Yori 🍎

fictional based on DOL content 🔞
Doctor Harper × PC |
TH&ENG content | Commissioner + Fiction Writer

[Yori 🍎 @NavyJella]

Pc : Yori
Main love interest : Doctor Harper
Love : Apple / Making people feel good / Sweet / Cute Stuff / Appointment with Doctor Harper

Cms : Jeachaz

[Yori 🍎 @NavyJella]

มันเป็นวันที่สดใสใต้ฟ้าคราม ณ โรงพยาบาลจิตเวชห้อมล้อมด้วยอิฐรั้วตัดขาดจากภายนอก อิสรภาพเป็นเพียงนามธรรมซึ่งไร้ความหมาย สติอันน้อยนิดที่หลงเหลือถูกกัดกร่อนกลืนกิน กลายเป็นมนุษย์ผู้กำเนิดขึ้นจากคำลวงหลอกชักเชิดให้หลงเชื่อ

แสงอ่อนส่องแทรกผ่านกิ่งก้านหมู่ใบ ตกกระทบบนเรือนผมหยักศกสีแดงดั่งผิวแอปเปิ้ล สายลมคล้อยผ่านใบหน้าขาวผุดผ่อง สีระเรื่อด้วยเลือดฝาดบนสองแก้ม แต้มแต่งความงามลวงล่อให้ช่วงชิง

หากปราศจากซึ่งความรู้แจ้งในที่มา คงยากจะหลงเชื่อว่าสาวน้อยไร้เดียงสาคนนี้ คือนางฉาวโฉ่มากกลเม็ดผู้ปอกลอกเหล่าชายหนุ่มมานับไม่ถ้วน

"คุณหมอคะ ดูนี่สิคะ" เจ้าของเสียงนั่งอยู่กับพื้นหญ้า พวงดอกไม้ถักสานมากสีสันถูกหยิบจับขึ้นมาด้วยมือเล็ก รอยยิ้มซื่อคลี่ระบาย ส่งเสียงหัวเราะน้อยในความภูมิใจ "ฮี่ ๆ"

"...มงกุฎดอกไม้" เงาไม้พาดทับบนใบหน้าที่เรียบเฉยดุจผิวน้ำไร้คลื่น นัยน์ตาสีฟ้ามองผ่านไปยังสิ่งนั้นอยู่นานเนิ่นอย่างไม่เข้าใจเจตนา

"ใช่ค่ะ มงกุฎล่ะ มงกุฎ!" โยริเอียงคอ ดวงตาคู่นั้นแฝงความคาดหวังจากอีกฝ่าย

"เป็นมงกุฎที่สวยดีนะ" ฮาเปอร์กล่าวเพียงสั้น แสร้งยิ้มตอบเพียงครู่ หน้าก้มลงจรดกับเอกสารอีกครั้ง

ความอบอุ่นก่อตัวในอกซ้ายก่อนจะแผ่ซ่านไปทั้งกาย คำชมเพียงนิดสร้างอิทธิพลมากมายต่อร่างบาง ถัดมาก็สวมมงกุฎดอกไม้ขึ้นบนศีรษะตัวเองแล้วหยิบอีกพวงขึ้นชู หยิบยื่นไปทางชายในชุดกาวน์

"อันนี้ของคุณหมอค่ะ"

มือที่กำลังขะมักเขม้นกับหน้ากระดาษบนคลิปบอร์ดก็หยุดลง ใบหน้าผละขึ้นมา สายตาจับจ้องกับมงกุฎดอกไม้แทนความปรารถนาดีจากหล่อน

"ทำไม..." พูดได้เพียงคำ เสียงนั้นก็หลอมหายไปกับความคิด เส้นผมสีทองขยับไหว ดวงหน้าที่ราวกับเทพบุตรกลับปรากฏอารมณ์สับสน "ทำไมถึงมีของผมด้วยล่ะ?"

"ก็ฉันคือเจ้าหญิง" เธอว่ากล่าวเสียงใส ใบหน้าแอบก้มหลบอย่างเคอะเขินเมื่อต้องพูดประโยคต่อมา "ส่วนคุณหมอก็คือเจ้าชายของฉันยังไงล่ะคะ"

ในบริเวณปราศจากผู้คนอื่น มีเพียงสายลมและต้นไม้ใบหญ้าเป็นพยาน เขาเสมือนถูกป้อนด้วยน้ำผึ้งรสหวาน ทว่าลิ้นในปากกลับไม่รู้รสใด

มือคว้ารับมงกุฏดอกไม้จากสองมือนั้น ฮาเปอร์เผยยิ้มแต่ดวงตาหาได้ยิ้มตอบ แววตาไม่ปรากฏความสั่นคลอน ในที่สุดก็เอ่ยคำออกมา

