Ο Ψυχίατρος μου που είχα ραντεβού σήμερα μου είπε ότι τα πάω πολύ καλά ότι δε χρειάζομαι καμία φαρμακευτική αγωγή το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να σταματήσω να κάνω παρέα και να δίνω σημασία σε ανθρώπους που θα έπρεπε να παίρνουν φαρμακευτική αγωγή αλλά δεν παίρνουν.
To be very clear, I don’t haťe working but I haťe the concept of working 7-8 hours a day and then going home to only about 5 hours to yourself, which includes catching the bus, cooking, and getting ready for the next day. This is not life.
Ένας υπέροχος, καταπληκτικός,@zaralikos εξηγεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα του Μητσοτακη
Ενα έξυπνο και ξεκαρδιστικό βίντεο που βγάζει θυμό,οργή για την τύχη μας
Μην το χάσετε
χάνει η άλλη το παιδί της «δείτε εδώ, έχει πεθάνει η κόρη της και βάφει τα μαλλιά της και κάνει μπότοξ», βγαίνει η αγρότισσα να μιλήσει «α έτσι είναι οι αγρότισσες, περιποιημένες;», αγοράζεις κάτι με τα λεφτά που δούλεψες, σε δείχνουν με το δάχτυλο «είδατε; μπορούν να ψωνίζουν, άρα έχουν λεφτά», φεύγεις ένα τριήμερο να ξεσκάσεις, κάθονται στα διόδια σε καταγράφουν «α έχεις τη δυνατότητα να φεύγεις; άρα δεν δυσκολεύεσαι», νοικιάζεις αναγκαστικά σπίτι με 700€ «για να τα νοικιάζουν άρα έχουν», αναδεικνύεις ένα πρόβλημα «αν δε σου αρέσει, να πας μείνεις σε άλλη χώρα», βιάζουν μια γυναίκα «τι δουλειά είχε εκεί; γονείς δεν είχε; τι φορούσε;», είσαι πάνω από 35 «α εσύ ακόμα δε παντρεύτηκες;», μία τόσο τοξική κοινωνία, που πάντα θα σε κατακρίνει αλλά ποτέ δεν θα εστιάζει στο πρόβλημα… αν δε ντρέπεσαι να ζεις σε αυτή την κοινωνία τότε σίγουρα είσαι μέρος του προβλήματος
Δεν υπάρχει πιο εξοργιστικό πράγμα για εναν νέο που έχει φάει χρόνια για σπουδές και μεταπτυχιακά, που του προσφέρουν θέσεις των 800 ευρώ και ετοιμάζεται για εξωτερικό να βλέπει υπανθρωπους που δεν κατέχουν ούτε τα στοιχειώδη να τρώνε τα κλεμμένα με χρυσά κουτάλια.
Αποτύχαμε…
Πάντως, αν μας ενοχλεί το γεγονός ότι ο Ρούτσι πήγε στα μπουζούκια 2,5 χρόνια μετά τη δολοφονία του παιδιού του και όχι ότι ο Καραμανλής 2,5 μήνες μετά κατέβηκε στις εκλογές, πρέπει να το δούμε
Στην Πορτογαλία, τα συντρίμμια του τραμ έμειναν εκεί για μέρες.
Δεν κρύφτηκαν μεσα σε λίγες ώρες. Δεν μπαζώθηκαν νύχτα.
Ο χώρος προστατεύτηκε. Οριοθετήθηκε. Όπως προβλέπουν τα αυστηρά πρωτόκολλα.
Στην Πορτογαλία δεν βγήκε «πόρισμα» μέσα σε λίγες ώρες, γραμμένο από ανειδίκευτους.
Πάρθηκαν καταθέσεις. Οι τραυματίες μίλησαν.
Κανείς δεν έφυγε χωρίς να ακουστεί η μαρτυρία του.
Αυτές είναι οι διαφορές.
Και πίσω από αυτές κρύβεται όλη η αλήθεια.
Όποιος δεν το βλέπει, δεν θα καταλάβει ποτέ.
Όποιος το βλέπει,
θα είναι απόψε στο Σύνταγμα.
Και σε κάθε πλατεία.
Αυτά για τα οποία κορόιδευα τη γιαγιά μου στα 70 της, δηλαδή που συζήταγε με τους πρωταγωνιστές της Λάμψης, που μουτζωνε την τηλεόραση στις ειδήσεις, που έβριζε το Μητσοτακέικο, τα κάνω συνειδητά όλα, ήδη από τα 35 μου (τριάντα πέντε).
Όταν γεννιέται λέει ένα μωρό, έρχονται οι μοίρες στη κούνια του και φροντίζουν για την καλή τύχη και τη χαρά στη ζωή του
Η μάνα μου λογικά θα είχε σφουγγαρίσει