Sebastian

Seb~ | 19 yr | Y.3 | Psychic-Lycan 🐺 | Calibal house|คาร์สุภาพ อาจจะดูตึงๆไปบ้าง…ต้องขออภัย| ผปค เป็นสายสตอรี่ ค่ะ ชวนเล่นสตอรี่ได้ 💕| คาร์ไม่ค่อยเล่นโซเชียล

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

“ทะเลดาวยามค่ำคืนจะคอยอยู่เป็นเพื่อนกล่อม
รอให้บทกวีที่ไม่มีตอนจบหายใจรดต้นคอ”

เซบาสเตียน เเวลเลอเริส (เซบ)

Y.3 Caliban hall
Psychics-Lycan

Co/Role DM 24/7
Doc in Bio

#NVMA_Commu #NVMAS3

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@Tulip_NVMA (ทิวลิปพูดด้วยเสียงตัวเองหรือ (´⊙ω⊙`)！)

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

#NVMAS3_RaveN
Role ปิด W/@Tulip_NVMA

(เวลางานเริ่ม 16:30 แต่มาก่อนเวลาหน่อย)

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

(ขอบคุณมากคับตลอด 6 เดือน เด็กๆที่เรามาลงเล่นด้วย เป็นคอมมูที่อยู่กันมานานที่สุดเลย กระผมขอควงสาวน้อยไปงานเรเวนก่อนปิดอย่างเป็นทางการ ^^ )

[NVMA_commuS3TH @NVMA_commuTH]

(ประกาศปิดคอมมู) #NVMAS3

ขอประกาศปิดคอมมูอย่างเป็นทางการ

ขอขอบคุณผู้เล่นทุกท่านที่สนใจคอมมูและเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอมมู ตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่ผ่านมานะคะ

จากทีมงาน NVMA_commuS3TH
28.02.2026

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@Tulip_NVMA (เดี๋ยวเราเคลียโรลที่ค้างไว้เเล้ว สักวันสองวันจะก๊อกๆไปหา คริๆ)

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

(มีใครอยากไปด้วยกันไหมคับ U…U )

[NVMA_commuS3TH @NVMA_commuTH]

#NVMAS3_RaveN
Event Start - End : Feb. 27th
Doc event : https://t.co/EWJMRMfmbO

Time: 16.30

ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ วันงาน Rave’N ในเวลาที่ท้องฟ้าค่อยๆ ย้อมเป็นสีเข้ม ทางเดินถูกปูไปด้วยพรมสุดหรูสีแดงจนถึงสถานที่จัดงาน

โดยมีเสากั้นข้างทางสีทองพร้อมไฟสปอร์ตไลท์ ให้บรรยากาศที่หรูหราราวกับว่าคุณคือตัวเอกแสนสำคัญ

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@NVMA_RAIZEL

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

(โรลปิด W/ @NVMA_RAIZEL )

เสียงบรรเลงของเครื่องสายดังละเมียดละไมมาจากห้องดนตรีของเนเวอร์มอร์​

บทบรรเลงที่ขับขานยากที่จะบอกว่าผู้เล่นนั้นนึกคิดเช่นไร ว่ากันว่าการบรรเลงไวโอลิน 100 คน 100 อารมณ์ที่แตกต่าง

จนกระทั้งโน๊ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง เรียวนิ้วค่อยๆผละออกจากสายไวโอลิน พอๆกับคันสีไวโอลินที่จบบทเพลงอย่างนุ่มนวล

แสงแดดอ่อนยามเย็นเริ่มเรือนหาย พอๆกับรัตติกาลที่กำลังคืบคลานเข้ามาเยือน

แสงไฟทอกระทบครึ่งหน้าของเเวมไพร์หนุ่ม ดวงตาสีชาดแดงก่ำที่คุ้นเคย เซบาสเตียนเลิกคิ้วเล็กๆเป็นคำถาม

“ปรกติเเวมไพร์ไปที่ไหนในยามวิกาลแบบนี้หรือครับ”