"เด็กดี"

--------------------------------------

ไอเดียงานนี้อยากจะนำเสนอความเพ้อฝันของโยริที่อยากจะเป็นเจ้าหญิง และอยากเป็นเจ้าหญิงของหมอฮาเปอร์ เช่นกันก็หวังให้เขาเป็นเจ้าชายของเธอ

มงกุฎดอกไม้คือความภูมิใจ แล้วก็เป็นตัวแทนความคิดที่เริ่มบิดเบี้ยวของโยริในโรงพยาบาลบ้า พวงดอกไม้ที่งดงามถูกเข้าใจว่าเป็นมงกุฎของจริง

สุดท้ายตอนเขียน เจตนาให้สิ่งที่ลอดผ่านจากข้างบนลงมาบนโยริกับฮาเปอร์ต่างกัน ของโยริคือแสงอาทิตย์ลอดผ่านใบหน้ากระทบหน้า ส่วนของฮาเปอร์กับเป็นเงาของแมกไม้ที่พาดทับลงมา ตัวแทนว่าแม้จะมีรูปลักษณ์เป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่แท้จริงนั้น จิตใจคนหนึ่งยังบริสุทธิ์ ส่วนอีกคนนั้นกลับถูกย้อมดำไปแล้ว

Cms : Champignon LingZhi

[Yori 🍎 @NavyJella]

#dol #DegreeofLewdity #HarperTheDoctor

It was a bright day beneath an endless azure sky. The asylum stood isolated from the outside world, enclosed by towering brick walls. Here, freedom was little more than an abstract notion stripped of meaning. What fragments of sanity remained were slowly eroded and consumed, leaving behind people fashioned from deception itself, souls taught to mistake falsehoods for truth.

Soft sunlight filtered through the branches overhead, spilling across crimson curls the color of apple skin. A gentle breeze brushed against porcelain cheeks flushed with healthy color, adorning the girl with a beauty so delicate and alluring that it invited others to claim it as their own.

Had one not known the truth of her past, it would have been difficult to believe that this innocent looking girl was the infamous swindler who had fleeced countless young men.

"Doctor, look at this." The owner of the cheerful voice sat upon the grass. Small hands lifted a colorful wreath woven from wildflowers. A guileless smile spread across her face as she let out a soft giggle of pride.

"Hehe."

"...A flower crown." The shadow of the trees draped across a face as calm and unreadable as still water. Blue eyes lingered upon the object for a long moment, unable to discern her intention.

"That's right! A crown—a crown!" Yori tilted her head, anticipation gleaming within her eyes as she awaited his reaction.

"It's a lovely crown." Harper's reply was brief. A polite smile touched his lips for only a moment before his gaze dropped back to the document in his hands.

Warmth bloomed within Yori's chest and spread throughout her entire body.
Such a simple compliment carried astonishing weight. Then, she placed the flower crown upon her own head before lifting another and extending it toward the man in the white coat.

"This one is for you, Doctor." The hand that had been diligently writing across the clipboard came to a halt.

Harper looked up. His gaze settled not upon the flowers themselves, but upon the goodwill she offered through them.

"Why...?" The single word slipped from his lips before dissolving into thought. Golden hair stirred faintly in the breeze. Upon a face beautiful enough to resemble that of a celestial prince appeared a rare trace of confusion.

"Why is there one for me?"

"Because I'm a princess." Her voice rang clear and bright. Embarrassment colored her expression as she lowered her gaze before continuing.

"And that makes you my prince, Doctor."

There was no one else around to witness the moment. Only the wind, the trees, and the grass stood as silent witnesses.

It was as though someone had offered him a spoonful of honey. Yet his tongue could taste no sweetness.

Harper reached out and accepted the flower crown from her hands. A smile appeared upon his lips. His eyes, however, did not smile.
No ripple disturbed the depths of his gaze.

At last, he spoke.

"Good girl."

-----------------------------

The idea behind this art piece is to present Yori's fantasy of wanting to be a princess, and wanting to be Doctor Harper's princess. Likewise, she hopes that he will be her prince.

The flower crown is her pride, and it also represents Yori's gradually distorted way of sanity within the asylum. A beautiful wreath of flowers is understood as a real crown.

Lastly, while writing this scene, the intention was for the things descending from above onto Yori and Harper to be different. For Yori, it is sunlight filtering through and falling upon her face, whereas for Harper, it is the shadow of the trees cast over him. This symbolizes that although they share the same human appearance, in truth one person's heart remains still pure, while the other's has already been stained black.

