"Following the collapse of the Soviet Union, the defection of KGB archivist Major Vasily Mitrokhin and Lt. Gen. Ion Mihai Pacepa revealed “Operation SIG” — a 25-year Soviet intelligence program designed to sow global Jew-hatred under the respectable guise of antizionism. Yuri Andropov openly boasted that the Islamic world was a “petri dish” in which the KGB could nurture a virulent strain of anti-Western hatred, grown from the bacterium of Marxist-Leninist thought. They realized they had only to repeat the theme that Israel was a “fascist, imperial-Zionist country” bankrolled by rich Jews.
This Soviet state propaganda was subsequently given academic gravitas through an intellectual pipeline of key ideologues: Fayez Sayegh, who formulated the “settler-colonial” framework to strip a refugee rescue movement of its moral legitimacy; Trofim Kichko, the Soviet state scholar who rehabilitated the rabid antisemitism of the Nazi publication Der Stürmer for the Kremlin’s antizionist campaigns; Syrian Defense Minister Mustafa Tlass, who revived classical blood libels under the veneer of scholarship; and Johann von Leers, Goebbels’ high-ranking Nazi propaganda official who fled to Nasser’s Egypt to continue his war against the Jews without changing his core ideological tenets. Today, this laundered narrative is platformed and subsidized by dark money networks..."
See the full article below in comments.
h/t Gregg Rosenberg
Een ochtendcolumn
De nieuwe beeldenstorm
Er was een tijd dat kunst autonoom was. De schilder, de schrijver en de musicus werden beoordeeld op hun werk, niet op hun gedrag of overtuiging. Caravaggio kon moorden en toch de hemel schilderen. Wagner kon antisemitisch zijn en toch de muziek hervormen. Michelangelo werkte voor pausen die hun basilieken financierden met aflaten. Gauguin kon zijn gezin verlaten en toch de tropen herscheppen. Hemingway kon dronken zijn en toch het menselijk verdriet helder beschrijven. Pollock goot verf over doeken en whisky over zichzelf en veranderde zo de schilderkunst voorgoed. Hun werk werd bewonderd ondanks, niet dankzij hun tekortkomingen.
Die vrijheid is verdwenen. In de nieuwe culturele orde wordt de kunstenaar niet langer beoordeeld op zijn verbeelding, maar op zijn zuiverheid. Zijn woorden, verleden en stiltes worden meegewogen. Instellingen die ooit vrijheid van expressie preekten, hebben hun eigen catechismus ontwikkeld. Wat niet past, verdwijnt uit de programmering.
We leven midden in een nieuwe beeldenstorm. Geen van hamers en ladders, maar van beleid en hashtags. Niet het marmer sneuvelt, maar de betekenis. Waar toen heiligen uit hun nissen werden geslagen, verdwijnen nu namen uit catalogi. Wat niet deugt, wordt verwijderd. Wat schuurt, wordt gladgestreken.
In de twintigste eeuw was dat ondenkbaar. Tijdens de Koude Oorlog speelden westerse orkesten Russische componisten zonder morele screening. Picasso mocht communist zijn, Borges bleef welkom ondanks zijn dictatoriale sympathieën. Kunst was een vrijplaats voor tegenstrijdigheid. Nu is ze een testcentrum voor correctheid. Israëlische musici worden geweerd, schrijvers herschreven, schilderijen verplaatst. De kunstenaar is niet langer schepper, maar risico.
Zelfs de menselijke naaktheid, eeuwenlang symbool van vrijheid, wordt opnieuw verdacht. Musea dekken lichamen toe of verwijderen ze uit affiches, uit angst om iemand te kwetsen. In publieke ruimtes sijpelen islamitisch fundamentalistische concepten over eerbaarheid en zedigheid binnen, verpakt als respect voor diversiteit. Wat ooit een persoonlijke geloofskeuze was, wordt nu een culturele norm. Religie, die de kunst ooit wilde beteugelen, keert terug via de achterdeur, geholpen door bestuurders met een ruggengraat van rubber. Ze wegen hun eigen exposure zwaarder dan de functie van kunst, tonen wat schuurt, bevreemdt en bevrijdt.
De nieuwe moraal lijkt redelijk. Eerst wordt de oorlogshavik geweerd, dan de dichter met een verkeerde tweet. Zo ontstaat een step up schema van morele normalisering. Iedere stap lijkt verdedigbaar, tot je beseft dat het systeem zichzelf voedt. Vandaag verdwijnt de dirigent die Poetin niet veroordeelt, morgen de schrijver die zweeg, en uiteindelijk Dumas, omdat ze ooit door rood reed. Wat begint als waakzaamheid, eindigt als bureaucratische heiligverklaring.
Het is een glijbaan die al zichtbaar is in de popcultuur. De rockrevolutie werd voortgestuwd door drugs, de punk door woede, de jazz door alcohol en armoede. Zelfs hun ontsporingen schiepen iets nieuws. Maar in het tijdperk van reputatiebeheer zouden diezelfde artiesten geen contract meer krijgen. De grilligheid die ooit de motor van vernieuwing was, is nu reden tot uitsluiting.
Het wrange is dat dit alles zich verkoopt als vooruitgang. Inclusief, veilig, maatschappelijk bewust. Maar wie bepaalt wat veilig is? Vandaag zijn het communicatieteams die vaststellen welke kunst het publiek nog aan kan. De censuur is niet verdwenen, ze is geprofessionaliseerd.
De nieuwe beeldenstorm vernietigt geen stenen maar nuance. Ze vervangt het gesprek door reiniging, de nieuwsgierigheid door angst. Kunst die moet deugen verliest haar kracht. En een cultuur die zich reinigt uit angst voor aanstoot, wast uiteindelijk ook haar ziel weg.
Waar de kunst zwijgt, spreekt de propaganda. En dat, zo leert de geschiedenis, is nooit het einde van een storm, maar juist het begin.
3.5 YEARS of HELL for Afghan girls:
Schools SHUT DOWN
Universities CLOSED
NO WORK ALLOWED
TRAPPED at home like PRISONERS
FORCEFULLY MARRIED OFF
We want our VOICES to be HEARD.
Please repost it. 🙏🏻😔
🎨
The best way to see Van Gogh's "Starry Night" is to stare at the center of the spiral for 20 seconds and then look at the painting.
RT when it works for you.
@waternet, ik probeer al bijna een jaar van jullie af te komen in verband met het overlijden van mijn oom op 28 februari 2021.
3 brieven gestuurd, gemaild maar niets helpt. Hoe kom ik van jullie rekeningen af?