ตามที่เขาเข้าใจ เเวมไพร์มักจะท่องโลกในยามราตรี ไม่แน่อีกฝ่ายอาจจะมีที่แนะนำ

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@NVMA_RAIZEL

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@WQC_NVMA

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@WQC_NVMA (2/2)

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@WQC_NVMA

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@WQC_NVMA (เค้ามาแย้ว่า)

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@NVMA_RAIZEL (ช่วงนี้เราก็ติดทำ World building เลยคริๆๆ ช้าพอกัน)

[NVMA_commuS3TH @NVMA_commuTH]

#NVMAS3_PoeCup พิธีมอบโล่รางวัลให้ผู้ชนะ
Time : 15.00
📍ลานอเนกประสงค์

“โพคัพครั้งแรกถูกจัดขึ้นในปี 1897 การจัดโพคัพ ไม่ใช่เพื่อเป็นการให้เกียรติศิษย์เก่าเนเวอร์มอร์ที่โด่งดังที่สุดเท่านั้น แต่เพื่อฉลองค่านิยมที่เอาท์แคสทุกคนมีร่วมกันนั่นคือ… "

“ความเป็นกลุ่ม ความอุตสาหะ และความมุ่งมั่นตั้งใจ"

“และแน่นอนว่าเราเห็นค่านิยมเหล่านั้นแสดงออกมาวันนี้” ผอ.มอบถ้วยรางวัลให้แก่ผู้นำแข่งบ้านที่ชนะและยิ้มให้อย่างภาคภูมิ

“น่าเสียดายที่หอ PUCK ไม่ประสงค์ร่วมงานในครั้งนี้.. แต่ในระหว่างการแข่งขัน หอ CALIBAN นั้นได้ปะทะกับหอ OPHELIA อย่างสูสี อีกทั้งหอTHISBIE แม้จะมีผู้เข้าแข่งเพียงสอง แต่ก็ทำผลงานได้ดีไม่แพ้ทีมอื่นๆเลย”

“แต่ในที่สุด..หอ CALIBAN ก็ได้ผงาดขึ้นมาเป็นผู้ชนะในปีนี้!! ขอแสดงความยินดี ให้กับทีม RAVENS ที่นำชัยชนะมามอบเป็นเกียรติแก่หอพัก CALIBAN!!” ผอ.ได้มอบถ้วยรางวัลให้แก่ทีมผู้ชนะ

“ส่วนสิทธิพิเศษอื่นๆ ที่ต้องการ.. พวกเธอสามารถแจ้งกับอาจารย์ประจำบ้านได้เลย และอย่าลืมส่งยิ้มสวยๆ ให้กล้องด้วยนะ”

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

@NVMA_RAIZEL (พรีเมี่ยมมมหมดดดดแล้ว ต้องกดที่ภาพถึงจะเห็นข้อความทั้งหมดนะคะ)

[NVMA_commuS3TH @NVMA_commuTH]

#NVMAS3_PoeCup
Event Start-End : Feb. 6th (การแต่งเริ่มตั้งแต่วันนี้ - จนกว่าจะได้ผู้ชนะ)
Doc event : https://t.co/JcsDoyKb3y
—————————————————————————

6 กุมภาพันธ์ เวลา 11 โมงเช้า

“ขอบคุณ คุณจอห์นที่มาช่วยพูดเพื่อสร้างบรรยายและขวัญกำลังใจที่ดี

และใช่~

หลังจากสิ้นสุดอีเว้นนี้ พวกเธอก็จะเริ่มเข้าสู่โค้งสุดท้ายของการเรียนในปีการศึกษานี้

ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเธอจะได้สนุกสนานและเก็บเกี่ยวบรรยายที่ดีจากที่นี่ให้ได้มากที่สุด

ฉันที่ได้ขึ้นมาเป็นผอ.ในปีนี้ได้พยายามอย่างสุดความสามารถในการรักษาชื่อเสื่องของโรงเรียน และฉันยังภาคภูมิใจในนร.ทุกคน