Cms : Champignon LingZhi

As always, Thai version is below

[💛PaMont in cottage🩷 @C8H11NO2_WS2C]

Wren's Characteristics (Q&A-Based)
#DegreesofLewdity #DoL #DoLWren

[Yori 🍎 @NavyJella]

Just sent commission's brief for Wren, Briar, and Harper. It should be completed by either this month or next month.

So exciting--- cuz this project is for my PC's relationship chart 😳

[Yori 🍎 @NavyJella]

เส้นผมสีทองหยักลอนเหมือนขนแกะ ดวงตากระจ่างสีน้ำทะเลแสนซื่อบริสุทธิ์ ช่างเป็นรูปลักษณ์ที่ราวกับเทพบุตร

ทุกครั้งที่เด็กสาวพบกับคุณหมอฮาเปอร์ เธอจะรู้สึกถึงความต้อยเนื้อต่ำใจพลางกลอกตาเลี่ยงหลบใบหน้าของอีกฝ่าย

ยิ่งสัมผัสมือนั้น ฟังเสียงปลอบพร้อมคำลวงหลอกที่แสนอบอุ่น

พวกสัตว์ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น

หนวดอะไรทำนองนั้นไม่มีอยู่จริง

แม้จะรู้ตัวว่าร่องรอยที่ร่างกายเป็นหลักฐานที่หนักแน่นกว่าคำพูดเลื่อนลอยพรรค์นั้น แต่ฉัน... ก็เชื่อคำคุณหมอทุกอย่าง

เพียงเพื่อคำชมเล็ก ๆ คำนั้น

"เด็กดี"

[Yori 🍎 @NavyJella]

#dol #DegreeofLewdity #HarperTheDoctor
Golden curls soft as lamb’s wool, and clear sea-blue eyes brimming with innocent purity. His appearance was nothing short of angelic.

Whenever the young girl found herself before Doctor Harper, a quiet sense of inferiority would tighten in her chest, forcing her gaze to drift away from his face.

The more she felt those hands upon her, the more she listened to his gentle reassurances woven with warm, honeyed lies.

Animal and Beast would never do such a thing.

Tentacles do not exist.

Even knowing the marks carved across my body were far more convincing than those empty words, I… believed everything the doctor told me.

All for the sake of that tiny sliver of praise.

“Good girl.”
────────────────
Cms : @aiyanoya
ภาษาไทยเวอร์ไทยข้างใต้ค่ะ ///

[Yori 🍎 @NavyJella]

This is the scene where Doctor Harper comes to take care of Yori one day after Yori collapses from overworking at the club.

Doctor Harper doesn’t seem to like it when she’s dirty, so she always makes sure to clean herself up everytime before hugging him!

[Yori 🍎 @NavyJella]

#dol #DegreeofLewdity

Crimson hair bloomed like a bunch of camellias in full flourish, framing skin so pale and delicate that the faintest touch would leave tender marks in the span of a fingertip.

Soft lips met in a lingering kiss, a teasing tongue entwining within the warmth of her mouth, while slender hands drew the taller figure down toward her with practiced ease.

A crooked smile tugged at the young man’s lips as he returned the kiss, leaning into the smaller body clad in an untidily patient’s gown. It clung damply to her from the sheen of sweat, revealing every curve beneath with no barrier left to hide them. When he gently caught her lower lip between his teeth, her demon wings fluttered in delight, her toes stretching taut in response.

Truly, the infamous courtesan of Harvest Street… this body must have lured countless souls before.

“Doctor… do you love me?” she asked, as she always did. Her voice slipping free the moment their lips parted. Her delicate arms remained looped around his neck, her soft cheeks puffed slightly as she waited for his answer.

Which answer… the doctor Harper in her eyes would gives?

He leaned his weight forward, closing the distance between them. The wind rushed in through the wide-open balcony window, uncaring of the danger that they might both fall.

And then, with a teasing whisper that filled her fragile heart with bliss.

“I do.”

ภาษาไทยข้างใต้ค่า~
Cms: Champignon LingZhi

[百合🌷 @Chanisz8]

Happy late Valentine's Day !!💕
Romance Date with SugarDaddy❤️💖

#dol #DegreesofLewdity

[Yori 🍎 @NavyJella]

@eSDeA_art I’m glad you noticed that. That’s right, in PC’s eyes, he has always been like an angel to her ////

[⊹₊ ☕ · Willarie. @brbcaffeine]

Maybe someone already did this, but here's QnA about physique stats for some LIs!

