Param olduğu an bu işi bu şehri bırakıp gitmek istiyorum. Bi şekilde mutlu olunur. Olmasak da önemli değil. Ama maddi ve manevi olarak kendimi güçlü hissetmem şart. Hem onu hem kuracağımız ailemizi rahat ettirmem gerek. Bi boka yaramıyorum bari bunu yapabileyim
Bu adam da üzülüyordur bi mesaj atıp sevdiğimi söyleyim denmez. Bize o incelik olmaz. Hakkım mı değil, yoksa tam olarak bunu mu hak ediyorum bilemedim. Nefes almaktan da, uyanmaktan da, yaşamaktan da hepsinden sıkıldım. Ben yaşamak istemiyorum ya. Gücüm yetmiyor ona. Gücüm bir şeyleri değiştirip yoluna koymaya yetmiyor. Çabam emeğim asla yetmiyor. Geberip gitsem de herkes nasıl istiyorsa öyle devam etse. Herkes mutlu olur. Kimsenin hayatında bir fark yaratmaz. Yaşama eziyeti bahşedilmiş. Sanki ben çok hevesliyim uyanmaya.
Benim çıktığım yokuşu düzlükte başkasıyla yürümüş. Ona türlü imkanlar kahvaltılar manzaralar uykular hediyeler vermiş. Sonra sen de değerlisin. Tabi evet. Ben de değerliyim. Şu oda içinde benden değerlisi yok tabi. Odada tek kişi olmam dışında sorun yok. Bana gelince sabret sabret. Ulan taş olsa çatlar ne sabrı? El oğluna sunulan imkanlara bak. Bana gönülden çok ��zledim gel bile denmemiş buna gönül koymayım mı? Ona da demedim diyince çocuk gibi sevinmem mi gerekir? Benim hak ettiğim bir şey bu. Benim hakkım. Başkasına tabi söylenmeyecek. Bana söylenecek. Ben hak ediyorum. Ben kendimi parçaladım. Tartışmaya tatlı bağlanmayıp herkes kabuğuna çekilsin diye mi zahmet çekiyoruz? Seviyorum diyip sabır gösterdiğime sürekli teşekkür edecek. Ben bunu hak ediyorum. Saçma sapan konuların empati yaptırılması değil hakkım. Bütün hevesim keyfim gidip de gözümdeki o heyecan bittiğinde devam ederiz tartışmaya. Onun heyecanını ben öldürdüm sabretti ama mükafatını vermedim desin bu kadar dürüstse. Daha ağzımı açmam. Tövbeler tövbesi. Ağzıma sıçsın tek kelime etmem. Ben bu değilim. Ben kavga edip tartışacak ve bu durumda kendi vücudumu dizginleyecek adam değilim. Ben bu duruma girmem. Bedenimi ona kullanırım ama bu şekilde kendime kötülük yapamam.
Ben sevdiği insanla tartışıp kavga edecek biri değilim. Hiçbir zaman bu durumlara gelmedim. Benim vücudum stres kaldırmıyor. Ben böyle söyleyince şımarıklık yapıyorum ya da çok hassasım felan sanılıyor heralde. Çarpıntım tutuyor terlemeye başlıyorum. Ben ben değilim o an. Ben böyle bir adam da değilim. Sürekli hatalarım, sözlerim yüzüme vurulacak, sürekli önüme konacak ve hadi empati yap denecek. Ben yapamıyorum ya. Ben böyle kavgaların tartışmaların adamı değilim. Ben bu değilim. Herkesin her boku bildiği yerde kime ne anlatıyorum amk. Bir daha ağzımı açmam. Her söylediğim söz her verdiğim cevap bir şekilde önüme geliyor. Ya el insaf. Hiçbir şeyimi kolaylaştırmadı kimse bırak da bana yapılmayanı. Elin adamına yapılan ayrıcalığı bırak da hazmetmeyim amk. Bırak da kabullenmeyim ya. Kabullenemediğim için sinirli olayım ya. Benim niye kızmaya söylenmeye hakkım yok. Bi değerim yok çünkü. Sürekli anlamaya çalış, sürekli olgun davran, sürekli sabret, sürekli aşırı hareketler yapma. Yeter be ben de insan evladıyım sabrım tükeniyor artık. Elin piçine ağzımızı açmayalım ama yine de efendiliğimizi bozmayalım. He oldu bi de tükürün ağzıma dudağımı silip kalkayım. Ne kadar haklı ya. Her durumda ne kadar haklı Allahım. Kafayı yersin. Tek kelime edip ben de böyle düşündüm de ohoooo, milattan bir hatanı bulur karşına koyar. Anlıyorum sabrın tükendi ama bak az kaldı. Böyle yapma diye telkin veren yok. Hadi empati yap. Cevap ver. Ha demek öyle. Bu sözüne kırıldım. Ya amk ben ben değilim. Kızamıyorum sinirlenemiyorum sürekli bir şeyi bir durumu hazmetmeye çalışıyorum. Belli ki bir şeyleri beceremiyorum. Orospu çocuğu yerine koyma da azıcık ağzından güzel bi laf çıksın. Ne sevgi kalıyor ne vicdan kavga ederken. Zannedersin sevgimle dolandırmaya çalışıyorum. Ulan bir hayatımız var sinir stres harbi ve kendimi dizginlemekle geçti. Niye yapıyorum amk. Niye normal bir ilişki gibi gitmiyor? Ulan sürekli çaba sürekli çaba. Anlat anlat anlat. Bir de düzgün anlatmaya çalıştıkça sıçıyorum. Bi de ki ya bu adamdaki sabır da amma sağlammış şu duruma kadar ses etmedi çok zorlamayım de amk. Ben bu değilim. Ben sevdiğimi üzmem. Tartışmam da. Hem hazmetmeye çalışıyorum hem bir de alttan alıp o sinir harbinde kendimi düzgün ifade etmeye uğraşıyorum. He hallederiz. Ne güzel hallediyoruz. Sıkılınca yalnız kalmam gerekli. Hiçbir hata yüzüne vurulmasın hep haklı olsun, söz konusu bensem vay ağzına sıçtığım sen niye doğdun de. Doğumumdan bile suçlanacam az kaldı. Bu nasıl sevmekmiş arkadaş. İnsan bir laf söylerken karşımdaki incinir demez mi? Sonra senin bir kelimen göze batar ömür boyu hikayesi dinlenir. Nasıl mutlu oluyorsunuz olum? Nasıl idare ediyorsunuz? Böyle nasıl aile olcaz amk. Kırıyorum üzüyorum farkındayım ama beni umursayan yok. Böyle mi yürüyor işler? Çok sabrettin anlıyorum sen de yoruldun denmez mi ya?
