تا اینجای امروز، تمام قوتم رو جمع کردم که یه بحث کاری فرسایشی رو به نحو نرم و نایسی تغییر جهت بدم و هماکنون خوشحالم که از یک تومخی کاسته و جلوگیری شد.
پررنگترین تلنگر چندوقت اخیر اصل حرف امروز شمس لنگرودی بود؛ تو بحران فقط باید بود، دید و مهمتر از همه، همچنان زندگی کرد؛ چراکه مطمئنا شرایط مثل همه دورههای دیگهای که گذشت و نوبت بعدی رسید، تغییر میکنه و اون روزه که باید این دوره بره تو دفتر، ازش نوشت، ثبت کرد و خلق کرد :)
نمیدونم متوجه منظورم هستید یا نه، ولی این روزا شلوغی خیابونارو که میبینم هم خوشحال میشم و هم منقلب؛ اینکه همچنان هممون برای زندگی کردن و خوشحال بودن داریم چنگ میزنیم به روزگار و بازم میگیم و میخندیم و میریم تو دل شهر، اتفاق مثبت و در عین حال متاثرکنندهایه.