A Stanford neuroscientist warns high cortisol wrecks memory, enlarges your fear center, and make your brain feel broken.
If I wanted to fix it naturally, I'd do these 8 things every day:
1. Walk barefoot on grass for 5–7 minutes.
De viaje en Valladolid, a mi suegro se le ha movido un stent y tienen que hacerle un cateterismo, pero no pueden acceder a su historial médico, gestionado por el Sergas gallego. Como si estuviera en un país extranjero.
No sé como alguien puede justificar este disparate.
Japón está descubriendo algo que Europa todavía trata como nota al pie: la IA es industria pesada. Los racks de GPU ya no se enfrían bien con aire. Fuji Electric, Nidec y Mitsubishi Heavy están corriendo hacia refrigeración líquida porque el frío empieza a ser tan importante como el chip. En un datacenter, 30% a 40% de la electricidad puede irse en cooling. Mientras tanto en Bruselas seguimos produciendo normas sobre IA como si los modelos vivieran en una nube mágica. No viven ahí. Viven en naves enormes, conectadas a red eléctrica, agua, fibra, permisos, suelo y capital. Si Europa quiere soberanía tecnológica necesita electricidad barata y abundante, permisos rápidos, nuclear, gas donde haga falta, datacenters, ingenieros y dinero privado. Sin esa base, la regulación europea regula el futuro de otros.
Mi mayor decepción laboral fue entender que no basta con hacer bien tu trabajo ni con amar lo que haces. A veces, si no encajas, no caes bien o no te alineas con el ego de quien lidera, todo tu esfuerzo deja de ser suficiente, incluso cuando cumples y das lo mejor de ti.
Forgive the incoming info dump but it seems that this 1954 movie has more behind the scenes footage than most movies today. Part 1 of how they made the squid scene. First they filmed it in broad daylight and the squid was a catastrophe.
I’m so tired of how many experiences of my life are now taken over by phones and content so for my birthday party this year I told my friends to leave their phones at home and had a sketch artist capture the night instead
Art by Madeline Goddard
Barcelona. Daniel Bernalte, secretari general del @SipFepol de la GUB, denunciar zones de confort delinqüencials: "Ells estan molt tranquils. És molt difícil que els delinqüents acabin entrant a la presó, això provoca un efecte crida i augmenten el nivell delictiu". #percepcions
be iker jiménez
> te dan un programa de radio para un verano
> en la primera emisión te dice el técnico de sonido que se han borrado todas las grabaciones 30 segundos antes de entrar en directo
> improvisas y salvas el primer programa
> el verano va tan bien que en septiembre te dicen que sigues
> tu programa se convierte en líder absoluto de audiencia en su franja horaria
> decides llevar el formato a la tele
> te dicen que no va a funcionar, que nada que funcione en radio funciona en tele
> estaban equivocados, funciona
> en paralelo sigues con la radio
> un gobierno de derecha te da un toque porque te metes en un tema del que no les interesa que se hable (ébola)
> sientes que tu cadena te deja vendido y les dices que ahí se quedan
> te vas de la radio teniendo unas cifras de audiencia salvajes y te centras solo en la tele
> tu programa se convierte en uno de los más longevos de la historia de la televisión en españa sin cambiar de presentador (solo superado por jordi hurtado)
> llega una pandemia y la cadena paraliza la grabación de tu programa
> no te quedas quieto y te montas un programa en youtube desde tu casa
> lo revientas tanto en internet que la cadena te llama de urgencia para hacer un programa en prime time en directo
> ese programa también tira y decides cambiarle el nombre por si acaso decides seguir con él para hablar de otros temas cuando pase la pandemia
> te dicen que tú solo puedes hablar de ovnis y de fantasmas pero decides que el programa se centre en política
> aplastas sistemáticamente a la competencia directa en tu misma franja
> la cadena te propone pasar de hacer un programa a la semana a hacer cuatro a la semana
> dudas pero aceptas probar durante unas semanas a ver qué tal va
> va bien
> el presidente del gobierno (de izquierda esta vez) te llama bulero en el congreso de los diputados
> efecto streisand
> tu programa supera en audiencia a la gran apuesta de la televisión pública para esa misma franja
> tu mujer ha hecho cada uno de los programas contigo desde el día 1 de radio
> como no tienes suficiente con 5 emisiones a la semana, te da por componer música y te haces tú mismo la sintonía del programa
os caerá mejor o peor, pero es la cabra absoluta
Pau: Vull comprar una bicicleta que val 400 €.
Govern: No pateixis, Pau. Et deixem 50 € perquè la puguis comprar.
Pau: Fantàstic! Ja em falta poc.
Govern: Bé… ara paga’m 40 € d’impostos.
Pau: Com? Em deixes 50 € i me’n cobres 40?
Govern: Sí. I recorda que els 50 € també els hauràs de tornar.
Pau: I els altres 310 €?
Govern: Aquests els poses tu.
Pau: O sigui, m’he de pagar gairebé tota la bicicleta, pagar els impostos i tornar els diners que m’has deixat.
Govern: Exacte.
Flipa, amb l’emancipació!
There's a TV show in Japan
that has run for over 30 years.
The premise: a parent sends
their two or three-year-old child
on an errand. Alone.
To the store. To buy tofu.
Across actual streets.
A camera crew follows secretly,
hidden, never helping,
as a tiny human in a backpack
completes a task most countries
wouldn't let a child attempt.
The kid cries. The kid forgets.
The kid gets distracted by a dog.
And then the kid comes home,
holding the tofu, glowing.
It's the most-watched thing
of its kind in the country.
Americans who discover it
cannot believe it's legal.
In Japan, we cannot believe
it's remarkable.