[Yori 🍎 @NavyJella]

เส้นผมสีแดงเช่นดอกคามิเลียที่บานสะพรั่ง ผิวขาวเนียนที่เพียงต้องแตะก็เป็นรอยจ้ำในตารางนิ้วนั้น

ริมฝีปากนุ่มละมุน ลิ้นเกี่ยวกระหวัดในโพรงปาก พร้อมสองมือที่โอบรับร่างสูงให้โน้มลงหาตนอย่างช่ำชอง

มุมปากชายหนุ่มยักยิ้มพลางส่งตอบจูบกลับสู่ร่างเล็กในชุดคนไข้ที่แสนรุ่มร่าม เหงื่อพราวเปียกปอนจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าไร้ปราการใดนอกเหนือ เมื่อขบถูกริมฝีปากล่างเบา ๆ ปีกปีศาจก็กระดิกดี๊ด๊าพร้อมปลายเท้าที่เหยียดเกร็ง

สมเป็นนังโสเภณีตัวฉกาจแห่งฮาเวสสตรีท... คงใช้ร่างกายนี้ล่อลวงคนมาไม่น้อย

"คุณหมอ... รักฉันไหมคะ?" คำถามที่มักถามในทุกครั้ง เช่นเดียวกันก็เอ่ยออกมาหลังจากที่ผละออกจากจูบ มือเรียวเล็กยังคล้องประคองรอบลำคอของเขา แก้มนวลพองป่องอย่างเฝ้าคอยคำตอบ

คำตอบ... ที่ฮาเปอร์ในสายตาของเธอจะตอบน่ะเหรอ?

โถมน้ำหนักเข้าหาร่างตรงหน้า สายลมพัดโกรกผ่านหน้าต่างระเบียงที่เปิดอ้า ไม่หวั่นว่านั่นอาจจะทำให้ทั้งสองต้องร่วงหล่น

พร้อมกระซิบเย้าหยอกเคล้าประโยคที่ทำให้หัวใจดวงน้อยนั้นสุขสม

"รักครับ"

Cms : Champignon LingZhi

[Yori 🍎 @NavyJella]

ใต้คานร่มที่ยื่นออกไป คือตัวฉันที่เปียกปอนไปทั้งตัว

เส้นผมสีทองบริสุทธิ์ นัยน์ตาสีฟ้าคราม

อีกครั้งที่คิดว่า คุณหมอฮาเปอร์แกช่างเหมือนเทพบุตร

"ทำไมคุณถึงชอบตกอยู่ในสภาพนี้ตลอดเลยนะ" เขาเผยยิ้มที่แสนอ่อนโยนออกมาพลางเอียงคอฉงนอย่างใคร่รู้

โยริแหงนมองผ่านขึ้นไปใต้คานร่ม มองดูท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งเมฆฝน ขยับร่างยืนหยัดขึ้นมาด้วยตัวเองแม้จะปวดร้าวไปทั้งตัว

"แล้วทำไมทุกครั้งถึงเป็นคุณหมอ... ที่หาฉันเจอ"

รู้อยู่แก่ใจว่าร่มคันนั้น คือความปรารถนาดีจอมปลอม

รองเท้าของเขาที่ไม่คิดย่างเหยียบลงมาในบ่อโคลนนี้ ร่างกายที่สะอาดสะอ้านตรงข้ามกับตัวเธอ และคันร่มที่แสนน่าชัง

"ให้ช่วยไหมครับ?"

สาวน้อยมองไปทางร่างที่ยืนอยู่สูงกว่า ใบหน้าที่แสนซื่อคลี่ยิ้มระบายกว้างพร้อมยื่นมือไปทางเธอที่ลุกขึ้นได้เองในที่สุด

โดยไม่รู้ตัว ก็เผลอควานคว้าฝ่ามือนั้นไว้ ด้วยใบหน้าที่ราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

และฉัน... ก็เผลอยื่นมือออกไปหาเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[Yori 🍎 @NavyJella]

#DoL #DegreeofLewdity
Beneath the outstretched canopy, there I stood soaked to the bone.

Hair of purest gold, eyes of cerulean blue.

Once again, I found myself thinking how Doctor Harper resembled a celestial being.

“Why do you always end up like this?” he asked, a gentle smile gracing his lips as he tilted his head with quiet curiosity.

Yori lifted her gaze toward the shelter above, past its edge to a sky emptied of rainclouds. Though pain coursed through her body, she forced herself upright.

“Then why is it always you… who finds me?”

Deep down, she knew that umbrella was nothing more than a false kindness.

His shoes, untouched by the mire below. His pristine form, so starkly opposed to her own. And that wretched umbrella.

“Shall I help you?”

The girl looked up at the figure standing above her. That guileless face softened into a warm smile as he reached out a hand, just as she had finally managed to stand on her own.

Before she knew it, she grasped his hand, her expression trembling as though on the verge of tears once more.

And I… keep reaching out to him, again and again.

Thai version below
ภาษาไทยข้างใต้ค่ะ ///
Cms : Champignon LingZhi