izlenecek çok film, okunacak çok kitap, çalınacak çok enstrüman, öğrenilecek çok dil, konuşulacak çok konu, gezilecek çok yer, tadılacak çok lezzet, tanışılacak çok insan, yaşanacak çok şey var ama ben zamanı yakalayamıyorum. hepsini istiyorum ama denemiyor sadece düşlüyorum.
İçinde tuttuğun şeyler bir süre sonra orada şişmeye başlıyor. Şiştikçe de böyle büyüyor, orada çürümeye başlıyor sonra. Artakalan birkaç tane kelime oluyor. Onları da hiçbir zaman söyleyemiyorsun. Onları söylemek lazım işte, içinde ne varsa söylemek lazım. Onu öğrendim ben…
Bak bu yara annemden, işte bu babamdan, buradaki ilkokul öğretmenimden, haaa şu en derin olan mı onu ben açtım bilmeden.
En çok da o acıtıyor canımı, en çok o kanıyor.
—Nilgün Marmara