Kendimi o puşt ile kıyaslamadan edemiyorum. O kadar nefret ediyorum ve iğreniyorum ki kendimden elimden gelse aynı şeyleri görmemek için bir daha uyumam. Neredeyse her gece aynı şeyleri görmekten sıkıldım. Ben bunu kabul edemiyorum
Önce onu istiyorum. O gelecek. Her şeyi yoluna koyacak. Daha çok çabalayacak. Üzgünüm. Yapması gerekecek. Ben yanında olcam o da daha fazla çaba gösterecek. Böyle olacak.
Yaklaşık 16 yıl kadar önce bi şeye heves etmiştim. Hiç denemedim zaten pek mümkün değildi. Bu aralar çok aklımı kurcalıyor. Üzerine düşüp çok çalışmayla belki altından kalkarım. Yapamazsam rezil olurum o ayrı ama elimde avucumda zaten hiçbir şey kalmadı gibi hissediyorum. O da yanımda olmayınca gerçekten hiçbir şeyim kalmıyor. Ne yapacağım bilmiyorum.
Kimsenin ben gibi kendini parçalamayacağını biliyorum. Kimse için vazgeçilmez değilim. O benden vazgeçemeyecek belki ama beni hep böyle yalnız bırakacak biliyorum. Evet doğru her şeyi hallederiz gerçekten. Her şeyi nasıl da güzel hallediyoruz.
Çabalıyor ama çok da yapamıyor gibi. Haklı. Olması da gerekmiyor onun için. Ben gibi görmezden gelip her şey yolunda gibi davranmasını beklemiyorum. Ben üzüldüğümde saklamasını biliyorum ama bilmiyor olabilir. Ben aşmaya çalışıyorsam o aşamıyor olabilir. Ben gibi olmak zorunda değil. Ben de üzüldüğümü saklamak zorunda değilim. Ben yetemiyorum bazı şeylere. O da yetmek zorunda değil. Yalnızım. Adım gibi biliyorum ömrüm boyu da bu şekilde yalnız bırakılacağım. Bu saatten sonra buna alışırım. Kimse kimseyi bırakamaz evet ama aynı ev içinde yalnız hissettirebilir. Bunu ancak o bana yapabilir. Ben ona ölsem yapmazdım.
Ben çabalıyorum kendimi yırtıyorum zehir olsa içip ses çıkarmıyorum da aynı şey benim için yapılmayınca bok gibi hissediyorum kendimi. Kimsenin vazgeçilmezi her şeyi değilim. Ben bunu kabul edemem dediğim ne varsa yuttum da bir bana yapılmadı. Hep ağzım açık bekledim ki bana da iştahlı yapılsın bir şeyler diye. Hevesimi sikip de aaa niye böyle oldu ki denmesin o zaman
İstediğim kolyeyi bulamadım ama benzeri vardı. Başka bir şey buldum o da çok güzel bayıldım ama istediğim değil gibi tam. Her hediye aldığımda zorlanıyorum mutlaka. Hepsini alasım geliyor
En son rüyamda sıfır araba gördükten bir süre sonra çok beğendiğim bir arabayı arkadaşımdan almıştım. Çok iyi bir şey değildi ama çok severek binmiştim kısa bir süre. Yine aynı rüyayı görüyorum ama hiçbir hevesim yok. Böyle şeylerden geçtim mi yaşlandım mı bilmiyorum hiç o gözle bakmıyorum şimdi etrafa. Tek hevesim ona ve onun gelmesine.
Onun için aylar önce bi kolye sormuştum. Hem denk gelmedi hem de zaman geçince peşine düşmedim. Kuyumcu arkadaşım hatırlattı bugün. İstediğime benzer bir şey gelmiş geçen. Ben gidip görene kadar vitrine koymayacakmış. Hazır kolye gelmişken bir kaç işe gitsem de denk getirip alsam. Şahane olur