پرچمتونو حذف کرد،
تیک آبی سرانتون رو با وجود پرداخت حق اشتراک حذف کرد،
لوکيشن و سیمکارت سفیدتونو لو داد،
به رهبرتون گفت زهی خیال باطل و ...
دیگه چیکارتون کنه که برید گمشید از توییتر؟
مادرجندهها مگر عزت نفس ندارید؟ برید گمشید روبیکا کصکشای کولهپشتیزاده.
هر روز که نتبلاکس عدد روزهای قطع سراسری اینترنت در ایران رو اعلام میکنه، یه عده میگن "خب شمردن که کاری نداره، خودمونم بلدیم".
ولی مسئله فقط شمردن نیست؛ مسئله اینه که نباید این قضیه عادیسازی و فراموش بشه. اگر فکر میکنیم راه مؤثرتری برای اثرگذاری وجود داره، خوبه؛ ولی سوال اینجاست که چرا تماشا میکنیم؟
۷۲ روز گذشته و هیچ اقدام جدیای برای کمک جهت اتصال آزاد به اینترنت انجام نشده، کسبوکارها نابود شدن، آدمها شغلشون رو از دست دادن و سفره خیلی از خانوادهها کوچیکتر شده. مردم برای یک اتصال معمولی باید میلیونها تومان از جیب خودشون هزینه کنن و در عین حال بخش بزرگی از نهادها و جوامع حقوق بشری نسبت به تداوم قطع اینترنت، سرکوب، دستگیریها و اعدامها سکوت رو ترجیح میدن.
در فضایی که همهچیز خیلی سریع به حاشیه میره، استمرار در اطلاعرسانی خودش یک کار مهمه و همین گزارشهای روزانه امثال @netblocks حداقل باعث میشه موضوع قطع اینترنت در ایران کامل از توجهها خارج نشه!
#DigitalBlackOutIran
چندین روزه که دارم کظم غیظ میکنم ولی دیگه واقعا کلهٔ آدم کیری میشه میاد توییتر. کیرخر تو مهاجرتهاتون از روز اول تا آخرش، کیرخر تو شکمهای تخت و وزنهای کم و زیاد شدهتون، کیرخر تو پارتنرهای خارجی و مصاحبههای کاریتون و…، ریدم به هیکل خودتون و جد و آباءتون. جاکشا ما هنوز عزاداریم، اصلا هنوز سوگواری نکردیم، اینترنت ۸۰ میلیون قطعه و مردم میلیون میلیون واسه چسگیگ اینترنت پول میدن و دارن برای بقا میجنگن و هر روز جوونای مملکت دارن اعدام میشن. روزمرگیها و خاطراتتون به کیر هیچکس نیست، خفه شید دیگه. این کسشرا چطوری همش میاد رو تایملاین آخه؟ ای من ریدم تو این وضعیت.
شل کردم دیگه حاجی
میخواید توافق کنید میخواید جنگ کنید
میخواید نتو وصل کنید میخواید نکنید
هر گهی خواستید بخورید
کیر کردید وسط جوونی و کار و زندگی ما
نخواستیم بابا