ปีนี้จะต่างจากปีก่อนเล็กน้อยนะที่รัก เราจะสตาร์ทจากเกาะเรเวน โดยแต่ละทีมต้องพายเรือจากเกาะเรเวนโดยไม่ให้เรือล่มหรือจมน้ำ เมื่อเรือเทียบฝั่งจะต้องยิบธงของทีมตัวเองเพื่อวิ่งไปยังโรงเรียน

ทีมแรกที่เข้าสู่เส้นชัยพร้อมกับธงจะได้ถ้วยและสิทธิในการอวดไป 1 ปีเต็ม รวมไปถึงสิทธิพิเศษอย่างอื่นอีกด้วย

ฉันภาวนาขอให้พวกเธอรอดปลอดกันทุกคนนะที่รัก

เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
ขอเริ่มการแข่งขัน ณ บัดนี้!”

ทันใดนั้นเสียงปืนให้สัญญาณก็ดังขึ้น พร้อมให้เหล่านักพายออกตัว

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

หนึ่งคำก็แมว
สองคำก็แมว
สามคำก็ยังเป็นแมว

เซบาสเตียนนับจำนวนคำในใจเงียบๆ กล้ามเนื้อช่วงกรามเกร็งตึง พยายามกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมาอย่างยากลำบาก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกให้เต็มปอด หวังว่ามันจะช่วยดับความร้อนที่ไล่ขึ้นมาบนผิวหน้าได้บ้าง ดวงตาสีอำพันยกขึ้นสบดวงเนตรสีแดงฉานโดยไม่หลบเลี่ยง

“ไม่ใช่ว่าลูกสุนัขเป็นวัยกำลังอยากเรียนรู้หรือครับ”

“บางที…การได้ลองงับแมวดูเล่นๆ อาจจะทำให้เรียนรู้อะไรขึ้นมาบ้างก็ได้”

คำพูดถูกปล่อยออกไปพร้อมรอยหัวเราะเบาๆ ที่ตั้งใจให้ฟังเป็นเพียงเรื่องขำ แต่ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เซบาสเตียนกลับเป็นฝ่ายขยับหลบสายตานั้นก่อน

ในหัวมีเสียงโต้แย้งเล็กๆ ผุดขึ้นมาว่านี่ไม่ใช่การถอยหนี แค่…ถอยหนึ่งก้าวเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเเวลเลอเริสไม่ให้พังทลาย

มือเรียวยกขึ้นมาป้องปาก เขากระแอมเบาๆ พลางจัดเสื้อโค้ทตัวยาวให้ดูเรียบร้อยขึ้น ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องจัดเป็นพิเศษ

“…เอาเป็นว่า” เสียงทุ้มเอ่ยต่อ แผ่วลงเล็กน้อย “เราเดินต่อดีกว่าครับ”

ฝีเท้าก้าวต่อไปอย่างเป็นจังหวะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นกรวดดังแผ่วในความเงียบของสุสาน แสงจันทร์ทอดเงายาวไปตามทางเดิน ขณะที่ปลายหูและพวงแก้มยังอุ่นอยู่…และดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมเย็นลงง่ายๆ

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

เซบาสเตียนเงียบไปครู่หนึ่ง รับฟังสิ่งที่แวมไพร์ข้างกายกล่าว

หนึ่ง สอง สาม ศตวรรษ ช่วงเวลาที่ฟังดูยาวไกลเกินเอื้อมสำหรับเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปี

ในวันที่เขายังเป็นเด็กน้อย เขาเคยนับวันรอคอยการเติบโต เฝ้าจินตนาการว่าหากถึงช่วงอายุหนึ่ง ชีวิตจะอยู่ตรงจุดไหน จะทำงานอะไร จะเดินทางไปที่ใด หรือจะใช้ชีวิตในรูปแบบไหน

