جنوبیهای عزیز! فکر نکنید اینا از حملاتی که به شما میشه ناراحتن. اینا تو اون ۴۰ روزی که ما زیر موشک بودیم از «انفجارهای دلانگیز» فیلم میگرفتن میفرستادن برای «وحید جان»
الان دستور قرارگاهشون اینه که برای شما روضه بخونن...
یکی توییتم رو کوت کرده و گفته زیر مدرسهی میناب انبار موشکهای کروز بوده. من جلسات بررسی جنایت میناب رو تو کنگره بررسی کردم همچین ادعایی دروغ محضه. ولی خب میگیم انبار موشک بوده. موشکها فرار نمیکردن که. تاماهاک رو بعد تعطیلی مدرسه شلیک میکردن. درد رو از هر طرف بخونی درده.
اینایی که با ورزش و بدنسازی حالشون خوب میشه نوادگان بردگان قدیم هستند که بدنشون عادت کرده با تحرک زیاد دوپامین ازاد کنه
وگرنه ما اشراف زاده ها با لم دادن و خوردن حالمون خوب میشه
بعضی ناراحتیا خیلی شدید نیستن ولی مزمن میشن تو قلب آدم ،
بعضیاشونم طاقت آدمو طاق میکنن ولی خب زود میگذرن،
من یه مدته کیفیت رنجم مثل دومیس طول مدتش مث اولی.
به نظرم یکی از نشانه های شفقت با خود اینه که آسایش خودِ آیندت برات مهم باشه،مثلا بگی امروز فلان کار سختو انجام میدم که فردا کمتر بهم فشار بیاد.و در نتیجه یکی از ریشه های پشت گوش انداختن کارها میتونه همین دوست نداشتن خودمون باشه.
تو ایران اینجوریه که من از منهای ۱۰۰ شروع میکنم و میرسم به ۹۰
و یکی با حمایت خانواده نمیگم رانت از ۸۵ شروع میکنه و میرسه به ۱۲۰
من ۱۹۰ پله طی کردم
اون ۳۵ پله
ولی جامعه ۱۲۰ رو میبینه
و من همچنان عقبم
یه ویژگی آدمهای ارزشمند اینه که از دور و در کوتاه مدت ممکنه چیز خاصی به نظر نیان؛ و در بلندمدت و فاصله نزدیکه که کم کم ارزششون آشکار میشه.
برعکسِ برخی اَشکالِ ابتذال که با رنگ و لعاب سعی دارن زیبا بشن. یه زیبایی ظاهری و به سرعت از چشمافتادنی.