Hayatın en büyük lüksü, kimseye küsmek ya da herkesten kaçmak değildir.
En büyük lüks, enerjini insanlardan çekip kendine verebilmektir. Doğayla ilgilen. Kitap oku. Spor yap. Üret. Öğren. Dua et. Müzik dinle. Sessizliği sev. Çünkü insan, başkalarıyla uğraşmayı bıraktığında kendini duymaya başlar. Ve bazen ihtiyacın olan tek şey, dünyayı değiştirmek değil; odağını değiştirmektir.
Beklemeyince, ummayınca, vazgeçince hafifliyor hayat. Kocaman bir yük gidiyor üzerinden. Hayatın dümeninin elinde olmadığını anladığında, rüzgara karşı durmadığında, kadere güvenip boşverebildiğinde güzelleşiyor.
Kendini anlatmayı bıraktığında, insanları anlamaya çalışmadığında, anlamsız savaşlardan kaçındığında sakinleşiyor. Çünkü kaybettiğin hiçbir şey nasibin olmuyor ve nasibin olan her şey sana eksiksiz geliyor…
merhaba.. ölenle ölünmüyormuş, doğru demişler.. ama ölenin arkasından da eskisi gibi yaşanmıyor, onu da eksik demişler.. her gülüşün yarım, her lokman tatsız.. hayat devam ediyor etmesine de işte öyle..