نظام بانکی و شرکت خدمات انفورماتیک دارن با بزرگترین حمله سایبری تاریخ می جنگن
ولی یه عده انقدر پررو شدن که برای فروش تجهیزاتشون به بانکها به چند برابر قیمت شروع کردن به فشار آوردن به بانک مرکزی که حتماً از اونا بخره.
بعد از اینکه موفق نشدن حالا تو توییتر چرت و پرت مینویسن.
@GhamariVafa وامهای با عناوین دیگربماند.
آقای قمری وفا سال ۱۴۰۱ به چه چیزی نیاز فوری داشتید که ۶۰۰ میلیون بابتش وام نیازهای فوری گرفتید؟
اون سال قیمت کلیه با گروه خونی o+ حدود ۲۰۰ میلیون بود شما به ۳ کلیه نیاز فوری داشتید؟
اونموقع پژو۲۰۶ نو ۱۵۰ میلیون بود آیا شما به ۴ دستگاه ۲۰۶ نیاز داشتید؟
ماجرای خرید محصولات کشاورزی از آمریکا چیست؟ چرا مخالفان تیم مذاکرهکننده، آگاهانه واقعیت را تحریف میکنند؟
آیا خرید غلات از شرکتهای آمریکایی یک اتفاق جدید و مرتبط با توافق اخیر ایران-امریکا است یا در دولت مرحوم رئیسی هم انجام میشد و سابقه داشته؟
چند نکته مهم:
۱-وقتی صحبت از تجارت جهانی گندم، ذرت و سویا میشود، همیشه نام ۴ غول بزرگ در میان است: گروه ABCD
A = Archer Daniels Midland (ADM)
B = Bunge
C = Cargill
D = Louis Dreyfus Company
در این میان، Cargill و Bunge نقش پررنگتری در زنجیره تأمین غلات ایران داشتهاند.
۲-این شرکتها صرفاً صادرکننده از آمریکا نیستند؛ بلکه شبکهای جهانی دارند که از برزیل، آرژانتین، اوکراین و سایر تولیدکنندگان بزرگ، ذرت، سویا و گندم را جمعآوری و در بازارهای مختلف از جمله ایران توزیع میکند.
نکته خیلی مهم:
اواردات غلات ایران از طریق این شبکه محدود به یک دولت نیست!
در دولتهای یازدهم و دوازدهم نیز این مسیر فعال بوده و بهطور ساختاری ادامه داشته است، چون نهادههای دامی جزو کالاهای اساسی و مشمول معافیتهای بشردوستانه هستند.
۳-بر اساس گزارشهای بینالمللی، در سالهای اوج تجارت (پیش از تشدید محدودیتهای بانکی)، ایران سالانه حدود ۲ تا ۳ میلیارد دلار غلات و دانههای روغنی وارد کرده است؛ عددی که در دولتهای مختلف کموبیش در همین محدوده نوسان داشته است.
۴-ترکیب این واردات به طور معمول شامل:
• ذرت دامی (بزرگترین سهم)
• کنجاله سویا
• گندم در سالهای کمبود تولید داخلی
• روغن خام و دانههای روغنی
۵-از نظر حجمی نیز در برخی سالها، واردات ایران به حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون تن نهادههای دامی و غلات در سال رسیده است؛ این سطح از نیاز، وابستگی ساختاری به بازار جهانی را نشان میدهد.
۶-در دوره دولت سیزدهم (۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳)، این روند واردات نهتنها متوقف نشد، بلکه در مقاطعی به دلیل خشکسالی و افزایش نیاز داخلی، در سطح بالا ادامه پیدا کرد.
۷-برآوردهای غیررسمی از گزارشهای حملونقل و دادههای تجارت جهانی نشان میدهد در سالهای ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱، ایران حدود ۱ تا ۱.۵ میلیارد دلار در سال، از مسیر شبکه تأمین این شرکتها (بهویژه Cargill و Bunge) کالا وارد کرده است.
۸-در همین دوره، در برخی مقاطع محمولههایی با مجموع بیش از یک میلیون تن کالا در بازههای چندماهه در بنادر ایران تخلیه شدهاند؛ بیشتر شامل ذرت و سویا.
۹-یکی از ویژگیهای این دوره، پدیده «کشتیهای معطل» بود:
در اواخر ۱۴۰۱ و اوایل ۱۴۰۲ حدود ۴۰ تا ۶۰ فروند کشتی حامل غلات در بنادر ایران در صف تخلیه یا تسویه ارز قرار داشتند.
ارزش این محمولههای معطل در برخی برآوردها بیش از ۱ میلیارد دلار اعلام شد؛ موضوعی که نشان میدهد حجم واردات از این مسیر همچنان بالا بوده است.
۱۰-با وجود تلاش برای تنوعبخشی به مبادی واردات (مثل روسیه و کشورهای اوراسیا)، بخش مهمی از تأمین ذرت و سویا همچنان وابسته به بازار آمریکای جنوبی باقی ماند؛ جایی که Cargill و Bunge بازیگران اصلی آن هستند.
۱۱-تجارت ایران با این دو شرکت نه یک اتفاق مقطعی یا مربوط به یک دولت خاص، بلکه بخشی از یک زنجیره پایدار جهانی است؛
در دولتهای مختلف از یازدهم و دوازدهم تا سیزدهم، این جریان با حجم تقریبی یک تا ۳ میلیارد دلار در سال و میلیونها تن واردات نهاده دامی ادامه داشته و فقط شدت و شکل آن تغییر کرده است.
@alehabib110@GhamariVafa آیا می دانستید؟؟
قمری وفا وقتی مدیر روابط عمومی بانک مرکزی بود، مدیران بانکها رو مجبور میکرد بهش وام کم بهره و طولانی مدت بدن!!!
نزدیک ده میلیارد تو دو سال وام گرفته از بانکها