Frida Kahlo ne güzel anlatmış;
Hayatımdan çıkan, beni kendinden kurtaran herkese teşekkür ederim.
Çok ağır bir hastalığı, sonunda yenmiş kadar hafifim.
Yokluğunuz harika bir ilaçmış.
Bazen gerçek hayat; o yanlış kapıyı kapattığın an başlar. Ve bazı başlangıçlar seni değiştirir ve dönüştürür. Çoğu şeyleri dışarıda arama içinde ara...
Kaliteli yalnızlığı ben seçtim ve hayatımda birçok şeylere değişmem. Evet yalnızlık Allah'a mahsustur ama kalabalık yerlerde barınmam gerektiğinde bile genellikle kendime bir yalnızlık odasını tahsis etmeye çalışırdım. Kendimi tanımayı ve kendimle zaman geçirmeyi hep sevdim..
Samimi olmayan boş bakışları, bahaneleri, ben aslındaları, aklınızla dalga geçer gibi kurulan cümleleri, unuttumları, düşünmeden atılan adımları ve hesaba katmadan baştan savma davranışları da. Samimi olmayan hiçkimseyi ve hiçbir şeyi sevemiyorum.
"kendi halindelik, sakin ve kaliteli bir yaşam, az ve nitelikli bir çevre, kibirden ve egodan uzak bir hikaye, derin bir görgüyle varolan bir kişilik, baş eğmeyen asil bir duruş..."
yaşam bu'dur...
Dönülmez akşamın ufkundayız, vakit çok geç
Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç
Cihana bir daha gelmek hayâl edilse bile
Avunmak istemeyiz böyle bir teselli ile..