هشــدار؛
تماشـای این گفتگوی کوتـاه ممکن است شما را در دوراهـیِ قضاوتهـای عجولانهی خودتـان به دام بیندازد، جایـی که باید تصمیم بگیرید لبخند بزنید یا با تمامِ توانتان به یک پیرمرد ناسزا بگویید.
---
پیرمرد: چطوری؟
زن: خوبم.
پیرمرد: عجب زوری داری.
زن: آره.
پیرمرد: عجب همسایـهای داریـم، چطور مـن تا حالا تـو رو ندیده بودم؟
زن: من تـازهواردم، تو محله تازهواردم.
پیرمرد: آهـا، تو محله تـازهواردی. خب، خوش اومدی.
زن: خیلی ممنون.
پیرمرد: باید بگم ۴۲ ساله که شریک زندگی دارم و متأهلم.
زن: آخ، چه حیف.
پیرمرد: وگرنه دعوتـت میکردم بیرون.
زن: چه حیف.
پیرمرد: مهم نیست که من ۶۴ سالمـه.
زن: نه مهم نیست.
پیرمرد: خب، روز خوبی داشته باشی.
زن: ممنون، همچنین.
پیرمرد: خداحافظ.
زن: خداحافظ.
---
در خیابـانـی که هر روز میزبـانِ هـزاران رهگذرِ بیتفاوت است، یک مکالمـهی چندثـانیـهای میتوانـد به صحنهی پیچیدهتریـن قضاوتهـای انسانی بدل شود.
پیرمـردی عصا به دست، با موهایی به سفیدیِ بـرف، از کنارِ زنـی جوان میگذرد و با چند جملهی آمیخته به تمجید و شوخی، لبخندی بر لبانِ او مینشاند.
برای عـدهای، این قاب چیزی جز یک تابلویِ کلاسیک از هـرزگیِ پنهان در پسِ کهولت نیست...
آنهـا با خطکشهـای اخلاقی شـان، این دیالـوگ را به مسلخ میبرند و پیرمرد را متهمی میدانند که با سوءاستفاده از پـوششِ سن، جسارتِ عبور از مرزهـای حریـمِ زن را پیدا کرده است.
از نگاهِ آنهـا، هر کلمهی تمجیدآمیزی که از دهانِ یک مرد مسن به سمت یک زنِ جوان شلیک میشود، تیری زهرآگین است که باید با خشمِ عمومی پس زده شود.
اما در سوی دیگرِ این میدانِ قضـاوت، چشمانِ دیگری نیز به تماشا ایستادهاند...
کسانـی که در این مکالمه، هیچ اثری از سوءنیت یا تعـرض نمـیبیننـد.
آنهـا پیرمرد را انسانی میپندارند که تنها میخواهد در غروبِ عمرِ خویش، با شوخطبعی و یک تعاملِ کوتـاه، روزمرگـیِ خشکِ یک خیابان را بشکند.
از این زاویه دید، اعترافِ پیرمرد به ۴۲ سال تأهل، نه یک ترفند، بلکه سپرِ دفاعیِ او در برابرِ هرگونه برداشتِ سوء است...
او پیشاپیش مـرزِ خود را مشخص میکند تا نشان دهد که این تعارفات، تنها یک بازیِ کلامیِ بیضرر است، نه دعوتـی برای یک انحراف.
و زنـی که با رویِ گشاده و لبخند پاسخ میدهد، در واقع شریکِ همین رقصِ کلامیِ کوتاه است، بیآنکه احساسِ تهدید یا تحقیر کرده باشد.
اینجا، در تقاطعِ این دو نگاهِ متضاد، ماهیتِ واقعیِ این مکالمه در هالـهای از ابهام فرو میرود.
حقیقت کجاست؟
آیا حقیقت، در نیـتِ پنهـانِ پیرمرد است که هرگز نمیتوان به آن دست یافت؟
یا در احسـاسِ زن، که ظاهراً با رویِ باز این تعامـل را پذیرفته است؟
یا شاید حقیقت، در آینهی ذهنِ مخاطبانـی است که این تصاویر را تماشا میکنند؟
این مبهم ترین و در عین حال شگفتانگیزتریـن ویژگـیِ روانِ آدمی است..
