به بادیه نشینان رحم کن و نظر به روی خاک نما
که خیس شده است بی تو تمام برگ های ما
ز غربت شب و تاریکی نهان و آشکار روزگار
تو جلوه گری کن و عنایتی ده به دستهای ما
کاش یک شب میان چشمانت
در آن هنگام که همه چیز در نگاهم
تار شده بود
نفسهایم از قافیه می افتادند و
تپشهایم بیصدا میگشتند...
و من حسرت یک عمر مردن را با خود به دوش نمیکشیدمـــ˄ـــــ˅ـــ˄ـــــ˅ـــ˄ـــــ˅ـــ
اونجا که جناب نزار قبانی میگه:
عشق وابسته به یکچیزه؛ «توجه»
میگه: «اگه کسی بهت گفت دوستت دارم، ولی بهت توجه نکرد، بدون که دوستت نداره. ولی اگر کسی حواسش بهت بود، از غصهت غمگین شد، تو جمعها نتونست بهت بیتوجه باشه و همیشه پیگیرت بود، حتما دوستت داره.»