaða tregan og beint inn í heila og PÚFF eins og kveikt er á ljósapera hefðu þið fattað þetta. Og allir sem hefðu lesið textann. Þetta hefði límt saman þjóðina í sannleika og hreinsað burt alla skömm. En ég tapaði honum.
Eins og þegar ég var nýbúinn að kaupa hin fullkomnu sólgleraugu í sólarlandi og var í svo svakalegu standi. Fór í fíflagangi í sjóinn að skvetta á stelpurnar og stökk eins og njörður í stóra öldu. Ég þreifaði á andlitinu og gleraugun horfin. Leit niður og sá útfallið á öldunni streyma í allar áttir og tugmilljarða sandkorna. Ég setti hendurnar í flæðarmálið og fálmaði um eins og blindur maður en áttaði mig strax á því að þau væru horfin að eilífu í hið endalausa haf. Ég hef aldrei fundið önnur eins sólgleraugu aftur.
Ég biðla til þín vökuli bróðir, hættu að drekka úr menguðu vatninu, lyftu þér frá malbikinu, upp úr eiturgufunum og fáðu þér sæti í háloftunum um stund. Raunir manna eru smávægilegar héðan.
Þú mikli hermaður, engin barátta er svo mikilvæg að þú skulir gleyma ást þinni á gjöfum guðs og lífskraftinum sem flæðir um æðar þínar. Stígðu upp úr svartfeninu. Á grænni grundu hleypur, í vatninu baðast og við eldinn hlær ríkulega.
Já minn kæri vinur þetta er guðdómlegt staður sem við lifum á. Settu nú á þig hjálminn og brynjuna, taktu upp spjótið og haltu áfram stríðinu um framtíðina. Ég verð hér, og fylgist með.
Vaknaði úr draumi í nafnlausri nóttinni og mig dreymdi hesta hlaupandi um í víðáttu á grænum velli. Það spratt gróður eftir sumar rigningu og villt blómin uxu blá og gul yfir túnin svo langt sem augað eygði. Risavaxnar býflugur svifu á milli þeirra af listilegri skyldurækni. Í draumnum var ég með hestunum, hlaupandi og ég hljóp með þeim út að sjónarrönd. Ríkulega jarpir og rauðir voru þeir og faxið bærðist í vindinum. Við hlupum og stöðvuðum og skiptum um áttir og jörðin skalf undir mörgum hófum og tveimur jafnfljótum. En hér hvílir íturvaxin snót og ég ætla að snúa aftur til hennar og þaðan aftur til hestanna.
Nálgast fer sú hátíð hratt,
Höfgir sveinar vakna.
Leika sér í lyngi glatt,
Laxfiskanna sakna.
Í veiðihúsið höldum við,
Vefjum flugur, drekkum gin.
Eilíft finn þann æðri frið,
Við árbakkann, með kærum vin.
Í yfirgefnu húsi fann ég vel varðveitt risloft með mörgum munum.
Tóbaksreykur og gamlar skruddur. Furðuflöskur drjúpa mildum dropum.
Ég legg eyrað að fúnu timbrinu og hlusta.
Kaldar raddir öfugsnúnar í vesæld veggjanna pískra.
Komdu inn, komdu inn.
Ég held ég gisti hér í nótt.
@00qq22 Var einmitt að hlusta í morgun, fann ��etta lag úr meistaralegu myndefni frá vestfjörðum og það náði mér strax. Síðan labba ég á lifandi flutning. Tilviljun?
Ég er að tengjast þjóðarsálinni. Ég er að smeygja mér í gegnum sprungurnar. Ég er að hlusta á þessa titrandi niðurlútu rödd syngja Ísland ögrum skorið í kirkjugarði.
Við lifum með hjartað á erminni og segjum sannleikann sama hvað blífur. Málum út fyrir línurnar og segjum sumt sniðugt og annað ekki, en alltaf við sjálfir.
Ég hafna því algjörlega að vera vandlega kjúreitaður linkedin persónuleiki 100% optík og 0% innihald
Hámennið hræðist ekki smásjánna heldur stendur með sjálfum sér í öllum veðrum.