آدمی هرگـز واقعیـت را همانگونـه که هست نمیبیند...
بلکه آن را از فیلترِ ترسهـا، تجربههـا، زخمهـا و تعصباتِ خود عبور میدهد و سپس، نامِ حقیقتِ مطلق را بر آن میگذارد.
آنکـس که پیش از این از نگاههـای آلـوده زخـم خورده است، در این گفتگو تنها یک تعـرضِ کلامـی میبیند،
آنکـس که در حسرتِ یک تعاملِ انسانیِ ساده، به یک جامعهی سرد است، آن را شیرینـیِ ارتبـاطِ اجتماعـی مینامد.
در پایان، این خیابـان و این مکالمـه، تنها یک بُـومِ خالی هستند، بُـومـی که هر بیننده با رنـگِ قضاوتـهای خویش بر آن نقاشی میکند.
و دردناکترین کنایـهی این ماجرا آنجاست که در این دادگـاهِ بیپایان...،
تنها چیزی که هرگز اهمیت ندارد،
واقعیتِ آن دو نفری است که در آن صبحِ آفتابی،
پس از چند ثانیه گفتگو،
هر کدام مسیرِ خـود را رفتند و برای همیشه در غبارِ زمـان گـم شدند.
{ آدرین }
[ مخصوصِ آنانی که به فـکـر کردن آلرژی ندارند ]
میزان اعتبار و خفن بودن یک شخص (خارجیا یه اصطلاحی دارن میگن Aura)
به تعداد کتاب هایی که خونده نیست
به تعداد فیلم هایی که دیده نیست
به تعداد ادم هایی که باهاشون رفته اومده نیست
به تعداد سالهایی که زندگی کرده نیست
به چیه؟؟
به تغییراتی که کرده (اگه کرده باشه)
به چیزهایی که یاد گرفته اس (اگه گرفته باشه)
به میزان پیشرفتیه که کرده. به میزان بهتر شدنشه (اگه بهتر شده باشه)
وگرنه به عنوان انسان ثمره خاصی نداشته تو زندگیش…. فقط بوده. مثل خیلی ها که فقط هستند…
اولین ترید سشن مهم ترین تریده!
مهم سود کردن نیست، مهم جمع آوری اطلاعاته.
محیط بازار رو میسنجی٬ تست میکنی و بعد نتیجه گیری برنامه ریزی برای ادامه روز.
اما اگه معامله اول استاپ بشه و تورو بهم بریزه چه اتفاقی میوفته؟
دیگه هیچ ایده ای برای ادامه مارکت نخواهی داشت..
معامله گران در لحظه ای که دچار یکی از حالت های احساسی میشوند و شروع به گرفتن تصمیمات ریسکی میکنند، حاضر نیستند خارج شدن از حالت نرمال را بپذیرند!
و در نهایت بازار یا روش خود را مقصر میدانند.
اگر همان لحظه قبول کنیم که وارد حالت پر ریسک شدیم… همه چیز همان لحظه تمام میشود!
بالای ۹۰ درصد کسانی که در این سال ها تو این مسیر دیدم،
توان ۵ تا استاپ پشت سر هم و همچنان پایبند بودن به استراتژی تریدشون رو نداشتن..
طبیعتا این افراد شانسی برای کسب سود مستمر در بازار ندارن.
ترید یعنی پذیرش ضرر، زنده ماندن در بازار و ادامه دادن. و دیگر هیچ..
تمام چارت ها از چهار عنصر تشکیل شدن:
اوپن
کلوز
های
لو
و تمام سبک های تحلیلی روی این چهار عنصر مانور میدن.
کی برنده است؟ اونی که نظم این چهار عنصر رو بتونه توی هر چارت به صورت مجزا درک کنه.