Orhan Pamuk, Masumiyet Müzesi kitabında: "Hepimiz en olmadık kişiye tutuluyoruz." der. En olmadık kişi dediğimizde, aslında içimizde saklı kalan yerlere temas edebilen insanı kastediyoruzdur. Bu yüzden unutulmazdır. Kendimizi, başkasının varlığında yeniden kurma imkânı verir.