Bazen çok yorulduğumu hissediyorum, hep eksik kalıyorum hayatta, düzeltemeyeceğim şeyleri kabul etmekte zorlanıyorum, ne istediğim gibi bir anne oldum , ne hayal ettiğim kadar başarılı bir iş kadını…
Bitiyor işte hayat yarım yamalak ..
Dün doğum günümdü, beni doğuran hatırlamadı, hastaneden gelmemi bekleyen ablalarım da 🥹 ama benim doğurduklarım iyi ki varsın anne dediler ..
Başka hatırlayan da olmadı zaten oysa ben iyi bir insan olduğumu düşünüyordum uzun zamandır ..
Annemin telefonuna baktım bugün
Annem 2 gün önce yapay zekaya dayımın hastalığını anlatmış, bugün de gözlerim ağrıyor yazmış, yapay zekada öncelikle geçmiş olsun,kardeşiniz nasıl Emine Hanım yazmış, Annem; canım benim unutmamışsın çok sevindim yazmış 🥹
Daha önce çek senet yolsuzluğu yapmış adama güvenmeyi deneyecek kadar çaresizliktir bu.. Güvenmeyi reddettiğimiz adamlar önce bunu bir düşünsün..
Neden onu seçtiler diye???
Neden bu çaresizlik diye??
Neden en kötü ihtimal bile olamadık diye??
21 yıl.. zamanla eşimin annesi gibi olduğumu , hayatımı ona göre düzenlediğimi farkettim, tatildeyiz,o bir yerde ben bir yerde.. niye geldik ki evde de farklı hayatlar yaşıyorduk zaten, bu kadar para vermeye gerek var mıydı ?
Okudunuz mu bilmiyorum ama Gazap Üzümleri’nde şöyle bir cümle geçer: “Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben… Biz artık geçmiş zamanız.” Geçmişi silmeye çalışma; onu kabul et,anlamlandır ve ondan ders al. Gerçek başlangıç,unutmak değil; bilinçle devam etmektir.
Beraber vakit geçirmekten keyif almıyorsa yanınızdaki, ıssız adam gibi konuşmadan oturuyorsa sürekli, çocuklarda büyüdüyse, ayrılma vaktidir artık, düzen bozulmasın diye durulur mu