จนลืมไปเสียแล้วว่า จุดประสงค์ของการเป็นเด็ก…อาจเป็นเพียงการได้ทำตัวเป็นเด็กเท่านั้นเอง

ดวงตาคมทอดมองไปข้างหน้าอย่างสงบ เขาไม่ได้เร่งเร้าให้บทสนทนาเดินต่อ

…เวลาที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ…

เขาคิดตามในสิ่งที่แวมไพร์พูด

ร่างสูงหันสายตากลับมามองคู่สนทนาอย่างเต็มตา ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ไรเซลอยากทำคืออะไร…” รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “แต่ผมคิดว่า การที่คุณยังเลือกเดินอยู่ แปลว่ามันต้องมีบางอย่างที่ยังมีความหมายอยู่”

“ส่วนสำหรับคืนนี้…แค่ได้เดินอยู่ตรงนี้ก็คงพอแล้วครับ”

ไม่ต้องสนใจว่าเดินได้ดีหรือเปล่า
ไม่ต้องมีจุดหมายให้ไปถึง
ไม่ต้องสะสมระยะทางเพื่อพิสูจน์อะไร

แค่เดินไปเรื่อยๆ เพราะการได้เดิน…ทำให้รู้สึกดี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

เสียงลมพัดผ่านต้นไม้แห้งดังแผ่วคล้ายเสียงกระซิบจากอดีต มือหนาสอดเข้าในกระเป๋าเสื้อโค้ต ทางเดินในสุสานคดโค้ง พาพวกเขาค่อยๆ ย้อนกลับไปยังประตูทางออกอีกฟากหนึ่ง

…คนเรามักบอกว่า ‘เรามีเวลาจำกัด’
แต่ในอีกนัยหนึ่ง มันอาจหมายถึง ‘เราคือเวลาที่จำกัด’

ในความเงียบนั้น เซบาสเตียนนึกถึงถ้อยคำที่เคยอ่านผ่านตา
มนุษย์พยายามสั่งสมความเป็นอมตะ ด้วยการผลักคุณค่าของตัวเองไปไว้ในวันข้างหน้า สร้างชื่อเสียง สร้างเกียรติยศ ให้ถูกเล่าขานจากรุ่นสู่รุ่น ราวกับว่าการทำเช่นนั้นจะฝังความเป็นอมตะไว้ในโลก

…แต่ราคาของมันก็สูง เพราะผู้บุกเบิกอาจไม่มีวันได้รักชีวิตที่อยู่ตรงหน้า หากมัวแต่คิดถึงอนาคตตลอดเวลา

เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ยามค่ำ แสงสีเงินสาดสะท้อนลงในดวงตาสีเข้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปล่อยให้ความคิดนั้นค่อยๆ จางหายไปเหมือนหมอกบนพื้นหญ้า

.
.

“ส่วนเรื่องกัดให้จมเขี้ยว…” เซบาสเตียนเอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“ขอบอกไว้ก่อนนะครับ ผมนอนหลับยากอยู่แล้ว”

“แล้วก็…ผมเองก็เป็นเสี้ยวไลแคนเหมือนกัน”

“เรื่องกัดๆ งับๆ น่ะ” เขาเหลือบตามองอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบนสายตากลับไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบาๆ ราวกับกำลังกลั้นรอยยิ้มไว้

“…ถ้าอยากแข่ง ผมไม่แพ้ง่ายๆ หรอกครับ”

(🐺 vs 🐈‍⬛ ยกแรก 💪)

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

“เหมียววววววว~”

เจ้าแมวน้อยส่งเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี คางเล็กขยับถูไถไปมาด้วยความพึงพอใจที่มีมนุษย์หน้าใหม่มาร่วมเดินทาง โชแปงเอียงคอซ้ายที ขวาที ปล่อยให้นิ้วของแจสเปอร์ค่อยๆ นวดผิวใต้คออย่างเนิบนาบ ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง คล้ายจะหลับ แต่ก็ยังไม่ยอมพลาดความสุขตรงหน้า

“ไง…”

เซบาสเตียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ตอบรับคำทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย สายตาเผลอค้างอยู่กับหมวกไหมพรมสีสดใสที่ตัดกับเสื้อกันหนาวสีเข้มอย่างชัดเจนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับไปมองถนนด้านหน้า มือขยับไปกดปุ่มสตาร์ตรถ

รอสักครู่ให้เเจสเปอร์จัดแจงตัวเองให้เข้าที่ รถเก๋งสีดำจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ แสงไฟข้างทางทอดผ่านกระจกหน้าเป็นจังหวะ

“เด็กๆ พวกนี้ ผมยืมตัวมาจากร้านคาเฟ่ที่ทำงาน” เขาเอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบ มือหนาเอื้อมไปลูบหลังแมวอีกตัวหนึ่งอย่างคุ้นเคย “ตัวโตนั่นชื่อ ชิฟฟ่อน ส่วนตัวเล็กโชแปง”

ชิฟฟ่อนกระดิกหางช้าๆ เธอเป็นแมวพันธ์เมนคูนตัวใหญ่ขนหนายาวฟูพอง ส่วนโชแปง สก๊อตติชโฟลตัวเล็กขนสั้นแบบพอดี กำลังเอนหัวถูฝ่ามือของแจสเปอร์อย่างไม่ถือเนื้อถือตัว ทำหน้าที่ออดอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติ สมกับเป็นแมวประจำร้าน Catfe ชื่อดังในเมือง

“คุณอเล็กซิสพาเด็กๆ ไปเที่ยวบ่อยครับ”

“นอกจากจะนั่งรถเก่งแล้ว…นั่งมอเตอร์ไซค์ก็เก่งด้วย”

“อาจจะเพราะเป็นแมวรับใช้ของพ่อมด เลยฉลาดและเข้าใจภาษามนุษย์ก็ได้ครับ”

หรืออย่างน้อย เซบาสเตียนก็เลือกจะเชื่อเช่นนั้น พวกมันมีอายุมากกว่าเขาเสียอีก ตั้งแต่ยังจำความได้ เขาก็เห็นแมวสองตัวนี้อยู่เคียงข้างคุณอเล็กซิสเสมอ…

“ว่าแต่—หมวกไหมพรมอันนั้น” สายตาสีอำพันเบนไปมองอีกครั้ง “ถักเองหรือครับ”

“สวยดีนะ”

[Sebastian @NVMA_Sebastian]

โรลปิด w/ @JasperNvma

[รถจอดอยู่หน้าประตูโรงเรียน]

[ผมรออยู่ที่รถนะครับ]

ข้อความถูกส่งออกไปในยามค่ำ แสงจากหน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะมอดลง เหลือเพียงแสงไฟถนนสีส้มอ่อนที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาสีอำพัน เซบาสเตียนอ่านทวนอีกครั้งอย่างเงียบๆคล้ายเป็นนิสัย ก่อนจะกดส่งแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างตัว

เสียงเพลง modern pop คลอเบาอยู่ในรถ ไม่ดังพอจะรบกวนความคิดแต่ก็มากพอให้บรรยากาศไม่เงียบเกินไป เด็กหนุ่มเอนหลังพิงเบาะผ่อนลมหายใจยาว มือหนาลูบขนปุกปุยของโนเอลอย่างเคยชิน

ด้านหลังเบาะที่นั่งถูกจับจองโดยแขกพิเศษอีกสองชีวิต ชิฟฟ่อน และ โชแปง แมวเหมียวสีขาวจาก Catfe ที่นอนเอกขเนกอยู่ในตระกร้า บางจังหวะก็ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังฝันอะไรสักอย่าง

ไออุ่นจากฮีตเตอร์ตัดกับความหนาวเหน็บจากด้านนอก เซบาสเตียนขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตามองผ่านกระจกรถไปยังประตูโรงเรียน เผื่อจะเห็นเงาของคนที่นัดหมายเดินออกมา…