امروز به آنی و مینا داشتم میگفتم یه دوره ای از دانشجوییمون اینقدر بی دغدغه بودیم که اصلا یادم نمیاد کی شروع شد و کی تموم شد. انگار ذره ذره غرق زندگی و نگرانی های ناتمومش شدیم...
رویکرد مامان بابام در برابر خواستگارایی که زنگ میزنن خونمون یا باعث میشه سرمو بکوبم به دیوار و خودم تصمیم بگیرم خودمو خفه کنم یا قطعا باهاشون بحث میکنم و گریه میکنم و قهر میکنم.
اینقدر غیر منطقیه معیارا و قضاوت هاشون.
حقیقت اینه که همش دارم به همین فکر میکنم.
واقعاً علت محبوبیت فراگیر استاد شجریان شخصیت اپوزیسیون ده سال اخیرشونه یا هنرشون؟
البته که کسی شکی نداره استادتر از ایشون در آواز ایرانی نداریم ولی علت این محبوبیت فقط همینه؟
با خودمون رو راست باشیم...