عجیب نیست که دانشجوی 20 ساله فهمی از دانشگاه رایگان و رانت طبقاتی خود ندارد یا شعارهای فاشیستی میدهد.
اصلا عجیب نیست.
اگر بنا بر ملامت باشد، احتمالا آن بچهی 19 تا 22 ساله آخرین کسی است که سزاوار ملامت است.
یک نگاه به نظریهپردازها و بلاگرهای اقتصادی خودتان و روزنامهها و سایتهای اقتصادی و سیاستهای مضحک این سالها بیاندازید،
یک نگاه به عدالتستیزی در سالهای اخیر بیاندازید،
یک نگاه به قالیباف و آدمهایش بیاندازید،
بعد بگویید دقیقا چرا انتظار دانشجوی فرهیخته دارید؟
این انتظار از کجا میآید؟
یقهگیری از چهار تا بچه دردی را دوا نمی کند.
انتظار دارید وقتی وزیرتان مدنیزاده و روزنامهتان شتیلبگیر صنایع فولاد و ارکان نظام صاحبان مدارس خصوصی و صدا و سیمایتان دستگاه عقبماندهها است، بچهی این سن و سال چیزی جز این باشد؟
برای ثبت در تاریخ:
این مرد (تاکر کارلسون) به تنهایی«بیشتر از تمام ظرفیت وزارت خارجه ایران» برای خلاصی ایران از خطر جنگ تلاش می کند.
انگیزه او کمک به ایران نیست اما نتیجه کار او کمک بزرگی به ایران است.
وقتی در #دانشگاه سیاستزدایی انجام گرفت اونم سه دهه. #روز_دانشجو شد جُنگ و استنداپ کمدی و دلقک بازی؛ تشکلهای سیاسی و دانشجویی شدند برگزار کننده تور گردشگری، انجمن های صنفی اخته شدند و درگیر نمک غذای سلف؛ انتظار نداشته باشید خروجی دانشگاهها چیزی جز این که دیدید باشه
خطاب به رفقای حزباللهی اهل تولید محتوا؛
یک کلامی رو دیدم گاها میگید که بنظرم اشتباه استراتژیک در فهم شخصیتی به نام #آوینی هست... اونم که اینکه میگید ما مثل آوینی سلاح مون دوربینه... سلاح آوینی دوربین نبود بلکه #کلمه و #اندیشه و #قلم بود... دوربین ابزار تکنیکال آوینی بود نه سلاح
برای حل بحران کشور، بالاخره باید کاری کرد و دست به تغییرات واقعی زد.
همین کنشها و اصلاحات است که میتواند کشور را از بنبست خارج کند.
دشمن زمانی عقبنشینی میکند که ببیند حاکمیت در حال فکر، برنامهریزی و اقدام عملی است، نه گرفتار انفعال و سردرگمی.
آنقدر سیستمهای موازیِ رفاقتی ایجاد شده که عملاً هیچکدام حتی توان تصمیمگیری درباره سادهترین موضوعات مانند اینترنت را ندارند و یکدیگر را نیز به رسمیت نمیشناسند؛
شورای عالی فضای مجازی،
شورای امنیت،
سران قوا،
مجمع تشخیص،
شورای نگهبان،
مجلس
ریاستجمهوری و …
نه اجازه میدهید عاملان و مقصران آشوب ومعیشت مردم شناسایی و آسیب شناسی و پاسخگو شوند،
نه خودتان مسئولیت ناتوانی را میپذیرید و استعفا میدهید،
نه برنامهای جدی برای حل مشکلات کشور دارید،
نه دغدغهای واقعی برای مردم و اعتراضاتشان نشان میدهید،
و نه اجازه میدهید افراد کاردان و متخصص وارد میدان شوند.
در نتیجه، مردم و سرمایهگذاران در بهت و حیرت فرو رفتهاند که چرا کسانی که توانایی اداره امور را نداشتند، مسئولیتهای کلیدی را پذیرفتند؛
چرا کنار نمیروند، و چرا یک تصمیمگیر واحد در کشور وجود نداردو چرا از هم میترسند.
تا امروز ثابت شده است که با اعتراض صرف، کشور اصلاح نمیشود.
هشدارها، برنامههای کارشناسی و حتی درد آشکار مردم نیز نادیده گرفته شدهاند.
