یه جایی دولتآبادی میگه اگر اینو تو اون دوران نمینوشتم میمردم.
منم فکر میکنم اگر اینو توی اون دوران نمیخوندم میمردم.
منتهی به نظر باید اول کتابهای دیگه، مثلا اون داستانهای کوتاه و جای خالی سلوچ خونده بشه بعد کلیدر.
جناب آقای عراقچی،
تا کجا میخواهید از خون دانشآموزان مظلوم میناب مایه بگذارید؟ در «ابزار کردن»هایتان خط قرمزی هم هست؟ بعد از شهدای جنگ هشتساله، قربانیان ایرباس و... حالا نوبت میناب رسیده؟
شما در طول این سالها تمام نمادها و افتخارات ملی ما را یا نابود کردهاید، یا مصادره. اما قصهی این کیفهای قرمز متفاوت خواهد بود. این یکی را دیگر نمیگذاریم بزنید به نام.
این کیفهای قرمز، سند جنایت اسرائیل و آمریکاست، نه حکم تبرئهی جمهوری اسلامی.
یکی دو ماه پیش از کشتار میناب، جمهوری اسلامی خودش در جریان کشتار دی، جنایتی هولناک و بیسابقه و در مقیاسی وسیع مرتکب شد؛ آنقدر عیان که نیازی به شمردن نیست. غرق شدن در رقمها، خود، غفلت از ابعاد جنایت است.
آنجا که هدف، وسیله را توجیه کند، نقطه شروع جنایت است. فرقی هم بین نتانیاهو و خامنهای و ترامپ نیست.
و اما خودِ این «اثر هنری»: آن دختربچهها در زنده بودنشان اصلا اجازه داشتند پا به ورزشگاه فوتبال بگذارند؟
بعد هم، بر اساس منطق همین تصویر: اگر در بازی با مصر ببازیم، چه باید گفت؟ که دست این بچهها از آسمان کوتاه بوده؟ وقتی مرگ کودکان را به نتیجهی یک مسابقه گره میزنید، کارتان به همین پرسشهای مضحک میکشد. و اگر فردا باختیم و ترامپ هم اهرام مصر را با بازیکنان ما در هنرنماییهای تصویریاش ترکیب کرد، چه کنیم؟
@GibsonShirin@pjreddie We actually have Afro-Iranians and dark-skinned Iranians. Have you ever traveled to Minaab, or south of Iran in general? Was your entire argument based on the assumption that 'we don't have dark-skinned people in Iran, so this photo must be from somewhere else'?