koca bir sene.. neler oldu neler.. hayatımın aşkını bulduğuma inandırıldım önce.. meğer hayatımın en büyük hayal kırıklığı olacakmış.. yalancılara korkaklara inanmamam gerektiğini öğrendim.. kendi çıkarları için yeryüzünü çekip aldılar ayaklarımın altından..
beraber yola çıktığım kimseyi yolda bırakmadım. yolun başında söylediğimden yürürken zoru görünce caymadım. kimsenin gönlünde yük olarak kalmadım. kalbini bile isteye kırmadım, belirsizlik içinde bırakmadım. bu yüzden vicdanım rahat, isterim benim gibilerin gönlü bahar olsun.
Bu yıl şunu öğrendim; “Her şeyin bitebilme, ne kadar güvensen de boşa çıkabilme, birilerinin gidebilme ve bir şeylerin ne yaparsan yap olmayacağı ihtimaliyle barıştım.”
Sana hiç kızmıyorum. Çünkü senin elinden gelen buydu. İnsan, kapasitesi kadar sever, anlayabildiği kadar değer verir, taşıyabildiği kadar yanında kalır. Ben, senden sürekli daha fazlasını bekledim; sen elinden gelenin en fazlasını verdiğini sandın.
Bu yüzden kırgın değilim, sadece yanılmışım. Kimi insanın sevgisi bir deniz kadar derindir, kimisininki bir avuç su kadar… Su, su sonuçta; ama biri boğar, biri avuçtan akar gider. Belki de en büyük hatam, bir avuç suya deniz muamelesi yapmaktı.
Şimdi anlıyorum, insanlar eksik oldukları kadar davranır, eksik oldukları kadar sever. Senin suçun yok; ben fazla anlam yükledim, fazla inandım. Oysa sen hep aynıydın, ben seni olduğundan fazla görmeyi seçtim. Sana kızmıyorum. Sen bu kadarsın. Bilmeliydim