در نهایت، با این رفتارها تنها گزینهای که باقی مانده و عملاً در اختیار دشمن رها شده این پیام خطرناک است که «اصلاح فقط از مسیر جنگ ممکن است»؛
در حالی که تخصص، توان و ظرفیت جوانان این کشور عامدانه نادیده گرفته شده است.
#بابکزنجانی #داتوان
امروز قرار بود وزرای ادوار اقتصاد با وزیر فعلی نشستی درباره مسائل حاد کنونی داشته باشیم که به دلیل جلسه فوقالعاده ارزی ایشان، لغو شد. این هشدارها و پیشنهادهایی است که بنا داشتم بیان کنم:
این تصویر مردیست که حاضر شد در بیابانهای لمیزرع و بی آب و علف مرز کویت و عراق آواره شود و با آفتابه وضو بگیرد(عراق اخراجش کرده بود و کویت اجازهٔ ورود نمیداد) اما برای پیشبرد انقلاب، آویزان اجنبی نشود.
چرخه تکراری تنبیه مردم پسا-اعتراضات:
۱- خودت را به کوری بزن و برآمدن
اعتراض را نبین
۲- سیل که راه افتاد، اینترنت را قطع کن
۳- بخاطر اقلیت اغتشاشگر، اکثریت را با قطعی اینترنت تنبیه کن
۴-اینترنت را آخرین لحظه وقتی جان «رعیت» به لب رسید، وصل کن
۵- همین چرخه را دو سال بعد تکرار کن
برای حل شدن #ایران نیازمند مسئولانی هستیم که تُ**م تصمیمگیری داشته باشند و همچنین خٰ**ه برای ایجاد تغییرات بدون نگرانی از به خطر افتادن میز و منافع
هر چه ضربه میخوریم از بیسوادانی هست که نه جسارت #تغییر دارند و در تصمیمگیری هم محجور هستند.
رها کن آقا یا خانم وقتی نمیتونی
آقای شریفی زارچی، شما که امروز صراحتاً میگویید «علی خامنهای» رهبر من نیست؛ چطور در اسفندِ ۱۴۰۲، وقتی حکم اخراجتان از دانشگاه شریف قطعی گردید، ناگهان ایشان برای شما «آیت الله سیدعلی خامنه ای (مدظله العالی)» شدند؟!
«خامنهای»، فقط در نامهنگاریهایِ پنهانی، رهبرِ شماست و در فضایِ علنی، خیر؟!
{يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ} (آیه۱۱ سوره فتح)
«با زبانهایشان چیزی میگویند که در دلهایشان نیست!»
آمریکا با وقاحت وارد جنگ شد و ظرف چندساعت رییس جمهور ونزوئلا رو دزدید!
اگر دنیا اینقدر خرتوخره و آمریکا اینقدر راحت عمليات میکنه اون اتفاقی که تو ۱۲ روز افتاد شکست آمریکا و اسرائیل بوده
ونزوئلا حداقل ۱۳ سال درگیرِ مشکلات شدید اقتصادی بود؛ همین معضل کاری کرد که کمتر از ۱۲ ساعت هم در مقابل حمله آمریکا نتواسنت مقاومت کند و مادورو با کمترین مقاومت تسلیم و بازداشت شد؛ با اینکه ونزوئلا در برخی «مصادیق» سلاح های پیشرفتهتری نسبت به ایران داشت!
بشار اسد نیز تنها ۱۱ روز در مقابل حمله «تحریر الشام» دوام آورد!
«اقتصادِ ضعیف» ابتدا مردم را ناراضی و پس از آن نیروهای نظامی را نسبت به دفاع، دُچارِ تردید میکند!
«اقتصاد»، «اقتصاد» و «اقتصاد»....
با موضعگیری مقامات اسرائیلی و ترامپ، پشت صحنهی ماجرا روشن شد. ما مواضع کسبهی معترض را از عوامل تخریبگر جدا میدانیم و ترامپ بداند دخالت آمریکا در این مسئلهی داخلی برابر است با بهمریختگی کل منطقه و هدم منافع آمریکا.
مردم آمریکا بدانند ماجراجویی را ترامپ شروع کرد. مراقب سربازان خود باشند.