تمام مدت دارم سعی میکنم بهشون فکر نکنم، ویدیو ها رو نبینم دور شم، زندگی رو برای خودم عادی کنم، دوستامو ببینم و به هر شکلی که شده پیش برم، اما در نهایت این زخم یه جایی با یه اشاره، دوباره دردناک میشه، تو خفا اشک میریزم حال کسی بد نشه، حیف و صد حیف که جوونیمون داره اینجوری میگذره…